Το μαγικό ταξίδι του ερασιτέχνη

Το μαγικό ταξίδι του ερασιτέχνη - Σύρος - Γρηγόρης Γαλαντής - σχολιάζει η Λίτσα Χαραλάμπους

σχολιάζει η Λίτσα Χαραλάμπους

 

«Να δίνει κανείς την ευθυμία στους άλλους, είναι η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει. Ένα καλό γέλιο είναι λιακάδα μέσα στο σπίτι»

 

ΓΕΛΙΟ, ΓΕΛΙΟ, ΓΕΛΙΟ… Γέλιο μέχρι τελικής πτώσης είναι οι  λέξεις που χαρακτηρίζουν κάθε θεατρική δουλειά της Ομάδας Γρηγόρη Γαλαντή.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΕΛΙΟ. Θέλει να ξεχάσει την πραγματικότητα μέσα από την ευθυμία.

ΔΙΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΟ που τα θεατρικά έργα του γεμίζουν ασφυκτικά το θέατρο Απόλλων. Πάντα  το κοινό περιμένει κάτι από αυτόν. Τον σταματά στο δρόμο και του λέει «Άντε Γρηγόρη, τι γράφεις; Πότε θα παίξετε; Θα παίξετε κωμωδία ε, να γελάσουμε λιγάκι!»

Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΑΛΑΝΤΗΣ  είναι γνωστός και αγαπητός στον τόπο μας για το χιούμορ και το αναμφισβήτητο ταλέντο του.

Η ΦΕΤΙΝΗ παράστασή του: «Δεν ήταν 12 οι Θεοί» ήταν μια διαφορετική κωμωδία χωρίς να ξεφεύγει από τα δικά του χαρακτηριστικά όπου καί οι ερασιτέχνες ηθοποιοί  βρίσκουν τρόπους να εκτονωθούν σ΄ αυτό το δύσκολο θεατρικό είδος.

ΤΟ "ΤΑΞΙΔΙ" ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΓΑΛΑΝΤΗ ξεκίνησε σε νεαρή ηλικία και συνεχίζεται μέχρι σήμερα έχοντας την απόλυτη πεποίθηση πλέον ότι τα όνειρα δεν έχουν χρόνο ύπαρξης.

ΈΧΕΙ ΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ να υπηρετεί το ερασιτεχνικό θέατρο από οποιαδήποτε θέση.

ΞΕΡΕΙ πολύ καλά ότι θέατρο δεν είναι μόνο οι ηθοποιοί, ο σεναριογράφος  και ο σκηνοθέτης αλλά όλοι οι άνθρωποι που μοχθούν για μία παράσταση. 

ΓΝΩΡΙΖΕΙ ότι το να γίνεις μέρος ενός κοινωνικού συνόλου παραμερίζεις εγωισμούς και μικροπρέπειες και μοχθείς για αυτό που θέλεις να πραγματοποιήσεις.

ΞΕΡΕΙ πώς να τον αγαπούν οι νέοι και μαζί του να τολμούν να εκτεθούν στο σανίδι αφήνοντας τις ανασφάλειές τους στα παρασκήνια. Έτσι εξηγείται η πολυπληθής συμμετοχή τους σε κάθε παράσταση και η τόλμη τους να δοκιμάσουν..

ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕΙ κάθε φορά πόσο πολύ οι άνθρωποι  όλων των ηλικιών ψάχνουν τρόπο να εκδηλωθούν, να ανακαλύψουν, να ζήσουν κάτι διαφορετικό από έναν καφέ στις καφετέριες.

ΠΟΣΟ πολύ το κοινό  έχει ανάγκη να ξεφύγει  από την ιδέα ότι το θέατρο παραμένει μόνο "ποιοτική" ψυχαγωγία και να επιλέξει -ανάλογα με το προσωπικό του γούστο- ώστε να αδράξει, μέσα από την κατάθεση ψυχής τού κάθε ηθοποιού, την ευκαιρία να μπει σε αληθινό χρόνο σε μια άλλη πραγματικότητα.

