Ελλείψεις

Ελλείψεις - Σύρος - Ερμούπολη - Σχολιάζει ο Αντώνης Μοσχούτης
Σχολιάζει ο Αντώνης Μοσχούτης

 

Άκου μια λολάδα που με πιάνει τα τελευταία χρόνια κάθε τέτοιες μέρες.  Μούρχεται μια επιθυμία να πνίξω την... Δέσποινα, η οποία σημειωτέον και μπάνικια είναι και την γουστάρω πολύ ως γυναίκα. Επειδή όμως δεν τόχω, ένεκα ιδιοσυγκρασίας, απλά περιορίζομαι σε κάποιες ...ευχές για πάρτι της. Λόγου χάριν, να πάθει πρόσκαιρη αφωνία, να της καούν τα μικρόφωνα, να βγει ένα διάταγμα να μην τραγουδάει και να μην παίζεται πουθενά  τα Χριστούγεννα αυτό το τραγούδι της.

            «Καρδιά μου, από Δευτέρα σε Δευτέρα. Μήνες τώρα νύχτα μέρα, σε σκέφτομαι και πάω να τρελαθώ. Καρδιά μου ο χρόνος  σαν νεράκι τρέχει, πίσω γυρισμό δεν έχει και ότι ζούμε είναι μοναδικό.  Γι’ αυτό και μην αργείς, έλα αμέσως κοντά μου και άλλο μόνη μην μ΄ αφήνεις καρδιά μου. Χριστούγεννα όπου νάναι φτάνουν και τα κλάματα με πιάνουν που δεν μπορώ μαζί σου νάμαι εγώ. Βλέπω τον Αι Βασίλη να μου χαμογελάει και η έλλειψη σου δυο φορές με πονάει. Χριστούγεννα ήρθαν πάλι, μα είσαι πάντα μακριά μου. Αχ και να σε είχα εδώ μωρό μου, στο πλευρό μου, αγκαλιά μου. Ναι, Χριστούγεννα ήλθαν πάλι, μα είσαι πάλι μακριά μου. Μόνο εσένα έχω μωρό μου στο μυαλό μου, στην καρδιά μου. Χριστούγεννα, Χριστούγεννα ευτυχισμένα, δεν γίνονται, δεν γίνονται χωρίς εσένα.  Γυρνάω στους δρόμους μόνη και χαζεύω. Βλέπω ανθρώπους και ζηλεύω. Που φαίνονται γεμάτοι από χαρά κλπ κλπ κλπ».

          Αν και δεν μπορώ να ντύσω με μουσική τους στίχους δώθε, μην μου πεις αναγνώστη μου πως δεν κατάλαβες για ποιο άσμα πρόκειται. Είναι εκείνο το τραγούδι που τούτες τις μέρες ηχεί στα αυτιά σου, όταν περνάς από πλατείες και δρόμους, που ακούς σε όποιο κατάστημα και αν μπουκάρεις, που παίζουν δις την ώρα τα ραδιόφωνα και προβάλουν οι τηλεοράσεις. Νισάφι επιτέλους.

          Δεν μου λες κυρά Βανδή μου, πώς γίνεται να τραγουδάς ένα τραγούδι με τέτοιους στίχους και να είσαι μεσ’ την καλή χαρά; Ακούς τι άδεις;;; Το άσμα σου αγαπητή μου αναφέρεται σ’ έλλειψη, σ’ απουσία και εσύ μούσαι μες το νάζι, την τσαχπινιά και ντίρλι ντίρλι;;;

          Καταλαβαίνεις καλή μου τι δηλώνεις ;;; Ξεκάθαρα μαρτυράς πως Χριστούγεννα ευτυχισμένα δεν γίνονται δίχως την παρουσία εκείνου που σου λείπει δίπλα σου. Κοντολογίς, μολογάς πως μ’ αυτή την  έλλειψη Χριστούγεννα …άστα να πάνε.

