Ακριβό άρωμα γνώσης, αυτομόρφωσης, μνήμης

Ακριβό άρωμα γνώσης, αυτομόρφωσης, μνήμης - Σύρος - Δημοτική Βιβλιοθήκη - Γράφει η Λίτσα Χαραλάμπους

Γράφει η Λίτσα Χαραλάμπους

 

«Διάβαζε για να ζήσεις»

Gustave Flaubert

ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΙΑ ΖΩΗ τους δικούς μου και ειδικά τον πατέρα μου, να διαβάζουν. «Ανεμοδαρμένα ύψη», «Βίους Αγίων», «Η Ωραία του Πέραν», «Οι Άθλιοι», «Η Κατηραμένη Κόρη», «Ο Μικρός Πρίγκιπας», «Όλιβερ Τουίστ», «Μύθοι του Αισώπου», «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», «Αδελφοί Καραμαζώφ» κ.α

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΕΙΧΑΜΕ ΒΙΒΛΙΑ ιστορίας κιτρινισμένα από το χρόνο, κλασικά μυθιστορήματα, εικονογραφημένα περιοδικά, παραμύθια, τα σχολικά των αδελφών μου και τόσα άλλα.

ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΆΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ, στις πρώτες σκάλες που ξεκινούσαν από το ισόγειο για τον πρώτο όροφο υπήρχε στον τοίχο ένα άνοιγμα- που πιθανόν να έκρυβε βράχο- το οποίο είχαμε κλείσει με μια όμορφη κουρτίνα. Το λέγαμε «Σκοτεινό». Ήταν δροσερό το καλοκαίρι και ζεστό τον χειμώνα.

ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΜΕ για αποθήκη στην οποία υπήρχαν μαζί με διάφορες κούτες γεμάτες με  παιχνίδια -μεταξύ των οποίων και το αγαπημένο της οικογένειας «Τόμπολα»- κόμικς, μικρά ράφια που φιλοξενούσαν πολλά βιβλία τα οποία είχε μαζέψει ο πατέρας μου και τα διάβαζε τα βράδια, μετά την εφημερίδα του.

ΣΤΟ "ΣΚΟΤΕΙΝΟ", μου άρεσε να «δραπετεύω» τις ώρες που ήθελα να διαβάσω κάτι ξεχωριστό παίρνοντας μαζί μου ένα πορτατίφ με μακρύ καλώδιο και τραβώντας την υφασμάτινη κουρτίνα.

ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ που με έψαχναν οι δικοί μου, κρατούσα ακόμη και την αναπνοή μου για να μη με βρουν μέχρι που με ανακάλυψαν κάποια στιγμή  και από τότε… ήξεραν…

ΧΑΝΟΜΟΥΝ  στο «αξεπέραστο άρωμα χαρτιού και μαγείας» για να θυμηθώ τον Ισπανό μυθιστοριογράφο Carlos Ruiz Zafón, που έλεγε «αυτό το αξεπέραστο άρωμα χαρτιού και μαγείας που αναπνέει κανείς και που, περιέργως, κανένας ποτέ δεν σκέφτηκε να εμφιαλώσει».

ΘΛΙΒΟΜΟΥΝ  ΜΕ ΤΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑ του μικρού Ορφανού Όλιβερ, θαύμαζα την «Ωραία του Πέραν» και τον έρωτα μέχρι θανάτου του Αιμίλιου και της Ερμιόνης και μάθαινα από τα αποφθέγματα του Μικρού Πρίγκιπα.

ΩΣΠΟΥ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ άρχιζε να με παροτρύνει  να διαβάζω παρουσία του, ποιήματα από τα σχολικά του κυρίως βιβλία.

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΝΑΣ ΚΟΜΠΟΣ δεν μ’ άφηνε να συνεχίσω όταν απήγγελα το «Ο Βοριάς που τα αρνάκια παγώνει» του Ζαλοκώστα. 

ΕΚΕΙΝΟΣ ικανοποιημένος με την ευαισθησία μου, μου έδινε όλο και περισσότερο να διαβάζω ποιήματα «λυπητερά» τα οποία μάλιστα μάθαινα απ’ έξω. Όπως του Κώστα Ουράνη «Ἡ ζωντανή νεκρή» αφιερωμένο στη γυναίκα του ή «Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο τοῦ φθινοπώρου δείλι»..

