Έπη ...Εκείνων

Έπη ...Εκείνων   - Σύρος - Ερμούπολη - σχολιάζει ο Αντώνης Μοσχούτης
σχολιάζει ο Αντώνης Μοσχούτης
 
Μίλα μας, πες μας για Εκείνους, για τα κατορθώματά τους. Έλα, πες μας γι’ αυτούς, πες μας». Δεν είναι οι εκκλήσεις πρωτάκουστες, μήδε τα παρακάλια αναγνώστη μου. Το ίδιο και η εικόνα που εύκολα η φαντασία σου μπορεί να πλάσει, αν φέρεις στο νου σου σκηνές κινηματογράφου, εμπειρίες θεατρικών έργων, οικογενειακών ή φιλικών όμοιων μαζώξεων.
Είναι η εικόνα εκείνη του γηραιού, του παππού με τα κατάλευκα μαλλιά και γένια, του πρεσβύτερου  φυλής, κείνου που μνήμες κουβαλά σωρό. Γύρω του παιδιά, γεμάτα προσμονή και αδημονία να ακούσουν ιστορίες, κατορθώματα εκείνων που έζησαν σ’ άλλες εποχές και που ποτέ τους δεν γνώρισαν.
 
Ο γηραιός της ιστορίας μας δεν μπόρεσε να αρνηθεί τα παρακάλια των παιδιών που ήταν καθισμένα γύρω του.«Καλά – καλά, θα σας μιλήσω για Εκείνους», τους είπε, «...θα σας πω για το έπος του ‘40». Η ματιά του καρφώθηκε ίσια μπροστά στο κενό και κίνησε να ιστορεί.
«Απίστευτη η φυλή των Εκείνων, όσο και παράξενη. Εκατό χρόνια πριν, μια άλλη φυλή, πλουσιότερη, με μεγαλύτερο στρατό και καλλίτερα όπλα θέλησε να τους υποτάξει. Οι Εκείνοι αρνήθηκαν λέγοντας ένα βροντερό ΟΧΙ. Ρίχτηκαν στον πόλεμο με ορμή, με κέφι, με τραγούδι. Οι επιτιθέμενοι εχθροί τους έχαναν τη μια μάχη μετά την άλλη. Γρήγορα από επιτιθέμενοι έγιναν αμυνόμενοι. Οι Εκείνοι δεν ήταν πολεμιστές, ήταν κάτι άλλο που δεν μπορεί να περιγραφεί».
 
«Πώς να περιγράψεις ένα μαχητή με λιγοστό οπλισμό που όχι μόνο αντιστέκεται σ΄ έναν πάνοπλο αντίπαλο, αλλά τον νικά συνάμα; Τι να πεις γι’ αυτόν που πολεμά ασταμάτητα νύχτα και μέρα, μέσα σε χιόνια, με λιγοστά τρόφιμα και ρούχα; Πώς να εξηγήσεις την ακατανόητη δύναμη που τον έκανε να ορμά στον αντίπαλο, αψηφώντας τις σφαίρες και τις οβίδες; Που να διαγκωνίζεται για το ποιος θα είναι  στην πρώτη γραμμή πυρός και ποιος θα γευτεί στη σάρκα του την πρώτη σφαίρα;
 
Ίσως η τόση ανδρεία, η τόση αυτοθυσία, η αυταπάρνηση η πρωτόγνωρη να οφείλεται στο γεγονός πως οι εισβολείς ήθελαν να τους κλέψουν τον... κόσμο τους. Τον μικρό αλλά δικό τους κόσμο. Μαζί με τους αγωνιστές, όλος ο λαός της φυλής, γέροι, γυναίκες και παιδιά με ό,τι και όπως μπορούσαν δηλαδή με ...τίποτα . Μόνο με την ψυχή τους. Οι Εκείνοι νικήθηκαν γιατί βοήθησε τους εισβολείς και μια άλλη φυλή ισχυρή και πολεμοχαρής. Νικήθηκαν μα ποτέ δεν σταμάτησαν να αγωνίζονται, αν και σκλαβωμένοι. Ώσπου λευτερώθηκαν. Είχαν χυθεί, όμως, ποτάμια αίματος.
 
