Η καυτή πατάτα

Η καυτή πατάτα - Μύκονος - Πολεοδομία - Σχολιάζει η Αλκμήνη Ψιλοπούλου

Σχολιάζει η Αλκμήνη Ψιλοπούλου

 

«Την ίδια στιγμή που ξηλώνουν την Πολεοδομία της Μυκόνου και θέτουν σε νέα αργία, σύμφωνα με δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος», τον Προϊστάμενο της υπηρεσίας Δόμησης του νησιού, κ. Αντώνη Καστορίνη, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου με απόφασή της που εκδόθηκε στις 10 Νοεμβρίου, δίνει κατόπιν αιτήματος του Δήμου Μυκόνου, τη διοικητική υποστήριξη της Πολεοδομίας Μυκόνου, στο Δήμο Σύρου-Ερμούπολης».(syrostoday.gr)

Εδώ και χρόνια βουίζουν και οι πέτρες της Μυκόνου για τη διαφθορά, την παρανομία, την αυθαιρεσία όχι μόνον της Πολεοδομίας αλλά και όλων των κρατικών φορέων του νησιού, που καλύπτουν, παρά τις δικαστικές αποφάσεις και τις καταδίκες, την αυθαίρετη ανοικοδόμηση ξενοδοχείων, μπάγκαλοους, πολυτελών κατοικιών και ότι άλλο βάζει ο νους του ανθρώπου, τσιμεντάροντας εν μια νυκτί όλα τα βουναλάκια και τους λόφους του πλέον τουριστικού νησιού της Ελλάδας. Το οποίο έχει γίνει κράτος εν κράτει. Άκουσα αρκετούς συριανούς να εύχονται, «μακάρι να μην γίνουμε Μύκονος». Ευχή και ελπίδα. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία αλλά η κατάρα βρίσκεται μπροστά σε όσους ευαγγελίζονται την τουριστική ανάπτυξη χωρίς όρους και όρια.

Και ενώ όλοι κόπτονται για τις περικοπές μισθών και συντάξεων, ενώ διαδηλώνουν τα συνδικάτα για να σταματήσουν οι φορομπηχτικές πολιτικές και οι πολιτικές λιτότητας, δεν είδα να γίνεται καμιά κινητοποίηση κατά της διαφθοράς στην οποία η χώρα μας είναι σε περίοπτη θέση, πάνω και από την Ουγκάντα…

Έτσι λοιπόν, δια της ανοχής και της συγκάλυψης, όλοι γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα.

Κράτος και δημόσια διοίκηση, κυβέρνηση και τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και όλοι εμείς οι απλοί πολίτες, είμαστε όμηροι των συμφερόντων των κερδοσκόπων που δεν αφήνουν πέτρα πάνω στην πέτρα αμόλυντη…

Ποιος θα καθαρίσει αυτή την κόπρο του Αυγείου που έχει συσσωρευτεί εδώ και δεκαετίες; Και πώς; Ο πιο εύκολος τρόπος είναι να πετάξει κανείς την καυτή πατάτα σε κάποιον άλλον. Όπως πετάμε τα σκουπίδια μας στην αυλή του γείτονα.

Κάτι τέτοιο γίνεται και με την μεταφορά της Πολεοδομίας Μυκόνου στην Σύρο. Οι μηχανικοί των Κυκλάδων είναι ανάστατοι με την απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου να πετάξει την καυτή πατάτα και την κόπρο του Αυγείου στο νησί μας. Όμως στη δικαιολογημένη διαμαρτυρία τους, οι μηχανικοί αποκρύπτουν το «ζουμί» του προβλήματος, δηλαδή το γεγονός ότι τους βάζουν, σαν τον Ηρακλή, να καθαρίσουν αυτοί την Κόπρο του Αυγείου, να βάλουν το δικό τους κεφάλι στον πάγκο του χασάπη, γιατί είναι σίγουρο ότι η διαφθορά και η παρανομία θα κάνουν ένα μικρό ταξιδάκι από εκεί εδώ. Σύρος-Μύκονος, μια ώρα δρόμος, δια θαλάσσης.

Έχω ακούσει περιστατικά όπου μηχανικοί της Πολεοδομίας Σύρου, όταν οι Κυκλάδες ήταν Νομαρχία, δέχονταν απειλές όταν αρνούνταν να υπακούσουν στο κράτος εν κράτει της Μυκόνου, ότι πήγαιναν μετά από μια βδομάδα στη Μύκονο κι έβλεπαν καταχτισμένο έναν λόφο, άσε δε στο αεροδρόμιο της Μυκόνου όπου κυκλοφορούσαν τις πρώτες πρωινές βαλίτσες και τσάντες γεμάτες «πετσετάκια»…

Έχω ακούσει ιστορίες ότι όχι μόνον η Πολεοδομία, αλλά και οι λοιπές υπηρεσίες του νησιού της γκλαμουριάς, δήμος, ΙΚΑ, ΔΕΗ, Εφορεία κλπ., συμμετείχαν στο έγκλημα και την αυθαιρεσία, κάνοντας τα στραβά μάτια, και όχι μόνον. Όλοι μαζί τα κάνανε, λοιπόν…

Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, όλη η Ελλάδα είναι γεμάτη αυθαίρετα. Το αυθαιρετάκι είναι ελληνική πατέντα, για να έχουν οι συμπολίτες μας «ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους». Τώρα βέβαια, στη Μάντρα, αυτό το κεραμίδι έγινε φονικό όπλο. Διότι η μητέρα φύση εκδικείται. Το ποτάμι χτίστηκε, έλα όμως που το ποτάμι θα ξαναγίνει ποτάμι οπωσδήποτε κάποια στιγμή και θα μας πνίξει, χωρίς να μας ρωτήσει…

Τι πρέπει λοιπόν να γίνει για να σταματήσει αυτό το κακό; Αποφασίζομεν και διατάσσομεν. Εκεί που δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος. Αλλά αυτή η ράβδος, γίνεται ράβδος χρυσού και ο θεός Μίδας κατακυριεύει το ανθρώπινο είδος. Σε πείσμα των ρομαντικών που πιστεύουν ότι κάποια στιγμή η χρυσή κόπρος του Αυγείου θα καθαρίσει και θα δώσει τη θέση της σε ένα οικοπεδάκι με θέα. Σκέτο, χωρίς τσιμέντα και μπετά, έτσι όπως μας το έδωσε ο καλός Θεούλης της Ελλάδας…