Οι μακελάρηδες

Οι μακελάρηδες - Σύρος - Ερμούπολη - Σχολιάζει η Αλκμήνη Ψιλοπούλου

Σχολιάζει η Αλκμήνη Ψιλοπούλου

 

Ένα μεσημέρι του Σεπτέμβρη, την ώρα που κολυμπούσα σε μια παραλία κοντά στο Φοίνικα, είδα μέσα στο νερό μια θαλάσσια χελώνα. Πετούσε με κείνα τα πόδια-πτερύγια, πήγαινε γρήγορα, ερχόταν προς το μέρος μου.

Στην αρχή τρόμαξα. Μου φάνηκε πελώρια. Το έβαλα στα πόδια για την ακτή. Έπειτα, όταν συνειδητοποίησα τι είχε δει, έκανα στροφή και κοίταξα. Όμως το θαλάσσιο κήτος είχε εξαφανιστεί. Σκέφτηκα, μπα, της φαντασίας μου θα ήταν, μέσα στο θολό τοπίο, όνειρο, όραμα. Την επόμενη μέρα έστησα καραούλι στο ίδιο σημείο, μήπως την ξαναδώ. Και την είδα. Στεκόταν στο βυθό, λίγα μέτρα απόσταση από μένα, και βοσκούσε. Μάλιστα, βοσκούσε!

Κάποια στιγμή με πήρε φαίνεται χαμπάρι, μου γύρισε τα οπίσθια και πήρε το δρόμο του γυρισμού με ένα κοπάδι ψάρια να την ακολουθούν. Αυτό που ένιωσα ήταν ανεπανάληπτο. Δέος, θαυμασμός. Ναι, τα υπέροχα θαλάσσια θηλαστικά, είδη προς εξαφάνιση, δεν ήταν πια φωτογραφίες στο ίντερνετ, υπήρχαν, είχαν σάρκα και οστά, και είχα την τύχη και την τιμή να δω εκ του φυσικού ένα από αυτά.

 Για πολύν καιρό είχα αυτή την εικόνα στο μυαλό μου, την κρατούσα σαν πολύτιμο φυλαχτό. Και πήγαινα κάθε μέρα στο ίδιο σημείο, μήπως την ξανασυναντήσω. Αλλά δεν την ξαναείδα ποτέ. Ποιος ξέρει, μπορεί να μετανάστευσε, μπορεί να είχε κάνει τα αυγά της και να τα είχε θάψει κάτω από την άμμο της παραλίας, και φανταζόμουν τα αυγά να σκάνε και να βγαίνουν τα χελωνάκια και να τρέχουν άγαρμπα προς τη θάλασσα.

Ενάμιση χρόνο μετά, είδα στην εφημερίδα μια φωτογραφία χελώνας καρέτα-καρέτα με κομμένο κεφάλι. Ήταν ένα αποτρόπαιο θέαμα. Θανατωμένα θαλάσσια θηλαστικά, αποκεφαλισμένες χελώνες, πυροβολημένες φώκιες και δελφίνια, είχαν ξεβραστεί σε παραλίες  της Νάξου για να μας θυμίζουν τη θηριωδία του είδους μας. Έπειτα από τον κόμπο στο στομάχι και τον εσωτερικό μου θρήνο για το χαμό τους, ένιωσα μίσος. Μίσος για τον άνθρωπο, και μια μεγάλη ντροπή. Και ευχήθηκα μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου  να βρεθούν αυτά τα τέρατα, αυτοί οι δολοφόνοι υπάνθρωποι, και να τους κόψουνε το κεφάλι, εκεί καταμεσής στην παραλία.

Κι αναρωτιέμαι, τι είμαστε, ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε; Υπαρξιακά ερωτήματα που πυκνώνουν καθώς οι θηριωδίες μας απέναντι στις άλλες μορφές ζωής πάνω στον πλανήτη δεν έχουν τελειωμό. Στη Φινλανδία αυτή την εποχή, σφάζουν κατά εκατοντάδες εγκυμονούσε φώκιες, είναι λέει έθιμο, διαμαρτύρεται η Green Peace, βγάζει φετβάδες και νόμους η Ευρωπαϊκή Ένωση, κηρύσσει τα υπεραιωνόβια θαλάσσια θηλαστικά «προστατευόμενα είδη», πλάσματα που ζουν στη γη και στις θάλασσες εκατομμύρια χρόνια πριν εμφανιστούμε εμείς, αλλά το κακό συνεχίζεται.

Σκοτώνουμε τα ζωντανά, τα βασανίζουμε, τα γδέρνουμε, τα κομματιάζουμε, τους πίνουμε το αίμα, κάνουμε το δέρμα τους γούνες για τις μεγαλοκυρίες, (ευτυχώς τώρα υπάρχουν τα συνθετικά που μπορεί να σώσουν μερικά τυχερά πλάσματα), τα πυροβολούμε, θανατώνουμε τα μικρά τους, παίρνουμε όμως ένα σκυλάκι για το σπίτι, για να παίζουν τα παιδάκια μας μέσα στα διαμερίσματα, κι όταν τα βαρεθούμε τα εγκαταλείπουμε, αδέσποτα στους δρόμους.

Ποιοι αλήθεια είμαστε; Τι είμαστε, γιατί είμαστε;

Όταν βλέπω να σφάζουμε ο ένας τον άλλον, τις απεχθείς εικόνες των πολέμων και των κομματιασμένων παιδιών στη Συρία, την Παλαιστίνη, τα βασανιστήρια που κάνουμε ο ένας στον άλλον, νιώθω αποτροπιασμό. Όταν όμως βλέπω αυτή τη σαδιστική εξόντωση των αθώων ζώων, έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς τη δικαιολογία ότι το κάνουμε για την επιβίωσή μας, τέλειωσαν πια οι πρωτόγονες εποχές, τώρα υποτίθεται εξελιχθήκαμε και ξεπεράσαμε το φάσμα της μαζικής πείνας, σκέφτομαι ότι το ανθρώπινο μυαλό έχει εκφυλιστεί από το χρήμα και την καλοπέραση, σκέφτομαι ότι πηγαίνουμε ίσια προς το γκρεμό της αυτοκαταστροφής και δεν μας σώζει τίποτα πια. Κι αναρωτιέμαι, μήπως τελικά πρέπει να εξαφανιστούμε ως είδος από προσώπου γης, έτσι όπως έχουμε γίνει, καταστροφείς και μακελάρηδες. Αλλά έχω εμπιστοσύνη στη μητέρα φύση. Θα μας ρίξει μια φτυσιά και θα μας στείλει στον αγύριστο. Ξέρει αυτή να αυτοπροστατεύεται και να προστατεύει τη ζωή που γέννησε με τόσους κόπους...