Ο θεός Ερμαφρόδιτος

Ο θεός Ερμαφρόδιτος - Σύρος - σχολιάζει η  Αλκμήνη Ψιλοπούλου

σχολιάζει η  Αλκμήνη Ψιλοπούλου

 

Δυστυχώς θα στενοχωρήσω πολλούς «αριστερούληδες» που με διάφορες ιδεοληψίες χαϊδεύουν αυτιά μη ακουόντων τη φωνή της απλής λογικής. Και εξηγούμαι: Είμαι άθρησκη και πιστεύω ότι τα κοσμικά θέματα δεν είναι δουλειά καμιάς εκκλησίας και καμιάς θρησκείας. Επίσης θεωρώ ότι το θέμα της σεξουαλικής προτίμησης είναι καθαρά ατομική επιλογή και δεν αφορά κανέναν παρά μόνον το άτομο που είναι ελεύθερο να πράττει ότι του λέει η καρδιά του στα θέματα του έρωτα.

Έτσι λοιπόν θα είμαι ξεκάθαρη και θα πω ότι είμαι κάθετα αντίθετη στην αλλαγή φύλου καθώς και κάθετα θετική στη σεξουαλική ελευθερία, όταν αυτή δεν προσβάλλει το διπλανό και τον συνάνθρωπο.

Ας ξεκινήσουμε από την αρχαιότητα όπου η ομοφυλοφιλία και η παιδοφιλία ήταν όχι μόνον αυτονόητη αλλά νομιμοποιημένη, ενώ σε κάποιες εποχές λατρευόταν και ως θεότητα. Στο πρόσωπο του θεού Ερμαφρόδιτου. Ο Πλάτωνας μάλιστα μιλάει για ένα αρχέγονο πλάσμα που ήταν άντρας και γυναίκα μαζί και κατόπιν διασπάστηκε και από τότε το αρσενικό μισό ψάχνει εναγωνίως να βρει το γυναικείο μισό.

Η ταυτότητα και η διαφορετικότητα ενός ανθρώπου πρέπει να είναι σεβαστή από την κοινωνία, την πολιτεία και τους θεσμούς. Αυτό είναι μια από τις αρχές της δημοκρατίας. Έχω γνωρίσει άντρες ομοφυλόφιλους που ήταν περισσότερο άντρες από τους άντρες και αντίστοιχα γυναίκες ομοφυλόφιλες που ήταν σε όλα τους γυναίκες. Είναι κλασσικό το παράδειγμα της Σαπφούς που έχει γράψει αριστουργηματική ποίηση υμνώντας τον έρωτα για άλλες γυναίκες.

Πίστευα ότι το ταμπού της ομοφυλοφιλίας έχει πλέον σπάσει. Κοινωνικά, πολιτικά και ηθικά. Παρόλα αυτά, η ενασχόληση και η σύγκρουση των πολιτικών και των ιδεολογημάτων με το θέμα της ομοφυλοφιλίας, και μάλιστα με νόμους που προτρέπουν, σχεδόν,  δεκαπεντάχρονους να σφαγιάσουν το σώμα που τους έδωσε η φύση προκειμένου να γίνει κοινωνικά αποδεκτή η ερωτική τους φύση, είναι εντελώς παρά φύσιν.

Ποιος αλήθεια ζήτησε και πήρε αυτό τον πολιτικό μπουναμά; Μήπως κάποιοι φοβισμένοι γονείς που νιώθουν ντροπή για τις ερωτικές επιλογές του παιδιού τους; Και λένε «ναι» στο μαχαίρι που θα λαβώσει έναν άνθρωπο σχεδόν παιδί; Μήπως κάποια λόμπυ δήθεν ανθρωπιστικά που δίνουν ένα μπόνους σε γιατρούς οι οποίοι θα βγάζουν τσουβάλια λεφτά από τις εγχειρήσεις φύλου;

Κάτι είναι άρρωστο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, που έλεγε και ο Άμλετ. Εν προκειμένω, στη δημοκρατία της Ελλάδος.

Αγαπητοί κύριοι της πολιτικής και της εκκλησίας, αφήστε τους νέους να κάνουν ελεύθερα τις επιλογές τους. Κύριοι υποκριτές μιας κοινωνίας που σιγά σιγά εκφυλίζεται, αφήστε τους νέους ελεύθερους να επιλέγουν τους ερωτικούς τους συντρόφους, με εκείνο το σώμα που τους δόθηκε, με εκείνη την ταυτότητα που διαμόρφωσαν, με εκείνα τα συναισθήματα που εκφράζουν την καρδιά τους.

Οι εγχειρήσεις αλλαγής φύλου δεν διαφέρουν και πολύ από τις πλαστικές εγχειρήσεις στις οποίες ωθούνται οι γυναίκες λόγω ρατσιστικών προκαταλήψεων που θέλουν οι γυναίκες να είναι πάντα νέες, ούτε κι από τις εγχειρήσεις γεννητικών οργάνων που συνηθίζονται στον μουσουλμανικό κόσμο για να εξαλείψουν το δώρο της ερωτικής απόλαυσης.

Από μικρή ηλικία πρέπει να διαπαιδαγωγηθούν τα παιδιά να αποδέχονται τη διαφορετικότητα ως κάτι φυσικό, κι αυτό είναι δουλειά της οικογένειας και του σχολείου. Ο έρωτας θέλει αγάπη και όχι μαχαίρι. Ο έρωτας δεν έχει φύλο. Είναι μια δύναμη της φύσης. Και έτσι πρέπει να μείνει. Η αλλαγή φύλου βιάζει αυτή τη δύναμη και η φύση θα εκδικηθεί…

Έτσι λοιπόν συμφωνώ με την άποψη της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ Γεωργίας Γεννιά, η οποία είπε ότι η ίδια η μείωση του ηλικιακού ορίου από το 17ο στο 15ο έτος για τη δυνατότητα κάποιου προσώπου να προβεί σε αλλαγή ταυτότητας φύλου «αποτελεί κόκκινη γραμμή».

«Ως εκπαιδευτικός», τονίζει, «μπορώ να πω με βεβαιότητα, πως το θέμα της προστασίας ενός 15χρονου διεμφυλικού παιδιού από το bullying στο σχολείο ή στον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο, δεν είναι θέμα αλλαγής ταυτότητας, αλλά θέμα Παιδείας, αλλαγής νοοτροπίας και σεβασμού στον συνάνθρωπο, την ανθρώπινη υπόσταση και γενικότερα τα ανθρώπινα δικαιώματα».

Η ελευθερία και η δημοκρατία δεν χειρουργούνται και δεν μπαίνουν σε γύψους ή σε γάζες. Η αποδοχή της διαφορετικότητας είναι αυτή που κάνει τη διαφορά, αυτή που βλέπει τον άνθρωπο ως ένα αυτούσιο και αυτεξούσιο πλάσμα με συνείδηση και ελεύθερη βούληση να κάνει τις επιλογές του, όποιο σώμα και αν φορά, όποιο πρόσωπο και αν έχει. Αυτό σημαίνει αγάπη προς τον άνθρωπο, αυτό σημαίνει ανθρωπισμός.