Ανεξήγητη, περίεργη όσο και ακατανόητη η φυλή των... Εκείνων. Όλου του πλανήτη οι φυλές γιορτάζουν και τιμούν την μέρα που τελειώνει ένα πόλεμος. Δαύτοι γιόρταζαν και τιμούσαν την ημέρα έναρξης εκείνου του πολέμου: 28η Οκτωβρίου 1940.
 
Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Εκείνοι γιόρταζαν και τιμούσαν όλους αυτούς που αγωνίστηκαν ηρωικά και αυτούς που έχασαν τη ζωή τους για την πατρίδα τους. Τα σπίτια, τα δημόσια κτίρια, τα σχολεία σημαιοστολίζονταν με τα χρώματα της σημαίας τους. Στα σχολεία διοργανώνονταν γιορτές με ομιλίες και θεατρικά έργα σχετικά με το έπος του ’40. Στις πλατείες γίνονταν παρελάσεις μαθητών και στρατιωτικών δυνάμεων προς τιμή των ηρώων.
 
Όμως τα χρόνια περνούσαν. Οι Εκείνοι έχασαν τη λεβεντιά τους. Έγιναν μαλθακοί. Τους έκαναν μαλθακούς. Άρχισαν να μην νοιάζονται ο ένας για τον άλλον, άρχιζαν να νοιάζονται ο καθένας για τον εαυτό του. Λες και μάγισσα κακιά κατάρα έδωσε βαριά γιατί φθόνησε το αδούλωτο πνεύμα και την ανδρεία τους.
 
Οι εισβολές επέστρεψαν με άλλο όπλο. Όπλο ισχυρό και ανίκητο, ως φαίνεται. Το χρήμα. Ό,τι δεν κατάφεραν οι σφαίρες, τα κανόνια, τα τανκς και τα στούκας, το κατάφερε το χρήμα. Που - ως φαίνεται - όλα τα νικά και όλα τα σκλαβώνει. Έτσι σκλάβωσε και τους Εκείνους. Αυτό συνέβη γιατί οι Εκείνοι επέτρεψαν να συμβεί».
 
Ο αφηγητής σταμάτησε να μιλά. Τα παιδιά δεν έδειχναν διόλου ευχαριστημένα με εκείνη την αφήγηση. «Γέροντα, σήμερα δεν μας περίγραψες μάχες, αγώνες και κατορθώματα όπως άλλες φορές», τόλμησε να πει ένα τους με παράπονο. Ο γέροντας αποκρίθηκε λυπημένα: «Μικρό κατόρθωμα είναι να χαθεί μια τόσο ένδοξη φυλή, με τέτοια προσφορά στην ανθρωπότητα, με τόσο ένδοξη ιστορία; Άλλωστε, σήμερα, είναι η 28η Οκτωβρίου 2040 και δεν γιορτάζουμε. Θυμόμαστε και πενθούμε».
 
 «Γέροντα, είναι αλήθεια πως είμαστε απόγονοι των Εκείνων;», ρώτησε ένα από τα παιδιά, «...και πως τους έλεγαν Έλληνες»; «Σιώπησε αμέσως και μην ξαναπείς ποτέ αυτό που μόλις ξεστόμισες. Αν σε ακούσουν οι Επικυρίαρχοι θα το πληρώσεις με τη ζωή σου εσύ και η οικογένεια σου», φώναξε με τρόμο ο γέροντας αφηγητής.
 
Η ιστορία σταματά εδώ, σεβαστή μου αναγνώστρια, αγαπητέ μου αναγνώστη. Δεν είμαι διόλου βέβαιος ότι στο απώτερο μέλλον το σκηνικό που προανέφερα δεν θα είναι μια πραγματικότητα. Σε κάθε περίπτωση, ελόγου μου φέτος δεν γιορτάζω την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 καθώς θεωρώ πως είναι τουλάχιστον ασεβές να κάνεις πως τιμάς αυτούς που όχι μόνο δεν τίμησες με την συμπεριφορά σου και επιπλέον γιατί δεν νοιώθω λεύτερος. Εσύ;