Δημήτρης Βόικος

Ναυτική ποίηση

  Αλκοόλη  ΣΥΡΟΣ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ Ναυτική ποίηση
Ήταν, σα να 'ρθε ξαφνικά... από το πουθενά...,
ξεχύθηκε διάχυτη η μελωδία
και ανακάλεσε τη μνήμη που ξεχνά...,
σκόρπιες σβηστές μορφές, της λήθης συνοδεία.

 

Δραπέτευε, την ίδια πάντα ώρα το αστέρι

και σαν από το πλοίο, μόλις πέρναγε ξυστά…,

ένα αεράκι δροσερό ξεφύσαγε μετά…!

Έτσι… κινούσε το πρωί, σ’ αυτά τα μέρη!

 

 

 

Αφού... τριάντα φέρανε φορές τον κόσμο γύρα
όλοι αυτοί, που στη ζωή σταθήκαν τυχεροί
και σώθηκαν ..., οικτίροντας την ίδια τους τη μοίρα,
απόμαχοι προσάραξαν, με μια χαρά πικρή.

ΥΠΟΣΤΟΛΗ (Ναυτική ποίηση

Με ζήλο έπιασε κάποια στιγμή το καβαλέτο,
ξεκίνησε τον πίνακα να φτιάξει γλαφυρό
και γέρος πια τον τέλειωσε, απέρριτο κι αδρό...!
Ήταν το έργο της ζωής του, υποθέτω...!

 

Χριστούγεννα....

και περπατώ πάνω στο χνάρι σου ....!

Περπατάω πάνω στο σημάδι σου ...!

Μπροστά εσύ ..., στις κορφές, στα έλατα,

στο χιόνι, στα σκίνα, στα ρυάκια,

Τις έχομε δει..., να βασανίζονται,

να φτερουγίζουν αριστερά, δεξιά ...!

Άστεγες χρόνια ...,

περιπλανώμενες ..., ζητιάνες ...,

ξεχασμένες ..., πεταμένες ...,

βρώμικες ...!

Με τη θάλασσα έχω κάτι...!
Έχω βεράντα και τη βλέπω ...!
Βλέπω ..., να περνούν καράβια, ιστιοφόρα,
ταχύπλοα, γιωτ, καΐκια, τρεχαντήρια, ψαρόβαρκες. Βλέπω τα σκαλοπάτια της, τα κύματά της,
τις βαρκούλες της με τα ονόματά τους, Υβόνη, Φανούλα, Χρυσάνθη, Μυρτώ, Χαρούλα, Λενιώ, Μαράκι, Βαγγελιώ ...!
Όσα τα σκαλοπάτια της. τόσα τα φιλιά της,
τόσες και οι θάλασσες ...!
Με τη θάλασσα έχω κάτι...!
Ανοίγω το παράθυρο μου που βλέπει στο βουνό ...
κι εγώ βλέπω μόνο θάλασσα, καράβια φορτηγά, ακτοπλοϊκά, γκαζάδικα, κρουαζιερόπλοια...!

Μη σας ξεγελά παιδιά μου..., ο καλός καιρός,
έρχονται κρύα, παγωνιά, χειμώνας βαρύς, χιόνια,
βροχές.

του Δημήτρη Βόϊκου

Η ζωή, μας προσπέρασε.
Τα όνειρα, ναυάγησαν.
Οι φιλοδοξίες, έσβησαν.
Κι όμως, ελπίδα για ό,τι καινούργιο, υπάρχει ακόμα!

Τα μπάρκα, τελειώσανε.
Τα καράβια, σαλπάρανε.
Τα λιμάνια, χαθήκανε.
Κι όμως, λαχτάρα για ταξίδια, υπάρχει ακόμα!

Οι αγάπες, μας πρόδωσαν.
Οι φιλίες, ξεπέσανε.
 Οι σύντροφοι, ξεθώριασαν.
Κι όμως, η καρδιά, τους αναζητά ακόμα!

Οι ταβέρνες, μεταλλάχθηκαν.
Οι γυναίκες, χαλάσανε.
Τα μπορντέλα, κλείσανε.
Κι όμως, η μνήμη, περιπλανιέται ακόμα!

Πορτολάνος

Ακόμα (Ναυτική Ποίηση) - Δημήτρης Βόικος

Σελίδες

Subscribe to Δημήτρης Βόικος