10 χρόνια ταξίδι στη δική μας Ιθάκη

10 χρόνια ταξίδι στη δική μας Ιθάκη
Ποτέ- και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό -δεν πήγαμε όπου Φυσάει ο Άνεμος
10 χρόνια ΛΟΓΟΣ

 

Της Λίτσας Χαραλάμπους 
 
Το ταξίδι που ξεκίνησε εκείνο το βράδυ της απόφασης για έκδοση εφημερίδας μεταξύ οκτώ ατόμων- επί της ουσίας ουτοπιστών γιατί μακάρι να φανταζόντουσαν τι τους περίμενε-  και κρατάει μέχρι σήμερα, 10 χρόνια μετά, παραμένει εξίσου ενδιαφέρον.
Στην πορεία, από τους οκτώ μείναμε οι πέντε εκ των οποίων οι δύο μπροστά, ακολουθώντας αυτό που γνωρίζαμε πολύ καλά από την εμπειρία μας στον δημοσιογραφικό χώρο και πάντα με την τελευταία φράση στην κάθε σκέψη: "Στο κάτω -κάτω, τι στο καλό, το πολύ-πολύ να την κλείσουμε". Ούτως ή άλλως δεν χρωστούσαμε σε κανένα. Ούτε χρήματα ούτε συνειδήσεις.
Γιατί το τελευταίο το είχαμε ζήσει στο πετσί μας. Από μέσα άνεση, από έξω εμφάνιση και ό,τι συμφέρει την τσέπη. Αυτός ήταν και ο λόγος που μείναμε χωρίς δημοσιογραφική δουλειά. Γιατί "δεν συμμορφωθήκαμε προς τας υποδείξεις". Κοινώς δεν κάναμε κωλοτούμπες. Πεποίθησή μας ήταν ότι η δουλειά του δημοσιογράφου είναι απόλυτα διαυγής. Γράφει τις ειδήσεις και ασκεί κριτική στην εξουσία.
Και στην Σύρο το όλο πακέτο το έχουν εκτιμήσει διαφορετικά, γι’ αυτό και βυθιζόμαστε. Ισχύει χρόνια τώρα το «κάνω ένα Μ.Μ.Ε  με σκοπό «να τα κονομήσω» από το Δημόσιο με αντάλλαγμα σαχλές ερωτοτροπίες με την κάθε Δημοτική και Περιφερειακή Αρχή. Συστατικά δηλαδή που ονομάζονται «διαπλεκόμενα συμφέροντα» και πάντα εμπεριέχουν σχέσεις δημοσιογράφων και πολιτικών. Έτσι κι αλλιώς αυτά τα Μ.Μ.Ε που ακολουθούν ευσεβάστως αυτές τις αρχές είναι εκείνα που πρώτα αγκαλιάζουν τους νέους κυβερνώντες (κουραστήκαμε να το βιώνουμε) και τα πρώτα που τους λιθοβολούν  και κόβουν ρόδα μυρωμένα όταν καταλαβαίνουν ότι πέφτουν. Γιατί πώς αλλιώς  θα πάνε στους επόμενους. Έτσι με τον καιρό αυτοεξευτελίζονται προκαλώντας φαιδρότητα  στην τοπική κοινωνία αλλά, μη νομίζετε, κατά βάθος και στους ίδιους τους κυβερνώντες.
Σε εμάς, εδώ στον ΛΟΓΟ, -και ισχύει σχεδόν για όλους τους δημοσιογράφους που εργάστηκαν και εργάζονται- παράφορους έρωτες και εγκωμιαστικά σχόλια, αν δεν το άξιζαν, οι ταγοί δεν είδαν ποτέ, από την πρώτη μέρα έκδοσής μας μέχρι σήμερα.
Ποτέ, ακόμη και σε σκληρές συνθήκες δεν πανικοβληθήκαμε με τη συλλογιστική "Αμάν, εκλέχτηκε ο Μαραγκός να γράφουμε Μαραγκικά». Ποτέ- και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό -δεν πήγαμε όπου Φυσάει ο Άνεμος. Το κυριότερο είναι ότι ο ΛΟΓΟΣ γλίτωσε από τον εφησυχασμό.
 