ΕΚΕΙ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ και η αντίδρασή μου  πολύ αργότερα να αποστηθίσω τα περισσότερα σατυρικά ποιήματα του Γεωργίου Σουρή  και να γελάει το χείλι κάθε πικραμένου: «Δροσίνης γλαφυρότατος, με πνεύμα δροσερό/ αλλά προφέρει πάντοτε πολύ ψευδά το ρω… Πολέμης λιγυρότατος και πολυχαϊδεμένος/ αλλά πολύ πειράζεται για κρίσεις ο καημένος.…/ Παράσχος μέγας ποιητής, συνάδελφος εν Μούση/ που τα μαλλιά του έκοψε, αλλ’ όχι και το μούσι. Λασκαράτος/ γέρος γάτος! Ο Μαρκοράς Γεράσιμος/ κι επίσημος και άσημος …»

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ και μένα δεν μου αρκούσαν πλέον τα βιβλία του «Σκοτεινού», της βιβλιοθήκης μας, τα σχολικά βιβλία και αυτά που μου έκαναν δώρο τις γιορτές .

ΤΟΤΕ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ τη δημοτική μας βιβλιοθήκη. Ένας ολόκληρος κόσμος κρυμμένος εκεί, και ακοίμητη φρουρός η συμπαθέστατη υπάλληλος Σουλτάνα η οποία σημείωνε τον τίτλο τού βιβλίου που δανειζόμουν, το όνομά μου και την ημερομηνία.

ΉΜΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΚΑΛΕΣ της «πελάτισσες» . Μάλιστα πολλές φορές διάβαζα στους χώρους ανάγνωσης άσχετα αν συνομήλικοί μου έκαναν φασαρία και η Σουλτάνα τους επανάφερε στην τάξη.

ΕΤΣΙ ΓΝΩΡΙΣΑ αυτήν την κιβωτό της γνώσης την οποία επισκεπτόμουν μέχρι που τελείωσα το Λύκειο.

 ΚΙ ΕΝΩ διάβαζα για τον «πέρα κόσμο» δεν είχα μπει στον κόπο να μάθω για την ιστορία της. Ήταν κι αυτή όπως όλα τα γύρω νεοκλασικά κτήρια μέρος της καθημερινότητάς μου και άρα όχι ξεχωριστά.

ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ με την δημοσιογραφία εμβάθυνα περισσότερο στην αξία της και την αξία της ιδιαίτερης πόλης μας.

ΓΙΑΤΙ, όσα βιβλία και αν απέκτησα με το πέρασμα των χρόνων, ποτέ δεν κατάφεραν να σβήσουν τα υπέροχα συναισθήματα «μυσταγωγίας» των δανειστικών βιβλίων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης.  

ΚΙ ΗΤΑΝ ΑΝΕΙΠΩΤΗ Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ μου όποτε μου έκαναν την τιμή να  παρουσιάσω βιβλία και συγγραφείς στους αναμορφωμένους χώρους της. 

ΜΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ανάμεσα στις επτά πιο σπουδαίες της Ελλάδας που πάλλεται στην καρδιά του τόπου ως χώρος  μελέτης, πολιτισμού και ενημέρωσης.

Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ  διαρκής και δημιουργική,  άμεσα αλληλένδετη με την ιστορία της Ερμούπολης .

ΑΠΑΝΤΩΝΤΑΣ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ των καιρών ανακαινίστηκε, πέρα από το γεγονός ότι στο αναγνωστήριο έχουν δημιουργηθεί θέσεις εργασίας σε Η/Υ για μικρούς και μεγάλους επιτυγχάνοντας μια αρμονική συνύπαρξη του παλαιού με το σύγχρονο καθώς, ως γνωστόν, στεγάζεται στο ισόγειο του νεοκλασικού κτιρίου του 19ου αιώνα του Πνευματικού Κέντρου.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ να σημειώσω, ότι ξεκινά το 1926 με έναν πυρήνα 2.000 περίπου τόμων από τις συλλογές της βιβλιοθήκης του Γυμνασίου και ειδικότερα τη βιβλιοθήκη του Ιακώβου Ρώτα, του Επισκόπου Κυκλάδων Ανθίμου Κομνηνού κ.ά.

ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΠΑΛΑΙΑ ΒΙΒΛΙΑ από το 1521, εκπληκτικές εκδόσεις των Ηρωδιανού, Ησιόδου,  Πλάτωνα,  Λουκιανού, Παυσανία, Πινδάρου, Στράβωνα. Λόγοι του Αισχίνη, οι τραγωδίες των Αισχύλου,  Ευριπίδη και  Σοφοκλή, η  Ελληνική Ανθολογία, έργα των Απολλόδωρου, Αριστοτέλη, Διόδωρου, Δημοσθένη, Σικελιώτη, Διονυσίου Αλικαρνασέως και συγγράμματα  αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, που έχουν εκδοθεί, ως επί το πλείστον, στη Λειψία το19o αιώνα, διαφυλάσσονται σε ξεχωριστή θέση.

Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ των παλαιών βιβλίων εκδόθηκε το 2003 από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Ερμουπόλεως και την Εταιρεία Μελέτης Νέου Ελληνισμού.

Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ξεκινά από τον προηγούμενο αιώνα και φτάνει ως τις ημέρες μας με θαυμάσια εκθέματα.

ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΤΑΙ η θεματική έκθεση «Χαρτί και καλαμάρι» με είδη γραφής από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα του συλλέκτη Μιχάλη Καΐρη  και αποτέλεσμα να αναπτυχθούν δράσεις στο χώρο της Εκπαίδευσης, υλοποιώντας από κοινού προγράμματα και επισκέψεις μαθητών.

Η_«ΠΑΙΔΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ» δίνει αφορμή να ταξιδεύουν τα παιδιά στον κόσμο των παραμυθιών και του παιχνιδιού.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 2010, στην καινούργια αίθουσα που παραχωρήθηκε από το Δήμο στη Βιβλιοθήκη -η οποία ονομάστηκε «Μάνος Ελευθερίου» προς τιμήν του, αφού είναι και ο μεγαλύτερος δωρητής της- φιλοξενείται μία «σύγχρονη» συλλογή που αναπτύχθηκε σε ένα όμορφο φιλικό περιβάλλον.

ΠΕΡΙΠΟΥ 55.000 ΤΟΜΟΙ βιβλίων είναι στη διάθεση του αναγνωστικού κοινού.

ΦΥΣΙΚΑ Ο ΦΙΛΟΞΕΝΟΣ ΧΩΡΟΣ ΤΗΣ είναι ιδανικός για παρουσιάσεις βιβλίων αλλά αξίζει να σημειώσω το διακριτικό, και αξιοπρόσεκτο έργο τής «Λέσχης Ανάγνωσης Ερμούπολης» για την προώθηση της φιλαναγνωσίας.

Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΜΑΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, λοιπόν, η οποία μας υποδέχεται στον προαύλιο χώρο της με τις μαρμάρινες προτομές  σπουδαίων πνευματικών τέκνων της.

ΤΟΥ ΛΟΓΙΟΥ Δημητρίου Βικέλα, της ποιήτριας Ρίτας Μπούμη -Παππά,  ενός από τους πιο πνευματώδεις συγγραφείς των ελληνικών γραμμάτων, του Εμμανουήλ Ροΐδη, ενός από τους σπουδαιότερους σατιρικούς ποιητές, του Γεωργίου Σουρή, του λογοτέχνη Κωστή Μπαστιά και του πεζογράφου Τιμολέωντος Αμπελά ο οποίος - αν και γεννήθηκε στην Πάτρα-   θεώρησε τη Σύρο ως δεύτερη πατρίδα του προσφέροντάς της ανεκτίμητες υπηρεσίες.

ΕΝΑΣ ΧΩΡΟΣ ΙΕΡΑΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗΣ που βοηθά τον αναγνώστη να διαμορφώσει το γούστο του, να περιηγηθεί σε μη οικεία είδη γραφής, να ανιχνεύσει  ελάχιστα γνωστούς συγγραφείς, να αγαπήσει το διάβασμα.

ΓΙΑΤΙ, ΤΕΛΙΚΑ, ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΘΟΣ. Είναι έξη, η οποία αναπτύσσεται, ανθίζει και καρποφορεί πνευματικούς καρπούς.