Θυμωμένα

Θυμωμένα  - Σύρος - Ερμούπολη - Σχολιάζει ο Αντώνης Μοσχούτης
Σχολιάζει ο Αντώνης Μοσχούτης

 

Βάλε με στο νου σου. Μια θεσπέσια φωνή να τραγουδάει ένα εξαίρετο μελωδικό τραγούδι. Πως βρίσκεσαι σε κήπο θαυμαστό, με γιομάτο ευωδιαστά λουλούδια πολύχρωμα. Ότι ο ουρανός είναι καταγάλανος, με ένα ήλιο να σεργιανάει φωτεινός ή πως νυχτιά είναι γλυκιά, γεμάτη άστρα και μοσχοβολάει γιασεμί.. Πως έχεις μπρος σου φαγητό αγαπημένο, επιτήδεια μαστορεμένο που προσμένει να ανταμώσει με την γλώσσα σου.

         Βάλε με στο νου σου. Το γέλιο στη χαρά του παιχνιδιού ενός παιδιού. Ένα πανέμορφα στολισμένο δρόμο γεμάτο από κάθε λογής φώτα, πνιγμένο σε ήχους μουσικής νοσταλγικούς. Ένα σαγηνευτικό θηλυκό ή ένα γοητευτικό σερνικό ή ένα ζευγάρι ταιριαστό ερωτευμένων να περνούν μπρός σου. Μια θεατρική παράσταση με άψογες ερμηνείες καλλιτεχνών, εκπληκτικά σκηνικά και ενδύματα, μοναδική σκηνοθεσία.

        Βάλε με στο νου σου. Το γάβγισμα και τις εκδηλώσεις αγάπης του σκύλου που τρέχει να σε προϋπαντήσει. Το νιαούρισμα και το τρίψιμο της γάτας στα πόδια σου. Βάλε με νου σου τις τόσες ομορφιές που υπάρχουν γύρω σου και αναλογίσου, σαν είσαι θυμωμένος – θυμωμένη, αν μπορείς να τις διακρίνεις και να τις απολαύσεις, να τις χαρείς.  

     Και εγώ είμαι θυμωμένος. Είμαι θυμωμένος γιατί βλέπω γύρω μου και ανταμώνω πρόσωπα σκεπτικά, σκυθρωπά και κατσούφικα. Είμαι θυμωμένος που τους μιλάω και δεν ακούνε που μου μιλάνε και δεν ακούω. Είμαι θυμωμένος γιατί όλοι ...ξύνουμε τα νύχια μας για καυγά, για αντιπαράθεση. Είμαι θυμωμένος γιατί δεν έχω και δεν έχουν υπομονή, γιατί η κατανόηση ψόφησε. Θυμώνω που ψάχνω και ψάχνουν να βρούμε ψεγάδια στο κάθε τι που συμβαίνει γύρω μας. Να υποβαθμίσουμε μια προσπάθεια,  ένα εγχείρημα,  μια εκδήλωση ή μια δράση,  μια απόφαση,  μια χαρά, μια επιτυχία. Θυμώνω που θυμώνω με λάθος πρόσωπα, που ξεσπάω τον θυμό μου σ’ ανθρώπους που δεν μου έχουν φταίξει σε τίποτα, ενίοτε σε πρόσωπα αγαπημένα. Θυμώνω που μου λείπουν πρόσωπα,  πράγματα του παρελθόντος. Που όλα τα σημερινά μου μοιάζουν ρηχά, ψεύτικα, γίνονται ψεύτικα. Από τις γεύσεις των τροφίμων ή γλυκισμάτων, μέχρι τα αισθήματα και τους ανθρώπους.

      Θυμώνω που δεν έχω τη δυνατότητα να κάνω ό,τι έκανα. Να χαρώ με την επιτυχία, να προσφέρω ένα δώρο, να κάνω μια βίζιτα σε ένα φίλο, να προσφέρω ένα κέρασμα σε κάποιο γνωστό. Να πάω σε μια ταβέρνα και να πω «φέρε και φέρε και φέρε - κέρνα, κέρνα, κέρνα» Όλα με τσίτωμα, όλα με μετράρι, όλα με περιορισμό. Θυμώνω που δεν μπορώ να είμαι  κιμπάρης, γαλαντόμος, περκετιλής.

