Κάθε Χριστούγεννα η φτώχεια δικαιώνεται

Κάθε Χριστούγεννα η φτώχεια δικαιώνεται
Eίμαστε το οικοδόμημα των παιδικών μας χρόνων
Πάντα, παρά τις δυσκολίες, θριαμβεύει η αγάπη.

 

Της Λίτσας Χαραλάμπους 
 
 
ΚΑΘΕ χρόνο τέτοια εποχή αναβιώνουν εικόνες του παλιού ελληνικού και ξένου κινηματογράφου.
 
ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ παγκοσμίου φήμης συγγραφέων έρχονται και φεύγουν σαν διαβατάρικα πουλιά έχοντας πάντα τον ίδιο κεντρικό άξονα, τη φτώχεια.
 
ΧΩΡΙΣ να κουράζουν στιγμή. Γιατί υπενθυμίζουν το νόημα των ημερών. Την Αγάπη.
 
ΟΡΦΑΝΑ παιδιά που μεγάλωσαν με την μητέρα τους η οποία ξενοδούλευε και τα ίδια  έπαιζαν ποδόσφαιρο με τον φόβο μην λιώσουν τα παπούτσια τους γιατί δεν υπήρχαν λεφτά για καινούργια.
 
ΠΑΙΔΙΑ που δεν είχαν λεφτά για  λιχουδιές σχεδόν ποτέ και δεν μπορούσαν να αγοράσουν δικά τους βιβλία. Δεν είχαν καν το δικό τους κρεβάτι, αφού μοιραζότανε το ίδιο με τον αδέλφια τους και δούλευαν σκληρά τα καλοκαίρια που έκλειναν τα σχολεία  για να προσφέρουν στον οικογενειακό κορβανά. 
 
ΟΙ στερήσεις, το αγράμματο οικογενειακό περιβάλλον και οι σκληροί νόμοι σηματοδοτούσαν έναν κόσμο πρωτοφανούς φιλαληθείας και απόλυτης προσωπικής ευθύτητας, που δεν ξετυλίγει απλώς την ευθύτητα των φτωχών, αλλά την ίδια τη θυσία, δηλαδή την κορυφαία αγάπη.
 
ΚΑΙ – σαν μαγική εικόνα – διαμορφώνεται το ανακόλουθο δίπολο που από τη μια φέρει την απωθητική όψη της ανέχειας και από την άλλη την πρωτόγονη αξιοπρέπεια των φτωχών που προσδιόριζαν την προσωπική τους περηφάνια ίσως περισσότερο και από τη ζωή τους.
 
ΟΙ γονείς τους και οι παππούδες οι οποίοι συνήθως ζούσαν μαζί τους δεν υπήρχε περίπτωση να ζητήσουν βοήθεια από κανένα, ακόμη και αν στερούνταν το καθημερινό φαγητό. Δεν υπήρχε περίπτωση να παραπονεθούν . Απλά είχαν πίστη στο θεό.
 
ΌΠΩΣ δεν υπήρχε περίπτωση οι γονείς να τα αφήσουν να πάνε στο σχολείο με βρώμικα ρούχα. Ήταν καθαρά και μπαλωμένα.
 
Η ανέχεια σε μυθιστορήματα , διηγήματα και ταινίες ξεδιπλώνεται κάθε χρόνο  ως κάτι τόσο φυσικό που φτάνει στο αναπόφευκτο.
 
ΠΑΙΔΙΑ που καταλάβαιναν απόλυτα τι θα πει φτώχεια  αλλά παράλληλα μάθαιναν ότι τίποτε δεν έχει σημασία μπροστά στην αξιοπρέπεια που εκδηλώνεται χωρίς τυμπανοκρουσίες .
 
ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ για τα παιδιά εκείνα που κατάπιναν τα δάκρυα όταν έτρωγαν  ξύλο από το δάσκαλο και είναι τα ίδια που έδειχναν με την πρώτη ευκαιρία τον  σεβασμό και την ευγνωμοσύνη απέναντί  του.
 
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για τα παιδιά εκείνα όπου το μεγαλείο της ανθρωπιάς και της περηφάνιας γεννιόταν μέσα στη φτώχεια και απεικονιζόταν τη στιγμή  που ο δάσκαλος ανακοίνωνε στην κουρασμένη μάνα την επιτυχία τους στο σχολείο παρά τις αντιξοότητες.
 
ΚΑΙ κάπως έτσι συντελείται το θαύμα, που αντιστρέφει κάθε θλίψη και μας φέρνει μπροστά σε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, γιατί διαχέεται η απόλυτη ουσία, αυτή της προσωπικής αξιοπρέπειας που οφείλει να παραμείνει όρθια μπροστά σε κάθε φτώχεια, σε κάθε στέρηση.
 
Η χαρά, όπως όλα, στηριζόταν στους αυτονόητους νόμους της απλότητας και ήταν απολύτως χειροπιαστή, απαλλαγμένη από κάθε περιττό βάρος.
 
ΈΤΣΙ,  απλά πράγματα όπως τα παιχνίδια της γειτονιάς, το κολύμπι όλων μαζί  ήταν γιορτές ανείπωτης ευτυχίας, όπως και η επισκέψεις στην δημοτική βιβλιοθήκη .
 
ΝΑ γιατί όλοι αγαπάμε τις ταινίες και τα διηγήματα των Χριστουγέννων.
 
ΓΙΑΤΙ πάντα, παρά τις δυσκολίες, θριαμβεύει η αγάπη.
 
ΓΙΑΤΙ κάθε άνθρωπος είναι ο καθρέφτης των παιδικών του χρόνων ακόμη και αν δεν στερήθηκε.
 
ΝΟΙΩΘΕΙ όμως μεγάλη αγαλλίαση που έζησε μέσα από φίλους  και συμμαθητές του την δικαίωση στον αγώνα τους.  
 
ΓΙΑΤΙ όλοι οι άνθρωποι είμαστε το οικοδόμημα των παιδικών μας χρόνων.