Με κορυφαία ερμηνεία μίλησε για θέματα που πονούν η Χριστίνα Αλεξανιάν

Με κορυφαία ερμηνεία μίλησε για θέματα που πονούν η Χριστίνα Αλεξανιάν - Σύρος -Σχολιάζει η Λίτσα Χαραλάμπους

Σχολιάζει η Λίτσα Χαραλάμπους 

 
«Έκανα κρυφά-κρυφά τον σταυρό μου. “Παναγιά μου, σε τι φταίξαμε; Σώσον Κύριε τον λαό σου” έλεγα από μέσα μου. Όσοι ήμασταν στις άμαξες, νιώθαμε άσχημα γι’ αυτούς που περπατούσαν, γιατί δεν αντέχανε απ’ τις καμιτσιές κι έπεφταν στα χαντάκια. Αν ήταν δυνατόν να αναφτούν καντήλια για όσους πέθαναν στο δρόμο, θα είχε φωτίσει η νύχτα και θα ’χε γίνει μέρα».
 
ΉΤΑΝ ΠΟΛΛΕΣ ΟΙ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ ανέβαινε στον λαιμό της,  ώσπου στο τέλος -όταν αφιέρωσε την παράσταση στη μνήμη του πατέρα της ο οποίος με την οικογένειά του  έζησε 12 χρόνια στην Σύρο - δεν κατάφερε να συγκρατήσει εκείνη τη σύσπαση του λάρυγγα και του στήθους...
 
ΈΤΣΙ ΕΠΕΣΕ Η ΑΥΛΑΙΑ  ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΑ “ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΖΕΛ ΚΟΥΡΤΙΑΝ” στο θέατρο Απόλλων για το οποίο ο πατέρας τής καταξιωμένης  ηθοποιού Χριστίνας Αλεξανιάν, υπερηφανευόταν ότι είχε  δει αρκετές παραστάσεις  και ότι μεγάλωσε σ’ ένα νησί που είχε αισθητική και παιδεία. Μάλιστα έμαθε Ιταλικά και Γαλλικά στις «Καλόγριες»: "Ελεγε «Σύρος» και τρέχανε τα μάτια του κάνοντάς με να αγαπήσω το νησί πριν ακόμη το επισκεφτώ»", μας είπε η Χριστίνα.
 
ΈΤΣΙ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΛΥΓΜΟΣ της -γερών επιδόσεων- ηθοποιού αλλά και τα δάκρυα των θεατών που κατέκλυσαν το ιστορικό θέατρο για να ζήσουν μοναδικές στιγμές πολιτισμού και μνήμης.
 
ΓΙΑΤΙ Η  ΑΡΜΕΝΙΣΣΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ  ΑΛΕΞΑΝΙΑΝ, με αίμα προσφυγικό δεν μπορούσε παρά μόνο προσωπική υπόθεση να κάνει τη γενοκτονία των Αρμενίων και την καταστροφή της Σμύρνης.
 
ΈΝΑΣ ΛΥΓΜΟΣ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΧΘΗΚΕ ΕΝ ΤΕΛΕΙ ΣΕ ΚΛΑΜΑ ΓΟΕΡΟ όταν μετά το πέρας της παράστασης την πλησίασε μια κυρία και της έδωσε φωτογραφία στην οποία μαζί με τον πατέρα της ιδίας απεικονιζόταν και ο πατέρας της ηθοποιού….
 Όλο το μεγαλείο της μνήμης ήταν εκεί... Στα μάτια της..
 
ΜΕ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ μίλησε για θέματα που πονούν. Για εφιάλτες που πέρασαν αλλά δεν ξεχάστηκαν. Για μια γενιά που έζησε την επαναλαμβανόμενη αθλιότητα του πολέμου.
 
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΖΕΛ ΚΟΥΡΤΙΑΝ- μιας μάνας-μοδίστρας- καταγράφει πώς βίωσε με τα τρία κοριτσάκια της τη σφαγή των Αρμενίων το 1915, την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 και τον πόλεμο στην Ελλάδα όταν προσέφυγαν για να σωθούν από το Τούρκικο μαχαίρι. Ένα πικρό οδοιπορικό από την Προύσα, στο Αφιόν Καραχισάρ, τη Σμύρνη, τη Μυτιλήνη, την Κρήτη για να καταλήξουν στην Κοκκινιά.
 