Κάποιοι προεξοφλούσαν  άδοξο τέλος
Τα 10 χρόνια που κλείσαμε με το 500ο φύλλο μας, συμπίπτουν με τη Δημοτική Αρχή Μαραγκού  που λόγω της κριτικής την οποία της ασκούμε και μας αντιπαθεί και δεν μας εμπιστεύεται. Και αυτό γιατί δεν κάναμε κωλοτούμπα  αλλά όσο ο καιρός περνά αισθανόμαστε ολοένα και περισσότερο να δικαιωνόμαστε που, «ευτυχώς», δεν είμαστε οι ευνοούμενοι. 
Πάντως πριν από δέκα χρόνια, όταν ξεκινούσε η προσπάθεια του ΛΟΓΟΥ, είχαμε δεχτεί ευθείες επιθέσεις, ανίερες συμμαχίες, πισώπλατα μαχαιρώματα και απίστευτη ειρωνεία. Μάλιστα είχαν γίνει μεγάλες προσπάθειες με απειλές για να μην ευοδωθεί η κυκλοφορία της εφημερίδας. Ήταν αυτοί που φρόντιζαν να διαδίδουν ότι δεν υπήρχαν πιθανότητες επιτυχίας και πολύ περισσότερο πως ο «ΛΟΓΟΣ» δεν θα μπορούσε να ανατρέψει τόσο ισοπεδωτικά την εφησυχασμένη τάξη του συριανού  Τύπου.
Πάντα όλα αυτά με γνώμονα ότι είχαν προηγηθεί αρκετές απόπειρες να καθαιρεθεί μια κατάσταση που έδειχνε γερά καθηλωμένη στην ενημέρωση. Και, παρότι κατά το παρελθόν και άλλες εφημερίδες πλημμύρισαν τα περίπτερα τα σπίτια και τα μαγαζιά και επενδύθηκαν εκατοντάδες ευρώ, καμία εξ αυτών δεν άντεξε στο σκληρό ανταγωνιστικό και αδυσώπητο περιβάλλον του μονοπωλίου. Γιατί πίστευαν - και είχαν δίκιο σε αυτό- ότι κάνουμε  με το εγχείρημά μας το "μετέωρο βήμα της έκδοσης"  έχοντας βέβαια το ελαφρυντικό της «άγνοιας κινδύνου».
Κάποιοι προεξοφλούσαν το άδοξο τέλος "το πολύ σε έξι μήνες". Όμως, στο χρονικό αυτό διάστημα άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι μάλλον έπεφταν έξω στις προβλέψεις οπότε ακολούθησαν την οδό του πλησιάσματος. Ξέρουν αυτοί καλά την περπατησιά.
 
Όσα περάσαμε αντέχουν στον χρόνο
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες γεννήθηκε ο «ΛΟΓΟΣ», βαφτιστήρι του Γιάννη Ρουσσουνέλου. Πάντα ο Γιάννης είχε επιτυχία στους τίτλους. Και παρότι κρεμάστηκε στα μανταλάκια σε εποχές ευημερίας, η προσπάθεια άρχισε αλλιώς. Δεν στηριχτήκαμε  από κανέναν οικονομικό «επενδυτή», παρότι οι συνήθεις ύποπτοι  διέσπειραν ότι "κάποιος κρύβεται πίσω μας".
Επιλέξαμε να στηριχτούμε στο πενιχρό ίδιον κεφάλαιο ορισμένων εκ των πρώτων συμμετεχόντων, στην σκληρή δουλειά, στην εθελοντική μας εργασία (τόσο που μερικοί ακόμη συνεχίζουν να μας πειράζουν ότι «επιλέξαμε πολύ ακριβό σπορ»), στην αποκαλυπτική δημοσιογραφία και στην τυφλή αγάπη  γι’ αυτή τη δουλειά που τη βλέπουμε ως λειτούργημα. Δέκα χρόνια μετά αποδεικνύεται πως ήταν τα μεγαλύτερα εχέγγυα για να κρατηθούμε.
Και όσα περάσαμε μαζί αντέχουν στον χρόνο χάρη στην εμπιστοσύνη που απλόχερα μας δείχνετε εμπράκτως. Γιατί η δική σας αναγνώριση -που προσπαθούμε να σας την ανταποδώσουμε με τη δουλειά μας- μάς χαρίζει τη δύναμη εκείνη που χρειαζόμαστε για να παραμένουμε σταθεροί και απαρασάλευτοι στον δύσκολο δρόμο που επιλέξαμε.
 
