Η μικρογραφία της συριανής κοινωνίας

Η μικρογραφία της συριανής κοινωνίας - Σύρος - Ερμούπολη -  Λίτσα Χαραλάμπους - Η ελπίδα του έξω κόσμου τους φίλησε στο μάγουλο και ένιωσαν τη ζεστή ανάσα του
Υποκλινόμαστε στο βλέμμα!
Η ελπίδα του έξω κόσμου τους φίλησε στο μάγουλο και ένιωσαν τη ζεστή ανάσα του
 
Της Λίτσας Χαραλάμπους
 
 
ΟΙ εικόνες τούτες τις μέρες στα ιδρύματα ηλικιωμένων είναι οι ίδιες.
 
ΓΕΡΟΝΤΕΣ που κάθονται σε μια καρέκλα ή ένα καναπέ ή είναι  κατάκοιτοι χαμένοι στον κόσμο τους αλλά που αντικρίζοντας χαμογελαστά πρόσωπα και ακούγοντας μουσική δίνουν το χέρι τους και σκορπούν ευχές.
 
ΤΑΡΑΖΕΤΑΙ το σύμπαν τους με τόσα άτομα να εισβάλλουν στο περιβάλλον τους να λένε τα κάλαντα και να μοιράζουν γλυκά και δώρα.
 
ΠΡΟΣΩΠΑ που ο χρόνος χάραξε βαθιά τα σημάδια του πάνω τους, καθαροντυμένα και αξιοπρεπή δίνουν το χέρι τους, εύχονται,  και το βλέμμα αναθαρρεί.
 
 ΕΙΝΑΙ γιατί η ελπίδα του έξω κόσμου τους φίλησε στο μάγουλο και ένιωσαν τη ζεστή ανάσα του να φλογίζει την ζωή γι’ αυτούς που κατέληξαν σε οίκο ευγηρίας και ας δούλεψαν και ας  αγωνίστηκαν και ας  πρόσφεραν και ας θυσιάστηκαν για την οικογένειά τους.
 
ΤΑ γηροκομεία έχουν χαρακτηριστεί ως αποθήκες ψυχών. Όμως ο κάθε ηλικιωμένος κρύβει μια ιστορία.
 
ΚΑΝΕΝΑ παιδί δεν αφήνει τον γονιό του σε ένα ίδρυμα ελαφρά τη καρδία αν η ψυχή και η ζωή του δεν είναι σημαδεμένη. Πάντα υπάρχει μια αφορμή.
 
ΚΆΠΟΙΑ παιδιά αναγκάστηκαν από τις συνθήκες της ζωής να μεταφέρουν τον πατέρα ή την μητέρα τους στο ίδρυμα. Ορισμένα τους βλέπουν συχνά και κάποια άλλα τους… ξέχασαν.
 
ΤΟ σίγουρο είναι ότι η πιο δύσκολη μέρα του ηλικιωμένου είναι η πρώτη στο γηροκομείο. Αυτή η αλλαγή  περιβάλλοντος, το χάσιμο της γωνίτσας του. Αισθάνονται ότι εδώ ίσως είναι και το τέλος τους. Δε θα ξαναγυρίσουν πίσω.
 
ΥΠΑΡΧΟΥΝ όμως και περιπτώσεις εκείνων που οι ίδιοι επιθυμούν να πάνε γιατί θεωρούν ότι θα μπορούν να κάνουν παρέα με άλλες γιαγιάδες ή παππούδες και θα μπορεί το προσωπικό να τους προσέχει περισσότερο. Θα τρώνε παρέα, θα βλέπουν τηλεόραση θα συζητάνε για παιδιά και εγγόνια ή και θα βολτάρουν.
 
ΤΟ προσωπικό στα συριανά ιδρύματα δίνει το καλλίτερο εαυτό του.  
 
ΩΣΤΟΣΟ η οικονομική κρίση έφερε την οικογένεια τόσο κοντά που παραπέμπει στο αναγνωστικό της πρώτης δημοτικού περασμένων ετών όπου στην οικογένεια μαζί με τον μπαμπά, την μαμά, την Άννα, τον Μίμη, την Έλλη και τη Λόλα  υπήρχε και η γιαγιά στο τραπέζι. Εκεί που πολλές φορές επικρατούσε το αδιαχώρητο και χρειαζόταν ακόμα και μέσον για να βάλει κάποιος τους γέρους γονείς του - γινόταν και επιλογή ανάλογα με το ύψος της σύνταξης που θα έδινε ο «τρόφιμος» - σήμερα συναντά κανείς μια άνεση χώρων.
 
ΤΕΤΟΙΕΣ μέρες γεμίζουν οι διάδρομοι οι κοινοί χώροι και τα δωμάτια φωνές και ψαλμωδίες από διάφορους φορείς που τα επισκέπτονται.
 
ΕΚΕΙΝΟ που αξίζει να επισημάνω είναι η επίσκεψη σε τέτοιους χώρους παιδιών.
 
ΓΙΑΤΙ έτσι τους δίνεται η ευκαιρία  να αντιληφθούν καλύτερα την έννοια της προσφοράς και της αλληλεγγύης προς το συνάνθρωπο.
 
ΆΛΛΩΣΤΕ, ο καλύτερος τρόπος να επιτευχθεί αυτό είναι η επαφή τους με τα αποτελέσματα της εθελοντικής δράσης.
 
ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΝ πως μια προσφορά, όσο μικρή κι αν φαίνεται για κάποιους, μπορεί να είναι εξαιρετικά σημαντική για άλλους, ενώ σε συνδυασμό με προσφορές άλλων μελών της κοινωνίας, μπορεί να αλλάξει ακόμη και τη ζωή κάποιων συνανθρώπων μας.
 
ΜΗ ξεχνάμε ότι αν κανείς ψηλαφίσει τις ιστορίες  των τροφίμων που αναμφισβήτητα είναι τουλάχιστον συγκινητικές, βαθιά ανθρώπινες με χαρές και λύπες διαπιστώνει ότι αυτές αποτυπώνουν την ιστορία του τόπου μας. Όλοι λίγο ή πολύ είμαστε γνωστοί.
 
ΠΕΡΑ λοιπόν και πάνω από τις μέρες αυτές μη ξεχνάμε τους δικούς μας ανθρώπους τον υπόλοιπο χρόνο.
 
ΜΙΑ επίσκεψη, ένα δώρο ασήμαντο μοιράζει στιγμές χαράς αλλά και ένα ταξίδι στις αναμνήσεις των παιδικών τους χρόνων.
 
ΕΝΑ χάδι, ένα ακούμπημα, μια ανθρώπινη παρουσία και θαλπωρή μπορεί να γίνει το μεγαλύτερο θαύμα στην ζωή του γέροντα. Θυμηθείτε τον διάλογο με κάποιον ασκητή: «Είδες Γέροντα ποτέ κάποιο θαύμα;
" "Ναι" απάντησε εκείνος, "έναν άνθρωπο….»
 
ΕΞΑΛΛΟΥ κανείς δεν μένει αιώνια νέος.
 
ΠΟΙΟΣ ξέρει, αύριο ο χρόνος και το γήρας τι θα φέρει στον καθένα από μας;