To A της στέρησης;

To  A της  στέρησης;  - Σύρος - Ερμούπολη - Συριανά και όχι μόνο!!!
Συριανά και όχι μόνο!!!

 

           « Ρε μου έφυγε η αρόδα από το αποδήλατο». « Με το καρφί της ασβούρας του, ρήμαξε τον παπαλά της δικής μου και δεν μπορώ να τυλίξω τον σπάγκο για να την ασβουρίξω». «Ρε μ@λ@κ@ τα ποδάρια μου καίνε από τις ατσουκνίδες. Βρες μου καμία αμολόχα να τα τρίψω να φύγει η φλόγα».

 

Σχολιάζει ο Αντώνης Μοσχούτης

               Αν δεν το αντιλήφτηκες σήμερα τα ‘χω με το Α (άλφα) , αυτό το μυστήριο και περίεργο γράμμα της αλφαβήτας. Κάνει πολλά τούτο το γράμμα. Αν μπει στην αρχή μιας λέξης, της δίνει το αντίθετο νόημα από αυτό που έχει. Που χου, άγνωστος, ακατόρθωτο, αόρατος. Κοντολογίς όχι, γνωστός, μη κατορθωτό μη ορατό. Το Α το στερητικό που λένε.

        Κολόγραμμα σου λέω το αφιλότιμο, ζημιάρικο. Δεν ξέρω αν οι παραπάνω φράσεις στην εισαγωγή τούτου του κειμένου σου είναι γνώριμες. Εκεί στον Κάμπο πάντως, στα μικρά μου, ήταν πολύ συνηθισμένες.  Ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω όμως γιατί το βάζαμε το ρημάδι το Άλφα σε τόσες λέξεις λες και ήταν αλάτι. Αφού και ρόδα υπήρχε και ποδήλατο και σβούρα. Όσο για τσουκνίδες και μολόχες τίγκα ο Κάμπος.  Τι να σου γράφω τώρα «Πιάστο στην απαλάμη σου» λέγαμε . Η φάση ήταν πως δεν τα λέγαμε μόνο εκεί, στον Κάμπο. Τα έλεγαν και αλλού, στην Χώρα. Εκείνη η  αοιδός λόγου χάριν με το άσμα, ασμάτων «Ποιός είναι αυτός ο αψηλός με την ριγέ γραβάτα, φίλος σου είναι ή γνωστός...» . Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι, πάντως εμείς καταλαβαίναμε ότι ο τύπος όντως ήταν ψηλός και ας είχε μπρός του το α.

         Ανεξήγητα πράγματα. Πάντως και σήμερα ακόμη τούτο το γράμμα μας τα κάνει μαντάρα. Άκου να ....δεις. Γιατί άραγε λέμε «άντερα» αντί για «έντερα» που είναι και το σωστό;; «Παρανυχίδα» αντίς «παρονυχίδα» που είναι και το πρέπον. Αχνάρι αντί για ιχνάρι, έμπορας αντί για έμπορος., σαγόνι αντί σιαγόνι, καλά αντί καλώς, απλά αντί απλώς, ακόμα αντί ακόμη και δεν συμμαζεύεται;;

            Από πού να πιάσω και από που να αφήσω με τούτο το γράμμα που έμπλεξα.  Αν τύχει και το χώσεις στο τέλος μιας λέξης μεγεθύνει κιόλας.  Κλουβί – κλούβα, σταμνί- στάμνα, βρακί-βράκα, πουλί – πούλα ( σε εκείνο που πετά αναφέρομαι για όσους έχουν βρώμικο μυαλό). Αν μπαστακωθεί  στο τέλος μιας λέξης της αλλάζει την κατάληξη και τα κάνει μούτι. Καθόμουν- καθόμουνα, βρικόμουν – βρισκόμουνα. Άσε που το πάμε και τσάρκα όποτε μας γουστάρει λέμε αγελάδα αντί για γελάδα, αμύγδαλα αντί για μύγδαλα . (Όσον αφορά τούτο τον καρπό μόνο ο ηθοποιός Βόγλης το φώναζε σωστά στην ξεπλυμένη , το «στάσου μύγδαλα» ντε.