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, της μικρής Ανζέλ. Με πίκρες και χαρές. Με ελπίδα και απελπισία. Με κακουχίες και αγωνία αλλά και με περηφάνια ως πρόσφυγες. 
 
ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΤΟ ΕΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙ που επέμενε να φορά η Ανζέλ στους νέους τόπους που πήγαινε και ας είχε χάσει το άλλο από το τρέξιμο για να σωθεί. "Πλένω το καλτσάκι μου και φορώ το ένα παπούτσι για να δείξω ότι κι εμείς είχαμε παπούτσια" είπε σε κάποιο σημείο της διήγησης της οδύσσειάς της.             
 
ΈΤΣΙ, ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΚΠΛΗΞΗ ΔΕΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙ το γεγονός ότι για να ανεβάσει η Χριστίνα  Αλεξανιάν τις αναμνήσεις της Ανζέλ  Κουρτιάν ενθαρρύνθηκε απόλυτα από τον Πολιτιστικό και Αθλητικό Οργανισμό Δήμου Νέας Σμύρνης όπου ηγείται ο Βαγγέλης Χατζατουριάν ο οποίος ανέλαβε την παραγωγή καθώς είναι τοις πάσι γνωστό ότι ο εν λόγω δήμος πρωτοστατεί  για να παραμείνουν οι μνήμες ζωντανές, οργανώνοντας κάθε χρόνο με επιτυχία τις «Ιωνικές Γιορτές» .
 
 "Η ΜΙΚΡΗ ΚΟΥΡΤΙΑΝ βιώνει την καταστροφή της Σμύρνης κι όλη την πυρκαγιά.. Το βιβλίο αυτό μου το έδωσε η κόρη της Ανζέλ, Νέλλη Χανικιάν... Όταν το διάβασα, συγκλονίστηκα … και είπα θέλω να κάνω κάτι με αυτό το βιβλίο. Έτσι, ξεκίνησα να κάνω την θεατρική διασκευή και το σκηνοθέτησα.. με  την έννοια ότι το είχα φανταστεί κάπως στο μυαλό μου" δηλώνει σε συνέντευξή της στο "Λ"  και συνεχίζει  «Σκέφτηκα τον Haig Yazdjian, ο οποίος είναι εξαιρετικός σολίστας. Είναι ο  καλύτερος στο ούτι και με ευαισθησία στη φωνή. Έτσι, έγινε το πάντρεμα. .."
 
ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕ η ξεχωριστή ηθοποιός να καθηλώσει  2.000 κόσμο στο Άλσος της Νέας Σμύρνης με τον μονόλογό της.
 
"ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΓΩ ΕΙΠΑ ΧΑΛΑΛΙ οι έξι μήνες που δούλεψα πολύ. Άξιζε τον κόπο αυτή η δουλειά.. Την αγαπώ ιδιαίτερα και αυτό ήταν το κίνητρό μου, η αγάπη μου γι’ αυτό το έργο..." λέει.
 
ΟΙ ΘΕΑΤΕΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ κρατούσαν επί 80 λεπτά την ανάσα τους όσο η  "επιζήσασα ηρωίδα" διηγιόταν τις ματωμένες στιγμές του Αρμενικού και Ελληνικού λαού.
 
ΈΜΕΙΝΑΝ ΑΦΩΝΟΙ από την ερμηνεία της που δεν ήταν παρά ένα ταξίδι στις ρίζες της και στην ιστορία των προγόνων της.
 
ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «Τα τετράδια της Ανζέλ Κουρτιάν» η ίδια η Ανζέλ λέει ότι  δεν είναι συγγραφέας αλλά μια νοικοκυρά που καταγράφει τις εμπειρίες τις οποίες έζησε παιδί. Επίσης συμπληρώνει ότι το βιβλίο της είναι αποτέλεσμα της συνείδησης που είχε ότι οι μνήμες που έφερνε μαζί της έπρεπε να διασωθούν, γιατί δεν αφορούσαν μόνο την ίδια αλλά και όποιον ήθελε να μάθει «τι έγινε τότε».
 
