Και τα σπασμένα αγάλματα έχουν τη δική τους χάρη..

Και τα σπασμένα αγάλματα έχουν τη δική τους χάρη..  Σύρος - Γράφει η Λίτσα Χαραλάμπους

Γράφει η Λίτσα Χαραλάμπους

 
Πολιτισμός σημαίνει συναναστροφή με τους νεκρούς»
Ι. Συκουτρής
 
Η ΕΙΔΗΣΗ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ Αύγουστο ότι «Η γη της Μικράς Ασίας συνεχίζει τις εκπλήξεις – Δύο ελληνικά αγάλματα βρέθηκαν στην αρχαία πόλη Σόλοι στην Κιλικία της Μικράς Ασίας», αναδεικνύει την διαχρονικότητα του ημερολογίου 2018 με τίτλο «Και οι λίθοι κεκράξονται» του συλλόγου Μικρασιατών Ερμούπολης- Σύρου  το οποίο είναι αφιερωμένο στης Μικρασίας την ελληνικότητα.
 
ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ που χάνεται στα βάθη των αιώνων αφού χρονολογείται λίγο μετά το 1450 π.Χ., όταν οι Μυκηναίοι ίδρυσαν στο χώρο του Αιγαίου και στα μικρασιατικά παράλια αποικίες και εμπορικούς σταθμούς.
 
ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ γράφει ότι τα κλασικής περιόδου δύο αγάλματα έχουν ηλικία τουλάχιστον 2.500 ετών και ότι στην πόλη έχουν βρεθεί «πολλά αρχαιολογικά ευρήματα, στήλες, θέατρα, ρωμαϊκά λουτρά, τείχη της πόλης, νεκρόπολη κ. ά.», αποφεύγοντας να αναφέρει ότι τα περισσότερα από τα ευρήματα είναι ελληνικά.
 
«..ΟΙ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΙ της Μικράς Ασίας υφίστανται πολέμους, κατακτήσεις και τα πλούσια εδάφη της προκαλούν και προσκαλούν μετακινήσεις, ίδρυση αποικιών…. Την ελληνικότητά της αποδεικνύουν οι Αιολικές, Ιωνικές, ∆ωρικές αποικίες που ιδρύθηκαν τον 11ο-9ο αιώνα π.Χ. στα δυτικά παράλιάς της από αποίκους του Ελλαδικού χώρου..» γράφει, μεταξύ άλλων, στο εισαγωγικό σημείωμα του ημερολογίου ο πρόεδρος του συλλόγου Νίκος Λειβαδάρας και σημειώνει:
 
«... Η ΜΗΤΕΡΑ-ΠΟΛΗ (μητρόπολη) του Ελλαδικού χώρου αποφάσισε την αναγκαστική μετακίνηση και εγκατάσταση των πολιτών της σε άλλο τόπο και δημιουργία νέας πόλης. Οι νέες πόλεις-κράτη διατήρησαν τους δεσμούς με τις μητροπόλεις στον Ελλαδικό χώρο αλλά ήταν αυτόνομες και αυτάρκεις... Εξαπλώθηκαν στα όρια του τότε γνωστού κόσμου, 8ος-6ος αιώνας π.Χ., και ακόμα μακρύτερα στους ελληνιστικούς χρόνους μεταλαμπαδεύοντας τα στοιχεία που καθορίζουν τον ελληνικό πολιτισμό, ο οποίος απέκτησε οικουμενικό χαρακτήρα...» και τελειώνει..
 
«Η ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΟΥ 2018 θέλει να καταδείξει μια άλλη πλευρά της ιστορίας των Ελληνικών παραλίων της Μικράς Ασίας μέσα από τις εικόνες αρχαίων θραυσμάτων, αγαλμάτων, ναών, αρχιτεκτονημάτων, γλυπτών, ενεπίγραφων ελληνικών στηλών, ταφικών μνημείων…».
 
ΈΤΣΙ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ.
 
 Ο ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ με την Πέργαμο και το Ασκληπιείον , ο Φεβρουάριος με το Μαντείο του Απόλλωνα και τον τέως ναό του Διονύσου, η Έφεσος με τον Μάρτιο, η Πριήνη και ο Απρίλιος, το σύμπλεγμα του Ποσειδώνα και της Δήμητρας τον Μάιο,  ο Ιούνιος και ο ναός του Απόλλωνα, η Ιεράπολη τον Ιούλιο, τον καυτό μήνα Αύγουστο η Αφροσιάδα,  ενώ τον δροσερό μήνα Σεπτέμβρη συνοδεύει η Τελμησός. Τον  Οκτώβριο και Νοέμβριο ευρήματα από το Μουσείο Αττάλειας, Τσανάκαλε και Σμύρνης και ο μήνας των Χριστουγέννων κλείνει με «το Προσφυγάκι» που βρήκε στέγη στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.
 
ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΟ ύψους  63 εκατοστών, απεικονίζει ένα μικρό αγόρι που φοράει  κάπα με κουκούλα, κρατάει στην αγκαλιά του ένα σκυλάκι και τα πόδια του είναι γυμνά.
 
 ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑ όπου οι επισκέπτες στέκονται πάντα μπροστά του και το κοιτούν με θαυμασμό αφού τόσο το όνομά του όσο και η ιστορία του είναι συγκινητική.
 
ΤΟ ΓΛΥΠΤΟ ΒΡΕΘΗΚΕ στην Μικρασία το 1922  και δεν πρόλαβε να εκτεθεί σε κάποιο μουσείο της περιοχής, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής.
 