        Δεν ξέρω αν σε έπεισα μέχρις εδώ για την μαγεία του άλφα . Αν δεν τα κατάφερα ετοιμάσου τώρα να πειστείς γιατί εξαπολύω το βαρύ πυροβολικό των επιχειρημάτων μου. Μη νομίζεις όμως πως θα είναι εύκολο. Να στα δώκω έτσι στο πιάτο που λένε. Θα σε ζορίσω κομματάκι. Σαν κουΐζ να πούμε.

       Φτου και βγαίνω λοιπόν. Θα σου αραδιάσω κάμποσες λέξεις σε ομάδες και η αφεντιά σου  καλείται να τις μοιράσει σε κατηγορίες ανθρώπων και κρατών. Όλες τους έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, το άλφα Α …κάνει παιχνίδι.

         Έχουμε και λέμε λοιπόν. Ομάδα 1η: Άστεγος, ακάλυπτος (του κρύου , της βροχής, του ανέμου, του χιονιά;) ,  Άυπνος (του φόβου;), Απροστάτευτος (του σκοταδιού;), Άσιτος (της πείνας;),

Άνεργος , Αδύναμος, Αδικαίωτος, Αβέβαιος, Αβοήθητος, Άφωνος, Αγέλαστος, Αβάσταχτο, Άδικο, Αζήτητο.

        Ομάδα 2η, : Αδίστακτος, Άπραγος, Άκαρδος, Απάνθρωπος, Ανίκανος, Αναίσθητος, Αμέτοχος, Άβουλος, Αγενής, Αδιόρθωτος, Αθεόφοβος, Αδιάβαστος, Άσχετος, Αγνώμων, Αόρατος, Απρεπής. Άχρηστος.

        Για κάνε έναν κόπο και απέδωσε τις λέξεις αυτές σε κάποιους. Ξέρω γω τι να σου πω. Σε κράτη; σε επαγγελματίες; σε πολιτικούς; σε πολίτες; Ελόγου σου κάνε την μοιρασιά. Να έχεις όμως υπό την υποψίαν σου πως όπου και να τις μοιράσεις, τις μοιράζεις σ’ ανθρώπους  και μια μοιρασιά τέτοιων λέξεων βάζει στην λέξη άνθρωπος το Α το στερητικό.

Υ.Γ. Παρέλειψα να σου πω ότι η πυκνή παρουσία αυτών το λέξεων σε ανθρώπους γεννά μια λέξη που ο Θεός να σε φυλάει από δαύτη. Την Αναρχία για τους ανυποψίαστους.

 

   ΣΑΝ ΠΡΟΚΕΣ πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις να μην τις παίρνει ο άνεμος (Μανώλης Αναγνωστάκης). Σαν πρόκες μοιάζουν οι λέξεις που ξεκινούν με το στερητικό Α. Άστεγος. Χιλιάδες άστεγοι. Χιλιάδες πρόκες. Χιλιάδες λέξεις-πρόκες, που δυστυχώς τις παίρνει ο άνεμος. Άνεμος από εκείνους που ταξιδεύουν τα λόγια που αέρα, παραγεμισμένα με λέξεις γεμάτα Α στερητικά. Λόγια που χτυπούν τους Ακάλυπτους του χιονιά. Τους Άυπνους του φόβου, του σκοταδιού τους Απροστάτευτους. Αναίσθητα λόγια, Άπραγων, Άκαρδων, Απάνθρωπων ανθρώπων. Αυτών που μετρούν τα αμέτρητα. Ένας άνθρωπος, ένας αριθμός. Απόλυτη Απορρύθμιση. Η ανθρωπιά μας σήμερα δανείζεται το άλφα της από τους Αστέγους. Η ανθρωπιά μας γράφεται με Α στερητικό.

ΥΓ.: Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε, έγραφε ο Ελύτης. Λάθος. Για να μη μας βλέπει. Η Άστεγη εικόνα μας δεν αντέχεται...