ΣΤΟ ΛΙΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ αποτυπώνεται όλη η προσφυγιά της εποχής. Σκηνοθετικά, η Αλεξανιάν ευστοχεί παρότι για πρώτη φορά σκηνοθετεί τον εαυτό της.
 
ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΣ Ο ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ  ανάμεσα στον μονόλογο η παρεμβολή βίντεο τα οποία μας τοποθετούν χρονικά και αντανακλούν στο κλίμα της Τουρκικής Κτηνωδίας. Το ενδιαφέρον της σκηνοθεσίας, έγκειται στο να κρατήσει τη μορφή των τετραδίων που επιβάλλει το πρωτότυπο κείμενο και να μας αποδώσει όσο το δυνατόν πιο ζωντανά την τραγικότητα του τόσο απάνθρωπου τοπίου.
 
ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ τη θέα των συγκεντρωμένων Αρμενίων που καίγονταν ζωντανοί και που παρέπεμπαν στην πιο αποτρόπαιη από όλες τις μεθόδους τις οποίες εφάρμοσαν οι Τούρκοι για να αφανίσουν τους Αρμένιους. Τα τοξικά αέρια και τα φάρμακα.
 
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ότι στις δίκες της Τραπεζούντας καταγράφεται  πως χορηγούσαν μορφίνη σε παιδιά ενώ υπάρχουν καταθέσεις όπου συγκεντρώθηκαν παιδιά σε σχολεία τα οποία εξοντώθηκαν με χρήση τοξικών αερίων. 
 
ΈΝΑΝ ΑΙΩΝΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ, υπάρχει γενική συμφωνία των επιστημόνων ότι τα θύματα της Γενοκτονίας των Αρμενίων ήταν τουλάχιστον 500.000 για την περίοδο 1914-1918, με τις δυτικές παραπομπές και πηγές να κάνουν λόγο για αριθμό θυμάτων που βρίσκεται μεταξύ 600.000 και 1,5 εκατομμυρίου.
 
ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ τη συγκίνηση που προκάλεσε στις Κάννες η προβολή της ταινίας του Αρμένιου σκηνοθέτη Ρομπέρ Γκουεντιγκιουάν “Ιστορία μιας Τρέλας”: Η τουρκική θηριωδία στην μεγάλη οθόνη...» που αφορούσε την Αρμένικη γενοκτονία του 1915…  
 
ΓΙ' ΑΥΤΟ άλλωστε, οι θεατές της βιογραφίας της Ανζέλ Κουρτιάν είδαν συγκινημένοι την παράσταση και αποθέωσαν με το χειροκρότημά τους την Χριστίνα Αλεξανιάν που ταυτίστηκε με το ρόλο και τον Haig Yazdjian ο οποίος με τη μουσική και το τραγούδι του φόρτισε έτι περισσότερο την ατμόσφαιρα.
 
ΤΙ ΚΡΙΜΑ που δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να ξαναδούμε αυτό το έργο αφού ανέβηκε μόνο για μια  βραδιά!
 
ΤΕΤΟΙΑ ιστορικά ντοκουμέντα πρέπει  να αντιστοιχούν σε ικανοποιητικό αριθμό  παραστάσεων.
 
ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕ τη συλλογική μας μνήμη χρειάζεται να συνειδητοποιούμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει η υπερβολική σκληρότητα όταν θέλει να αφανίσει τον «άλλο». Εκείνον που διαφέρει σε γλώσσα, νοοτροπίες, θρησκεία και πολιτισμό.  Πολλώ δε μάλλον όταν αυτή αφορά τους Τούρκους οι οποίοι ακόμη και μέχρι των ημερών μας συνεχίζουν να προκαλούν αποτροπιασμό έχοντας «κάνει διατριβή» στην ωμότητα και την φρικαλεότητα στους άμαχους κυρίως πληθυσμούς.