ΓΝΩΡΙΖΕΙ ακόμη ότι η χαρούμενη διάθεση φέρνει πιο κοντά τους ανθρώπους και ότι η οικονομική κρίση μπορεί να μην είναι τελικά τροχοπέδη αλλά ευκαιρία να ξεφύγει από την δυσάρεστη καθημερινότητα.

ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ, χωρίς βωμολοχίες καταφέρνει με τα έργα του- που στηρίζονται σε μότο παλιάς φαρσοκωμωδίας και στοιχεία επιθεώρησης- ο θεατής να γελάει αντί να κάνει μορφασμούς και γκριμάτσες.

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ που προσφέρει σάτιρα και σαρκασμό σε όλες τους τις διαστάσεις  χωρίς φειδώ και με απόλυτη αξιοπρέπεια.

ΓΙΑ ΑΥΤΟ άλλωστε κατάφερε να έχει ένα κοινό τόσο φανατικό!

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΛΑΪΚΟ ΤΥΠΟ, διακωμωδεί τους υπερόπτες και τους δήθεν, αντιτάσσεται στον δεσποτισμό ασκώντας κριτική. 

ΩΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΑΣ, που γράφει ο ίδιος τα έργα του – είδος προς αναζήτηση στο συριανό ερασιτεχνικό θέατρο- ακουμπά και πάνω σε πηγαίους ηθοποιούς γιατί η συμβολή και η ζωηράδα τους είναι  καθοριστικά στην απόδοση των χαρακτήρων του που απαντούν συνήθως σε ρουτινιάρικα πορτρέτα νεοελλήνων.

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΩΝ  που πίστευαν  στους δώδεκα θεούς τόσο, ώστε να ανακαλύψουν ότι μπορεί να μην ήταν και δώδεκα… .

ΘΕΩΡΕΙ  ότι οι άνθρωποι παραμένουν ίδιοι στο πέρασμα των αιώνων. Αλλάζουν μόνο κοστούμια, θρησκεία και τσιτάτα. Κατά τα άλλα βλέπουν το φως του κόσμου  με προβλήματα, ωριμάζουν με περισσότερα προβλήματα και αποδημούν εις Κύριον εν τόπω χλοερώ με ακόμα πιο πολλά προβλήματα, αφού στο μεταξύ έχουν κάνει τον κύκλο τους με έρωτες, γάμους, προδοσίες, εκατοντάδες ψέματα, ανταγωνισμούς,  αντιπαραθέσεις και έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα περισσότερες πικρές αλήθειες.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ μεγάλη λαϊκή ανταπόκριση.

ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΕΤΑΙ  θέματα με ερωτικά μπερδέματα, συγκρούσεις, ομοφυλόφιλους, μοιχείες, παντρολογήματα,  παρεξηγήσεις, φάρσες και όνειρα, «τσαούσες» πεθερές με το χέρι στη μέση, συνήθεις χαρακτήρες της εποχής και της γειτονιάς, διαφορές χαρακτήρων, διλλήματα και μαλλιοτραβήγματα…

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ πρόκειται για την ροπή του ελληνικού σινεμά και της μαζικής εμπορικής κωμωδίας του 1950 και βάλε, που αποτελούν μια σημαίνουσα και αντιπροσωπευτική τοιχογραφία εκείνης της εποχής η οποία στην ουσία παραμένει η ίδια με άλλα χαρακτηριστικά.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ λοιπόν συμπωματική η επιτυχία του. 

ΠΛΑΘΕΙ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ οι οποίοι αναδεικνύονται  μέσα από τη φάρσα με αστείρευτο κέφι και σπιρτάδα.

ΚΩΜΩΔΙΕΣ  ΠΟΥ ΑΝΤΑΝΑΚΛΟΥΝ με γελοίο τρόπο στα διάφορα προσωπικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΕΠΙΤΗΔΕΥΤΟΣ  ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΑΛΑΝΤΗΣ με τις λιτές ιστορίες του στις οποίες πρωταγωνιστούν τύποι που χαρίζουν αβίαστο γέλιο επειδή επιμένει πάντα να αναδημιουργεί την ατμόσφαιρα μιας ολόκληρης εποχής.

ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΣΤΟ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ το οποίο μετρά μισό αιώνα περίπου ζωής  προσφέροντας πολλά στη ψυχαγωγία του συριανού με την επιλογή του να παρουσιάζει πάντα λαϊκές κωμωδίες.

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ηθοποιοί και δημιουργοί.

ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΜΑΣ ΠΟΡΤΑΣ που προσπαθούν μέσω της τέχνης να γίνουν πιο οικείοι … να ξεδιπλώσουν τα «κομμένα»  φτερά τους. Να κτίσουν, να ονειρευτούν, να ζήσουν κι ας τους θεωρούν μερικοί ως γραφικούς ημιμαθείς. Και όταν τα καταφέρουν, αιφνιδιάζουν πραγματικά με την αλήθεια και την ανιδιοτελή αγάπη τους.

ΕΙΣΠΡΑΞΗ ΤΟΥΣ; Το ολόθερμο χειροκρότημα. Ο καλός ο λόγος. Η ζεστή χειραψία.. 

ΚΙ ΟΤΑΝ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ η κριτική δεν είναι διθυραμβική  δεν μειώνεται ο ενθουσιασμός τους.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ τρέλα τους, αυτή που δύσκολα θα βρει κανείς σε επαγγελματία, δεν τους επιτρέπει να σκεφτούν ότι υπάρχει και αυτή η κριτική, που, γιατί όχι, τους κρίνει σαν επαγγελματίες ίσως γιατί οι ίδιοι έχουν δώσει τέτοια δείγματα . 

ΈΝΑΣ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ που έχει καταγράψει πολλά χρόνια της ζωής του στο σανίδι, μου έλεγε, ότι υπάρχουν και αυτοί που σκέφτονται πως είναι ανόητο να δίνεις την ψυχή σου, το χρόνο σου, την ενέργειά σου, να μην έχεις κανένα υλικό όφελος, να τα κάνεις όλα για το κοινωνικό σύνολο, για ένα θερμό χειροκρότημα, για μια σφιχτή αγκαλιά στο τέλος της παράστασης, για ένα «συγχαρητήρια», και ο άλλος να σου λέει «Καααλός ήσουν».

Ο ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ που ασχολείται από ευχαρίστηση, όχι με σκοπό το οικονομικό κέρδος, είναι ρομαντικός.

ΕΙΝΑΙ Ο ΑΙΩΝΙΟΣ εραστής της τέχνης.

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΣ να ακούει μεγαλοστομίες ή αυστηρές κριτικές αλλά ανοίγει η καρδιά του με το κάθε χαμογελαστό πλησίασμα, το κάθε αγκάλιασμα, τα δυνατά παλαμάκια και τα σφυρίγματα.

ΡΟΥΦΑ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ και ψάχνει τη δική του αλήθεια πάνω στο σανίδι αφού δεν μπορεί να την βρει πίσω από το γραφείο του, μέσα στην σχολική του τάξη, πάνω από την κατσαρόλα της ηλεκτρικής κουζίνας, στην ετοιμασία τουριστικών καταλυμάτων, δίπλα στο κρεβάτι του αρρώστου, μέσα στη βάρκα του. Ούτε καν στο χωράφι του ή πίσω από τις μηχανές.

ΝΟΜΙΖΩ ότι όποιος ζήσει την εμπειρία δε θα σταματήσει ποτέ να κυνηγά το όνειρο και το φευγιό από την καθημερινότητα.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ και οι ερασιτέχνες καλλιτέχνες είναι ευλογημένοι.

ΜΠΟΡΟΥΝ να ακολουθούν παράλληλα με το φορτωμένο πρόγραμμα και τις υποχρεώσεις τους, το πάθος  τους!