«Επικοινωνία στην εποχή των social media»

«Επικοινωνία στην εποχή των social media» Σύρος - Ερμούπολη - «Νομίζω πως είμαστε όλοι νησιά σε μια κοινή θάλασσα»*
«Νομίζω πως είμαστε όλοι νησιά σε μια κοινή θάλασσα»*
 
“Μια γυναίκα 80 ετών στη Βόρεια Γαλλία έχει περισσότερους λόγους από ό, τι οι περισσότεροι να γκρινιάζει για την ταχυδρομική υπηρεσία της χώρας της, αφού δέχτηκε μία καρτ-ποστάλ που προορίζονταν για τον ...προπάππου της !
 
του Παναγιώτη Λίτσα
 
Η καρτ ποστάλ ταχυδρομήθηκε στις 27 Γενάρη 1877 από Sains-du-Nord, 10 χιλιόμετρα από την Trelon, όπου ήταν η κατοικία του αποδέκτη !
Παρά την μικρή απόσταση, η κάρτα χρειάστηκε  ...138 χρόνια για να φθάσει στον προορισμό της!
Τελικά παραδόθηκε στη δισέγγονη τού παραλήπτη, η οποία ήταν τόσο έκπληκτη, όσο και ο  ταχυδρόμος που την παρέδωσε!”
 
Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου -μέσω του Διαδικτύου- σε λίγα λεπτά αφήνοντας “άφωνους” όσους τη διάβαζαν! Ασφαλώς το ίδιο έκπληκτη και άφωνη θα έμεινε και η “64χρονη κυρία στο Μπρούκλιν, όταν έλαβε κάρτα με ευχές για τα γενέθλια των...19 χρόνων της!”
 
Όσο και να παραξενεύει το γεγονός της μεγάλης καθυστέρησης των καρτών, κάποτε η επικοινωνία των ανθρώπων, ακόμη και σε κοντινές αποστάσεις, έπαιρνε αρκετό χρόνο. Δίχως τη βοήθεια της τεχνολογίας, την οποία σήμερα θεωρούμε αναγκαίο και καθημερινό “βοηθό” μας, για να μάθει κάποιος πού βρίσκεται, τι κάνει, πότε θα επιστρέψει ένα αγαπημένο του πρόσωπο, έπρεπε να περιμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Σήμερα, όμως; Ε, χωρίς αμφιβολία, σήμερα όλα είναι εκσυγχρονισμένα και απλουστευμένα! Έχουμε καθημερινά στη διάθεσή μας εξελιγμένα τεχνολογικά “εργαλεία” που μας λύνουν τα χέρια! Μπορούμε να επικοινωνούμε στη στιγμή, όσο μακριά κι αν βρίσκεται ο φίλος μας, ο συγγενής μας, ο συνεργάτης μας... Ας είναι καλά οι δορυφόροι που γέμισαν την ατμόσφαιρα κι έγιναν “άγρυπνο μάτι” που μας βλέπει από ψηλά και εξυπηρετεί κάθε ανάγκη επικοινωνίας!
 
Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας! Η εξοικονόμηση χρόνου έχει γίνει μόνιμος στόχος και βραχνάς του σύγχρονου ανθρώπου που δεν ξεχνά πως “ο χρόνος είναι χρήμα”!
Η εξελιγμένες μορφές τηλεφωνικής επικοινωνίας, οι -σχεδόν-τελειοποιημένοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, η κινητή τηλεφωνία, το Διαδίκτυο, τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (sociαl media για τους περισσότερο μυημένους) “εκμηδένισαν” τις αποστάσεις (χρονικές και γεωγραφικές) που κάποτε χώριζαν τους ανθρώπους.
Ήρθαμε,όμως, πραγματικά πιο κοντά οι άνθρωποι; Τώρα που μπορούμε κι επικοινωνούμε οποιαδήποτε στιγμή με οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, έγιναν οι ανθρώπινες επαφές πιο στενές, έγιναν πιο ζεστές οι ανθρώπινες σχέσεις; Σήμερα που  “έγινε ο κόσμος γειτονιά”, πόσο “γείτονες” αισθανόμαστε;
 
Ο σύγχρονος άνθρωπος περνάει εξαπλάσιο χρόνο επικοινωνώντας απ΄ ότι επικοινωνούσαν οι πρόγονοί μας. Επομένως, επικοινωνούμε περισσότερο. Επικοινωνούμε καλύτερα, όμως;”**
Μικροί και μεγάλοι κυκλοφορούν, στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο, στους χώρους διασκέδασης, ακόμη και στις εκκλησίες, με ένα κινητό στο χέρι! Παραφράζοντας  γνωστό ποίημα θα λέγαμε πως “το χέρι τους είναι κολλημένο στο κινητό τους, το κινητό τους είναι συνέχεια του χεριού τους, το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους”!
 
Ναι, είναι γεγονός! Μπορεί κάποιος, ακόμη και την ώρα που περπατά στο δρόμο, να μιλήσει με έναν φίλο “στην άλλη άκρη της γης”! Τι να το κάνεις, όμως, όταν την ίδια στιγμή πλήθος ανθρώπων περνούν από δίπλα του, τον χαιρετούν κι εκείνος συνεχίζει να προχωράει δίχως να τους βλέπει, σαν να βρίσκεται μόνος σε έρημο μέρος;  Ο Ροβινσών Κρούσος , του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ντ. Ντεφόε, μιλούσε σε φυτά και ζώα, γιατί δεν υπήρχε άλλος στο νησί όπου βρέθηκε ναυαγός! Ο σύγχρονος “Ροβινσών”, όμως, μολονότι ζει και κινείται ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους, ελάχιστες φορές κάνει προσπάθεια να επικοινωνήσει με κάποιους από αυτούς! Κλεισμένος στον εαυτό του, εσωστρεφής και μονίμως αγχωμένος στοχεύει σε μακρινές-μακροπρόθεσμες “επιτυχίες” ξεχνώντας και χάνοντας τις κοντινές του, μικρές, καθημερινές χαρές!
Άραγε, “φταίει κάτι που δεν μιλούμε” ή απλώς “δεν μιλούμε ίδια γλώσσα ούτε κι επικοινωνούμε”;
 
Καλή η τεχνολογία, η εξοικονόμηση χρόνου κι οι μακροπρόθεσμοι στόχοι, αλλά όταν γίνονται “αυτοσκοπός” κι όχι  το “μέσον” για να βελτιώσουμε και να χαρούμε τη ζωή μας, τότε θα έρθει μέρα που θα αντιληφθούμε ότι “ο κόσμος είναι σαν μπαξές κι είν’ η ζωή σεργιάνι,
που ξεκινάς χαράματα και βράδιασμα σε φτάνει!
”*** 
 
Μήπως είναι καιρός να “ανακαλύψουμε” ξανά τον “πλησίον” μας, να επικοινωνήσουμε, όπως παλιά, μαζί του, να ανταλλάξουμε φιλικές χειραψίες και όχι τους αριθμούς των κινητών μας,  να αναζητήσουμε και να γευτούμε ΜΑΖΙ τη χαρά της ζωής;
 
Προλαβαίνουμε! Δεν προλαβαίνουμε;
 
 
* Anne Morrow Lindbergh-Αμερικανίδα συγγραφέας
** Τζο Νέσμπο, “Κυνηγοί κεφαλών”, εκδ.ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
***Μάνος Ελευθερίου: “Ο κόσμος είναι σαν μπαξές”