          Ας τα πάρουμε, όμως, αναλυτικά Ντέπυ μου για να καταλάβεις τι μας λες μες την τσαχπινιά …για να ευθυμήσουμε.  «… Ο χρόνος  σαν νεράκι τρέχει, πίσω γυρισμό δεν έχει και ότι ζούμε είναι μοναδικό». Κάτι μας είπες τώρα. Μήπως θες να πετάξουμε και το βρακί μας;;; Λες και δεν το ξέρουμε πως τρέχει σαν νεράκι. Λες και δεν θωρούμε τα σημάδια που αφήνει πάνω μας, μέσα μας και παντού. Μη και δεν ξέρουμε πως πίσω δεν γυρνά. Άσε πια γι’ αυτό που όλοι ζούμε και δεν είναι μοναχά μοναδικό αλλά και τραγικό συνάμα.

             Σκορδοκαϊλα μου που πονάς δυο φορές επειδή σου χαμογελάει ο Αη Βασίλης. Πες του να μην σου χαμογελάει. Δεν μου λες και πως τον βλέπεις ελόγου σου τον …Σάντα, έχεις κονέ;  Εμάς μας έχει ξεχάσει χρόνια τώρα. Εκτός και αν έρχεται στα μουλωχτά επειδή μας φέρνει όσα μαύρα έχει φέρει. Να ξέρεις, η αφεντιά μου πονά δέκα φορές πιότερο από σένα και ας μην έχει δει  τον Αη Βασίλη .

            Πες λες, Δέσποινά μου, ελόγου  σου τα έχεις βάψει μαύρα και δεν έχεις ευτυχισμένα Χριστούγεννα επειδή απουσιάζει κάποιος από την ζωή σου, έχεις μια έλλειψη κοντολογίς. Ελόγου μου τι πρέπει να κάνω, πώς πρέπει να νοιώθω που τούτα τα Χριστούγεννα έρχονται και οι απουσίες και οι ελλείψεις δεν αναπληρώνονται με τίποτα. Μου λείπουν  οι γονείς μου, φίλοι αγαπημένοι, αξιόλογοι συμπολίτες μου που έφυγαν από τούτο τον κόσμο και άφησαν κενό δυσαναπλήρωτο. Μου λείπουν συμπεριφορές, μυρουδιές, γεύσεις, πράγματα, συνήθειες, συνθήκες εποχών που πέρασαν και δυστυχώς πίσω δεν γυρίζουν. Μου λείπουν αισθήματα. Μου λείπει η άνεση και η δυνατότητα να προσφέρω αυτά που θέλω και που είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μπορώ.

         «…Γυρνάω στους δρόμους μόνη και χαζεύω. Βλέπω ανθρώπους και ζηλεύω.  Που φαίνονται γεμάτοι από χαρά…..» Δεν μου λες καλή μου;;; Πού τους βλέπεις να πάω να τους δω και εγώ; Και η αφεντιά μου, Ντέπυ μου, γυρνάει αλλά δεν διακρίνω καμιά χαρά σε όσα πρόσωπα συναντώ. Διακρίνω κατσουφιά, θλίψη, απογοήτευση, μιζέρια. 

         Σταμάτα, λοιπόν, να τραγουδάς αυτό το …κωλοτράγουδο και να μου σπας τα νεύρα. Μου λείπουν πράγματα ακούς, υπάρχουν ελλείψεις σε ελπίδα, αυτοεκτίμηση, αξιοπρέπεια. Μου λείπει η ελευθερία μου, η περηφάνια μου. 

       «Χριστούγεννα… και τα κλάματα με πιάνουν που δεν μπορώ να έχω όσα είχα γιατί κάποια από αυτά  μ’ άφησαν και έφυγαν, και αλλά μου τα έκλεψαν και πάω να τρελαθώ». Δεν τραγουδάω, λοιπόν, ούτε είμαι μες την καλή χαρά.