Συριανή επαρχία

Συριανή επαρχία - Σύρος - Ερμούπολη - Σχολιάζει η Αλκμήνη Ψιλοπούλου

Σχολιάζει η Αλκμήνη Ψιλοπούλου

 

Κατά καιρούς οι ιθύνοντες και αξιωματούχοι της τοπικής αυτοδιοίκησης των Κυκλάδων, μιλούσαν για το σκληρό και άτεγκτο «αθηνοκεντρικό σύστημα» εξουσίας, το οποίο αγρόν ηγόραζε-και εξακολουθεί- για την νησιωτική πραγματικότητα, για τη ζωή και τις ανάγκες των εκτός κλεινού άστεως διαμενόντων πολιτών, δηλαδή των κατοίκων της ελληνικής επαρχίας. Δυστυχώς, η αστική δημοκρατία στη χώρα μας, θεωρεί ότι Ελλάδα είναι μόνον οι μεγάλες πόλεις, η πρωτεύουσα και οι λοιπές πρωτεύουσες της επικράτειας, και ότι πολίτες με δικαιώματα είναι μόνον οι κάτοικοι των πρωτευουσών και κυρίως της μητρόπολης.

Πρόκειται για μια νοοτροπία η οποία δημιουργεί τερατογεννέσεις, και το τέρας, όμοιο με τη Λερναία Ύδρα, ακούει στο όνομα γραφειοκρατία. Η οποία αντί να εξαλείφεται με το ηλεκτρονικό σύστημα και την μηχανογράφηση των υπηρεσιών, ζει και βασιλεύει, αναπαράγεται ακόμα και μέσα στο διαδίκτυο, πράγμα φυσικό αφού τα προγράμματα δεν τα φτιάχνει κανένας από μηχανής θεός αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι. Έτσι λοιπόν όπως έχουμε μάθει κι όπως έχουμε συνηθίσει πορευόμαστε και βολευόμαστε.

Η Ερμούπολη είναι μια ευνομούμενη αστική πρωτεύουσα-συγκρινόμενη με άλλες στη χώρα. Οργανωμένη, με μια δραστήρια και ζωντανή κοινωνία, έχει, εκτός των άλλων και το εξαιρετικό mini buss για να εξυπηρετούνται όλες τις ώρες και μέρες της εβδομάδας οι Ερμουπολίτες και μάλιστα δωρεάν.

Τα προβλήματα ξεκινούν και δεν τελειώνουν, όταν πάμε στη συριανή επαρχία. Ιδίως από τότε που συγχωνεύτηκαν οι δήμοι κι έγιναν ένας με τον Καλλικράτη. Έκτοτε, η συριανή επαρχία σχεδόν εγκαταλείφθηκε, και οι δήμαρχοι, τόσο ο νύν όσο και ο προηγούμενος, βρίσκονται μακριά από τις ανάγκες των επαρχιωτών πολιτών.

Το χειμώνα η συριανή επαρχία ερημώνει. Κλείνουν τα περισσότερα μαγαζιά, έβαλαν λουκέτο ένα σούπερ μάρκετ και ένα φαρμακείο στην Ποσειδωνία με την κρίση, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η συγκοινωνία. Το καλοκαίρι, υπάρχει ανά μισάωρο το ΚΤΕΛ, προφανώς για να εξυπηρετούνται οι επισκέπτες και οι τουρίστες, καθώς ο τουρισμός φιλοδοξεί να είναι η «βαριά βιομηχανία» αυτού του αστικού νησιού, του τόσο διαφορετικού από τη Μύκονο, την Πάρο και τη Σαντορίνη, που το χειμώνα εγκαταλείπονται από τους ντόπιους, οι οποίοι μαζεύουν το χρήμα το καλοκαίρι και ξεχειμωνιάζουν στην Αθήνα ή σε κάποιους μακρινούς εξωτικούς παραδείσους.

Αντίθετα, η Σύρος κατοικείται χειμώνα καλοκαίρι από 21.000 ανθρώπους. Οι ερμουπολίτες έχουν τη δημοτική τους συγκοινωνία με τα mini buss, δωρεάν προς το παρόν, που μάλιστα τον τελευταίο καιρό εμπλουτίστηκε με ένα ακόμη λεωφορείο. Αντίθετα, η συριανή επαρχία το χειμώνα μένει χωρίς συγκοινωνία. Τις καθημερινές τα λεωφορεια των ΚΤΕΛ περνούν όποτε, τελειώνουν κατά τις 5 το απόγευμα, ενώ Κυριακές και αργίες δεν υπάρχει κανένα λεωφορείο. Παρόλο που θα περίμενε κανένας από μια συγκοινωνία που είναι ιδιωτική, να λειτουργεί όπως όλες οι άλλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, η παλιά νοοτροπία, το δημοσιουπαλληλίκι, ζει και βασιλεύει σε πείσμα των αλλαγών και των καιρών της κρίσης. Αυτό σημαίνει πως ο επαρχιώτης κάτοικος της Σύρου, πρέπει να κινείται με το ΙΧ του, το οποίο πρέπει απαραιτήτως να διαθέτει για να ζήσει στα χωριά, πληρώνοντας ένα τσουβάλι λεφτά σε βενζίνες και διαθέτοντας ένα τσουβάλι χρόνο για τα πήγαινε-έλα στην πόλη. Η λύση θα ήταν εξαιρετικά απλή, αν οι τοπικοί άρχοντες είχαν λίγο μυαλό. Θα μπορούσαν να διαθέτουν ένα από τα τρία λεωφορεία mini bus για να εξυπηρετούν τα χωριά, αφού τώρα ο Δήμος είναι ενιαίος και ονομάζεται Δήμος Σύρου-Ερμούπολης. Όμως, όλοι έχουν βολευτεί στο «Ερμουπολοκεντρικό» σύστημα. Και το χειρότερο είναι ότι οι επαρχιώτες δεν έχουν δείξει καμία διάθεση να απαιτήσουν το δικαίωμά τους στη μετακίνηση. Αδιαφορία; Εφησυχασμός; Αδυναμία να διεκδικήσουν τα αυτονόητα; Ότι και αν είναι, κάποιοι πρέπει να ξυπνήσουν και να φωνάξουν για να αποκτήσουν τα αυτονόητα…