       Θυμώνω που ...χαίρομαι γιατί η παραμονή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς φέτος πέφτουν Σάββατο και έτσι θα γλιτώσω το χαρτζιλίκι σε όσα παιδιά μου πουν τα κάλαντα. Θυμώνω που δεν έχω τη δυνατότητα να πληρώσω το αντίτιμο για ένα γούρι, ένα ημερολόγιο, ένα χειροτέχνημα, μια αγριοκρεμμύδα, μια λοταρία ενός σχολείου, ενός σωματείου, ενός συλλόγου, μιας ομάδας, που τέτοιες μέρες γιορτινές προσπαθούν να μαζέψουν χρήματα για τους σκοπούς και τις δράσεις τους. Θυμώνω που δεν είμαι σε θέση να αντιμετωπίσω την απογοήτευση στα πρόσωπα τους, στην άρνησή μου να ενισχύσω εξαιτίας της ανημποριάς και της αδυναμίας μου. Θυμώνω που θέλω να δώσω, να βοηθήσω, να προσφέρω και δεν έχω τη δυνατότητα γιατί μου την στέρησαν, θυμώνω γιατί επέτρεψα να μου την στερήσουν.

          Πώς, λοιπόν, να απολαύσεις την ομορφιά, όπου και να υπάρχει ακόμη, αφού τόσος και τέτοιος θυμός δεν σ’ αφήνει να την διακρίνεις για να την γευθείς, να την χαρείς;    

        Δεν είναι η αίσθηση του κινδύνου το κίνητρο για τόσο θυμό.   Δεν είναι η αίσθηση της απειλής για ένα αβέβαιο μέλλον. Το κίνητρο του θυμού μου είναι η απειλή για την ολική απώλεια της αυτοεκτίμησης, της αξιοπρέπειας μου (μας) ως ανθρώπου, ως πολίτη, ως Έλληνα, ως κατοίκου τούτης της χώρας.

         Η προσβολή, ο άδικος , ο βίαιος εκφοβισμός, ο εξευτελισμός, η απογοήτευση από την μη επίτευξη σημαντικών στόχων, στόχων ζωής που με έχουν και με κρατούν θυμωμένο. Σ’ ένα θυμό που έχει διάρκεια και βαίνει συνεχώς αυξανόμενος.   

            «Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, αυτό είναι εύκολο. Αλλά το να θυμώσει κανείς με το σωστό άτομο, στο σωστό βαθμό και στη σωστή στιγμή, για τη σωστή αιτία με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι εύκολο». Έτσι λέει ο Αριστοτέλης στα «Ηθικά» του.  

        Και εγώ και εσύ θυμώνουμε επειδή έχουμε θυμό μέσα μας, με τα λάθος άτομα, σε λάθος βαθμό, τη λάθος στιγμή, για την λάθος αιτία, με λάθος τρόπο. Όλα λάθος.

              Αναρωτιέμαι τι μέλλον μπορεί να έχω, να έχεις, να έχει ένας λαός που είναι θυμωμένος . Με ένα θυμό που δεν μπορεί να τον διαχειριστεί. Με ένα θυμό που φουντώνει , που μιζεριάζει κάθε τι όμορφο. Γίνεται άραγε να μην κοιτάμε πίσω με θυμό, ούτε μπροστά με φόβο, αλλά γύρω με επίγνωση όπως λέει ο μαστρο-Θέμπερ; Δυσκολάκι καθόσον ... «ο μαινόμενος, μη συμαινόμενος ούτος μαίνεται». Τουτέστιν, κάποιος που δεν είναι οργισμένος, όταν βρεθεί με οργισμένους, οργίζεται. Και υπάρχει τόση οργή ολούθε, και αυτό με ...θυμώνει.