Ελάτε να ξανακερδίσουμε την ελπίδα μας

Ελάτε να ξανακερδίσουμε την ελπίδα μας ΣΥΡΟΣ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ
Τα Χριστούγεννα απλά σηματοδοτούν την ελπίδα
Η αδιαφορία είναι ψυχική αρρώστια που μετατρέπει την αποκτήνωση σε ιδεολογία

 

Της Λίτσας Χαραλάμπους

 
ΧΑΡΜΟΣΥΝΟ μεν το μήνυμα των Χριστουγέννων, μελαγχολία και κάποτε κατάθλιψη δε, η διάθεση πολλών.
 
ΜΙΑ φίλη – η οποία ήταν στις μαύρες της- στην παρότρυνσή μου «γιατί δεν προσπαθεί» μου απάντησε αποστομωτικά «Επειδή  δηλαδή είναι Χριστούγεννα σημαίνει ότι πρέπει να νιώθω την απόλυτη ευτυχία και να κάνω πράγματα  που δεν θέλω
 
ΔΙΚΙΟ είχε αν υποθέσω ότι δεν ήθελε να κάνει τίποτα για να αλλάξει τις σκέψεις, τις απουσίες, τις ήττες, τους απραγματοποίητους στόχους και τα συναισθήματα που την στοίχειωναν.
 
ΓΙΑΤΙ τα Χριστούγεννα απλά σηματοδοτούν την ελπίδα ότι όλα μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή, αρκεί να βρεις το κουράγιο να πολεμήσεις τα φαντάσματά σου.
 
ΑΝ η ευχαρίστησή σου είναι να μονάζεις, να κλείνεσαι στον εαυτό σου, να τα βάζεις με όποιον δεν έχει ικανοποιήσει τα θέλω σου, χωρίς να επιδιώκεις τη μεταστροφή και την προσπάθεια, τότε δεν υπάρχει περιθώριο συναισθηματικής αλλαγής.
 
ΑΥΤΟ το έρμο- και από καταβολής κόσμου- παράδειγμα του νοήματος των Χριστούγεννων με τον Σκρουτζ ο οποίος έχει μεγαλώσει γενεές επί γενεών και δεν βαριούνται ούτε οι γέροντες πλέον να τον παρακολουθούν μέσα από την ομώνυμη ταινία, είναι ό,τι πιο γοητευτικό επινόησε ο ανθρώπινος νους.
 
ΔΗΛΑΔΗ, ο τσιγκούνης γέρος- σε σημείο αποκτήνωσης - που η απόλαυση της χρηματικής συσσώρευσης ήταν για εκείνον αξία ζωής, μετατρέπεται μέσα από τις συγκυρίες της υπεροχής του καλού, σε άλλον άνθρωπο. 
 
ΑΝ δεν κάνεις το οδοιπορικό σου το οποίο θα σε οδηγήσει σε μια σοκ κατάσταση αυτογνωσίας, δεν πρόκειται ποτέ να συνέλθεις. Να ανακουφιστείς και να πολεμήσεις τις γκρίζες σκιές που σε περικυκλώνουν. Δεν μπορεί τα πάντα να γυρίζουν γύρω από τον εαυτό σου.
 
ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ κίνητρα.
 
 ΚΑΙ οι μέρες των Χριστουγέννων, ως η πεμπτουσία της ανθρώπινης χαράς, έχουν τη δύναμη, αν έχεις αφεθεί, αν δεν έχεις κίνητρα, να κάνουν τη δυστυχία σου ανυπόφορη.
 
ΑΛΗΘΕΙΑ υπάρχει άνθρωπος, που να μην του ξυπνούν ακόμη μια φορά μέσα του κάποια βάσανα ή κάποια παλιά λύπη ή  κάποιες πικρές σκέψεις;
 
ΑΝ λοιπόν υφαίνουμε το δικό μας υπαρξιακό μύθο μέσα από συγκεκριμένα πρόσωπα και πράγματα, αν αφήσουμε την ανεργία, την απραξία ή τη δουλειά και το κυνήγι της επαγγελματικής επιτυχίας να κυριαρχήσει χωρίς συναισθηματική πληρότητα, χωρίς όνειρα, χωρίς το μύθο μας, τότε χάσαμε την πυξίδα της ζωής.
 
ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ μόνο μια άγονη ερημιά αφού δεν υπάρχει ενδιαφέρον για τους γύρω μας.
 
ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ και υπεροψία προοιωνίζουν την συναισθηματική απονέκρωση.
 
ΠΡΟΟΙΩΝΙΖΟΥΝ το θανάσιμο ουρλιαχτό του παγιδευμένου ανθρώπου.
 
ΚΑΙ αν ο καθένας ξεχωριστά ακολουθήσει ένα τέτοιο δρόμο τότε το ζήτημα λαμβάνει κοινωνικές προεκτάσεις.
 
ΓΙΑΤΙ  η αδιαφορία είναι ψυχική αρρώστια που μετατρέπει την αποκτήνωση σε ιδεολογία.
 
ΤΟ μοίρασμα είναι η χαρά της ζωής.
 
ΜΟΙΡΑΣΜΑ των συναισθημάτων και των προβλημάτων μας με αγαπημένα μας πρόσωπα, δόσιμο στον εθελοντισμό, στη φιλανθρωπία, στη βοήθεια των πιο αδύναμων συνανθρώπων μας.
 
Η προσφορά είναι δώρο ζωής.
 
ΒΟΗΘΑ να ξανακερδίσουμε την αυτοεκτίμηση και την ελπίδα μας.
 
ΜΗΝ ξεχνάμε τους ηλικιωμένους ανθρώπους, που έχουν πάντα ανάγκη την παρουσία και την αγάπη μας
 
ΕΝ τέλει  το να ζητάμε βοήθεια από τους άλλους είναι σημάδι πραγματικής δύναμης.  
 
ΤΟ έχουμε;