 Ζουν την ένταση, τη μούρλα, τους καβγάδες
Το βέβαιο είναι ότι όσα ο τόπος πέρασε αυτά τα δέκα χρόνια  είναι καταγεγραμμένα στα 500 πρωτοσέλιδα και το αντίστοιχο περιεχόμενο της εφημερίδας. Όσοι συνεργάστηκαν μαζί μας έζησαν από κοντά τη συνεχή αγωνία μας.
Ορισμένοι  είναι δίπλα μας από την αρχή της λειτουργίας μας και είδαν τον εαυτό τους να μεγαλώνει και να αυξάνεται παραδόξως η πρεσβυωπία τους και ας ντρέπονται να φορέσουν γυαλιά. Όμως ζουν την ένταση, τη μούρλα, τους καβγάδες, την ανυπακοή στα στερεότυπα, την αυταπάρνηση και το πείσμα. Βιώνουν- και το θέλουν και οι ίδιοι- τον ορμητικό έρωτα της κατάκτησης της είδησης. Αυτή είναι και η πεμπτουσία μιας σχέσης που κρατάει δέκα ολόκληρα χρόνια- τα οποία κάθε άλλο παρά σαν αστραπή πέρασαν - αλλά μοιάζει το ίδιο ατέλειωτα ερωτική όσο την πρώτη μέρα.
 
Συνηθίσαμε να μη φοβόμαστε τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας
Για τη δεύτερη δεκαετία του «ΛΟΓΟΥ», στην οποία μπαίνουμε, συνεχίζουμε το ταξίδι στη δική μας Ιθάκη χωρίς επανάπαυση και χωρίς να αυτό-συγχαιρόμαστε. 
 
Το μόνο που μπορούμε να σας υποσχεθούμε είναι: 
ότι μάθαμε και θα συνεχίσουμε να μαθαίνουμε από τα λάθη μας.
 
Ότι δεν θα απαρνηθούμε ποτέ τα αιώνια και βαθιά  υπαρξιακά ερωτήματά μας:  «Πόσα δικά μας άρθρα θα έχουμε στο επόμενο φύλλο;», «είναι μπομπάτο το κύριο άρθρο;» ή «άραγε θα με διάβαζα;».
 
Ότι συνηθίσαμε να μη φοβόμαστε  «τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας και  τον θυμωμένο Ποσειδώνα», ούτε θα  μαγευτούμε τώρα πια από το γοητευτικό τραγούδι της Κίρκης και των Σειρήνων.
 
Ότι θα συνεχίσουμε να λυπούμαστε- αλλά θα το κάνουμε- να χάνουμε την φιλία γνωστών μας γιατί ενοχλήσαμε τα συμφέροντά τους.
 
Ότι δεν μας πειράζει που η εξουσία μάς έχει στην «μπούκα», και τέλος ότι θα μείνουμε αυστηρά προσηλωμένοι στο μετερίζι της ενημέρωσης, μαχητικοί, αποκαλυπτικοί, ανεξάρτητοι ασυμβίβαστοι και πεισμωμένοι. 
 
Πάντα με την προϋπόθεση ότι θα συνεχίσετε να είστε σύμμαχοί μας και με την αγάπη σας να μας χαρίζετε όλα τα παραπάνω «εφόδια».
 
Ένα μεγάλο «ευχαριστώ σας»