Της Μαριωρής... οι φερετζέδες

Της Μαριωρής... οι φερετζέδες  - Σύρος - Ερμούπολη - σχολιάζει ο Αντώνης Μοσχούτης
σχολιάζει ο Αντώνης Μοσχούτης
 
Καταρχήν ψυχραιμία. Θα μου πεις πόση πια νάχεις, ρεστάρισε και δαύτη πια με τόσα στραβά και ανάποδα. Ένα πράγμα λες και μας έχει κατουρήσει ...σκαντζόχοιρος (είναι μεγάλη γρουσουζιά λέγανε οι παλαιοί).
 
Όπως και να ‘χει, η κατάσταση είναι «Άνω Ποταμών» και για να είμαι απόλυτα σαφής – μιας και η στήλη έχει και επιμορφωτικό χαρακτήρα- επεξηγώ πως η φράση «Άνω Ποταμών» σημαίνει κάτι το υπερβολικά παράδοξο, όσο και το να κυλάνε τα ποτάμια προς το βουνό που είναι ψηλά και όχι από την πηγή του βουνού που είναι ψηλά σε σχέση με τις λίμνες ή τις θάλασσες που είναι χαμηλότερα. Και έτσι το ως προς τα άνω ρεύμα των ποταμών είναι κάτι το απίθανο, αλλά τόσο απίθανη είναι και η πράξη πέρα από την φυσική πραγματικότητα (της ανάποδης πορείας των ποταμών).
 
Επανέρχομαι, λοιπόν, στην υφιστάμενη σκατοκατάσταση, η οποία περιγράφεται ως κατωτέρω και έχει ως ακολούθως. Τα κουμάντα (βλέπε δανειστές) απαιτούν για να μην πεινάσουμε να ....πεινάμε ή όπως θα έλεγε ο σοφός λαός (τρόπος του λέγειν) να κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι. Έτσι, απαιτούν φόρους στα καντήλια που ανάβουν στα μνήματα των νεκρών στα νεκροταφεία.
 
Μείωση μισθών, συντάξεων, αφορολόγητου, παροχών υγείας, απελευθέρωση απολύσεων, κατάργηση φοροαπαλλαγών και ένα μάτσο άλλα μέτρα εξυγιαντικά, τρομάρα τους και ...μας.
 
Εν τω μεταξύ, ο πρωθυπουργός της φίλης χώρας καρσί μας (εκ δεξιών όπως βλέπετε τον χάρτη), απαιτεί το μισό Αιγαίο, τα νησιά του, τη Θράκη, την Κοζάνη την... Λωζάνη και δεν συμμαζεύεται. Άσχετο, δεν ενθυμούμε αν με αυτόν τον κύριο έχει χορέψει ζεϊμπέκικο αντάμα κάποιος δικός μας πολιτικός.
 
Πρόσθετα, όλη η λαγγεμένη Ανατολή έχει ροβολήσει δώθε και ήλθε να μας κάνει συντροφιά στην πείνα και όχι μόνον. Καθότι πονεσιάριδες και φιλόξενοι ως λαός (μιας και από προσφυγιά κατέχουμε), τους πηγαίνουμε φαγητό από το υστέρημα μας και τα τρία τέταρτα από δαύτο το πετούν στα σκουπίδια καθόσον το μενού δεν είναι της αρεσκείας τους. Αλλά «νο πρόβλεμ», που λέει ο Μηνάς εξ Αμερικής, καθόσον από τα σκουπίδια το τρώνε οι Ρωμιοί που λιμοκτονούν.
 
Πάνε οι γιατροί μας για να τους προσφέρουν ιατρική φροντίδα, περίθαλψη, εμβολιασμό και σαν δουν καμιά γιατρέσσα μόνο μπούρκα που δεν απαιτούν να φορέσει  για να τους εξετάσει. Δεν επιτρέπουν σε αστυνομικά όργανα να κάνουν δακτυλοσκοπήσεις κλπ ενέργειες ταυτοποίησης την ώρα της προσευχής. 
Επιπλέον σαν να μην έφταναν όλα τούτα, νάσου και ο ...Αγγέλαδος, όπως έλεγε τον σεισμό η συγχωρεμένη η θειά μου η Φιλιώ. Σου λέει όλα τάχουν εκεί στην Ελλάδα, εγώ να τους λείψω. Είπε, λοιπόν, φτου και βγαίνω, και μετακίνησε μέχρι και την Πίνδο.
 
Όλα, λοιπόν, τα ...«είχε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε», και επεξηγώ και αυτή την φράση, η οποία λέγεται στην αναπάντεχη ατυχία που προκύπτει μετά από αλληλουχία δύσκολων καταστάσεων και δυσμενών γεγονότων. Τουτέστιν υποδηλώνει κάτι το εντελώς περιττό, αταίριαστο ή ανεπιθύμητο.  Εξ ου και η ως άνω εκτίμηση για το ούρημα του σκαντζόχοιρου.
 