ΜΠΟΡΕΙ ΟΙ ΚΑΤΑΔΙΩΓΜΕΝΟΙ  Έλληνες να εγκατέλειψαν βίαια τις εστίες τους είχαν όμως πάντα νιάσιμο  για τον πολιτισμό που άφηναν πίσω, για αυτό το πήραν μαζί τους. Για να μη πέσει στα χέρια των Τούρκων.
 
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΙΔΙΟΥ προέρχεται από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων του 1ου αιώνα, οπότε και κατασκευάστηκε. Λέγεται  ότι το μικρό αγοράκι μπορεί στην πραγματικότητα να ήταν σκλαβάκι που εργαζόταν ως βοσκός ή παραγιός κάποιου πλούσιου της εποχής.
 
ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ εδώ, γιατί θα μπορούσε λόγω των επερχόμενων Χριστουγέννων να γίνει η ιστορία του -από την οποία εμπνεύστηκε ο Χρήστος Μπουλιώτης  να γράψει το βραβευμένο παιδικό βιβλίο «Το άγαλμα που κρύωνε»-  ένα θαυμάσιο δώρο.
 
ΓΡΑΦΕΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ σημείο ο συγγραφέας «Κρύωνε πολύ, όχι από το κρύο, όχι. Ο λόγος ήταν άλλος. Πιο βαθύς. Για την ακρίβεια δύο ήταν οι λόγοι. Νοσταλγούσε αθεράπευτα τη μακρινή του πατρίδα στη Μικρασία στην άλλη, την αντίπερα όχθη του Αιγαίου. Από εκεί το κουβάλησαν μες στο μεγάλο χαλασμό, τότε που αλαφιασμένοι οι άνθρωποι εγκατέλειπαν λέει όπως- όπως τα σπίτια τους για να σωθούν και σκόρπισαν πρόσφυγες στους πέντε ανέμους. Για να το σώσουν, το φόρτωσαν κι αυτό σε ένα καΐκι και το έφεραν στην Αθήνα και το έστησαν εκεί στο μεγάλο μουσείο».... 
 
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2018 του Συλλόγου Μικρασιατών δε φιλοξενεί μόνο εικόνες από την μακρά ιστορία της Ιωνίας γης.
 
ΚΑΘΕ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ μιλά με στίχους των Κωστή Παλαμά, Νίκου Γκάτσου, Γιώργου Σεφέρη: «Βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες/ τούτες τις πέτρες τις εσήκωσα όσο βάσταξα/ τούτες τις πέτρες τις αγάπησα όσο βάσταξα/ τούτες τις πέτρες, τη μοίρα μου»,  Κων/νου Καβάφη, Οδυσσέα Ελύτη κ.ά 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΙ, τόσο λιτά κι απέριττα σαν μια  σκαπάνη, αναζωπυρώνουν τη ζεστή φωτιά της μνήμης και κάνουν προσκυνηματική εκδρομή στη Μικρασιατική γη.
 
ΚΑΘΕ ΜΗΝΑΣ και μια μοναδική πεζοπορία γεμάτη ανάκατα συναισθήματα που γεννούν οι πολυπληθείς ανθηρές πόλεις με την αξιόλογη πνευματική κίνηση και τους φιλοσόφους τους. 
 
Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ είναι εμφανής σε κάθε βήμα.
 
ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ μιας άλλης εποχής όπου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν το ιερό φως όλης της περιοχής, ως τα σήμερα.
 
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ έχει βαθιές ρίζες γιατί είναι αλήθεια ότι τα δραματικά γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής και η καταστροφή της «Αμαζόνας» Σμύρνης είναι γεγονότα που, φυσικά, μας οδηγούν σε  πιο συστηματική μελέτη της νεότερης ιστορίας της λησμονώντας  ότι το 1922 τερματίστηκε με τον πιο ανηλεή τρόπο η τριών χιλιάδων ετών Ελληνική παρουσία στην περιοχή.
 
ΌΛΕΣ ΟΙ ΣΕΛΙΔΕΣ του ημερολογίου διάχυτες  από το ελληνικό πολιτιστικό μεγαλείο γεννούν υπερηφάνεια και παράλληλα ένα σφίξιμο στην καρδιά, που γίνεται βουβός λυγμός.
 
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ακουμπούν σε κάθε αρχαίο εύρημα και νοιώθουν πως η Μικρά Ασία με την Σμύρνη της αλλιώτικη από το παρελθόν,  φαντάζει σαν κατακόκκινο φλογάτο  λουλούδι στα νερά του Ερμαϊκού, σαν το πορφυρό αίμα των αθώων που κατάπιαν τα νερά του τον φρικτό Αύγουστο του `22.
 
ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ και μια αναζήτηση να ανακαλυφθεί  κάτι, έστω και το παραμικρό, από την πατρογονική εστία.
 
ΕΚΕΙ όπου μεγαλούργησαν έλληνες για χιλιετίες.
 
ΈΦΕΣΟΣ, Πριήνη, Ιεράπολη, Νίκαια, Αϊβαλί, Πέργαμος, Σμύρνη, Ιωνία.
 
ΈΝΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ γεμάτο μνήμες από καθημαγμένα παλάτια και εκκλησιές, ονειρικά τοπία, γη άλλοτε ισχυρών αυτοκρατοριών, ερείπια – συντρίμμια ενός ολοφώτεινου παρελθόντος που σήμερα έγιναν μοντέρνες τσιμεντουπόλεις και ακαλαίσθητα συγκροτήματα παραθερισμού.
 
ΈΝΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ για να αγάλλονται  οι ψυχές που τριγυρνούν ακόμη εκεί και
που ο κάθε απόγονος Μικρασιάτη νιώθει ότι περιηγείται στην πατρίδα του γιατί είναι η  Πατρίδα του …