Τώρα, ελόγου μας, πώς τα αντιμετωπίζουμε όλα τούτα; Εκτιμώ δίχως το «προσήκον ήθος». Μανουρατζίδικη αυτή η λέξη «ΗΘΟΣ». Χρόνια πασχίζω να μάθω τη σημασία της. Τα λεξικά δεν φτουράνε στην κατανόησή της: «το σύνολο των ψυχικών ιδιοτήτων του ανθρώπου, ο ατομικός χαρακτήρας», λέει. Ποιες είναι αυτές οι ιδιότητες και ο χαρακτήρας άραγε που ...προσήκει και πρέπει - κατά τη γνώμη μου - να εκτιμάται σε οποιαδήποτε αξιολόγηση προσώπων ή καταστάσεων; Αυτό πρέπει να καθοριστεί τι σημαίνει «ήθος». Ελόγου μου το έχω καθορίσει: «ήθος είναι η δικαιοσύνη, η εντιμότης, η αμεροληψία, η αφελοκέρδεια, η τόλμη, το καλό όλων και όχι των ολίγων και εκλεκτών». Να βράσω όλες τις εμπειρίες του κόσμου και όλα τα πτυχία και τις σπουδές, αν ο ...κτήρωρ τους δεν έχει τα χαρακτηριστικά που ανέφερα στην προσωπικότητά του. Είδαμε τα αποτελέσματα δράσεων και αποφάσεων εμπείρων ή πολυσπούδαστων της πολιτικής σκηνής, που μας έχουν οδηγήσει και αυτό γιατί δεν υπήρχε ήθος.
 
Η ουσία είναι πως «ενός κακού μύρια έπονται», και το πρώτο κακό έχει συμβεί προ πολλού. Θα μου πείτε τι προτείνω. Οι προτάσεις είναι περιττές και όλα πλέον αμφισβητούνται και λοιδορούνται έτσι που μας καταντήσανε. Έχω στον νου μια ιστορία και μου την λέω για παρηγοριά. Την παραθέτω κάτωθι για όσους θέλουν να ελπίζουν. 
 
Μια φορά κι ένα καιρό, όπως λεν στα παραμύθια, ήταν ένας βασιλιάς στην Αφρική που είχε ένα φίλο κολλητό με τον οποίο είχαν μεγαλώσει μαζί. Αυτός ο φίλος είχε τη συνήθεια σε κάθε περίπτωση κακή ή καλή να λέει «καλό είναι αυτό». Μια ημέρα, οι δύο τύποι πήγαν για κυνήγι και ο φίλος ανέλαβε να ετοιμάσει τα όπλα. Αλλά έκανε ένα σοβαρό λάθος και, όταν ο βασιλιάς πήρε το όπλο, αυτό εκπυρσοκρότησε και έχασε τον αντίχειρα του. Βλέποντας την κατάσταση ο φίλος είπε ως συνήθως «καλό αυτό» και ο βασιλιάς, θυμωμένος, απάντησε: «Όχι, δεν είναι καθόλου καλό» και τον έστειλε φυλακή για πολλά χρόνια.
 
Μετά από ένα χρόνο, ο βασιλιάς πήγε για κυνήγι σε μια άγνωστη περιοχή  με άλλους φίλους του. Όμως τους συνέλαβαν κανίβαλοι και τους φυλάκισαν για να τους μαγειρέψουν. Όταν ετοίμαζαν τον βασιλιά να τον φάνε, παρατήρησαν πως του έλειπε ο αντίχειρας. Επειδή ήταν προληπτικοί, απέφυγαν Να φάνε κάποιον που δεν ήταν σώος και αβλαβής και έτσι τον άφησαν ελεύθερο και τους άλλους τους έκαναν φρικασέ.
 
Όταν επέστρεψε ο βασιλιάς, θυμήθηκε το γεγονός με το ατύχημα και μετάνιωσε για τη συμπεριφορά προς τον φίλο του. Τον απελευθέρωσε αμέσως και τον προσκάλεσε στα ανάκτορα. «Είχες δίκιο του λέει. Ήταν καλό που έχασα τον αντίχειρά μου και πολύ κακό που σε έστειλα φυλακή». «Όχι, ήταν καλό», απάντησε ο φίλος. Μα πώς μπορεί να ήταν καλό που έκλεισα τον φίλο μου στην φυλακή για ένα χρόνο;», και η απόκριση «Μα αν δεν ήμουν φυλακή, θα ήμουν μαζί σου και στο καζάνι των κανιβάλων ακολούθως».
 
Αυτό μου λέω και εύχομαι να έχουμε την τύχη του φίλου.