«Τα παιδία …δεν διαβάζει! Γιατί;»

«Τα παιδία …δεν διαβάζει! Γιατί;» - Σύρος - Ερμούπολη - Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου ο Παναγιώτης Λίτσας σχολιάζει..

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου ο Παναγιώτης Λίτσας σχολιάζει..

 

Η είδηση στην εφημερίδα: «Εγκαινιάστηκε δανειστική βιβλιοθήκη σε αίθουσα Δημοτικού Σχολείου»…

Άφησε την εφημερίδα με την απορία και την απογοήτευση ζωγραφισμένες στο πρόσωπό του.

-Ήθελα να ΄ξερα, τι θέλουν και φτιάχνουν στα σχολεία βιβλιοθήκες γεμίζοντάς τες  με εξωσχολικά βιβλία! Δεν φτάνουν τα βιβλία που στέλνει το Υπουργείο για να μαθαίνουν τόσα χρήσιμα πράγματα; Τι θέλουν τις ιστοριούλες, τα παραμύθια και τα ποιηματάκια; Ξέρετε τι είπε μια φορά η γιαγιά μου στη μάνα μου, όταν σκέφτηκε να μου κάνει δώρο ένα βιβλίο; «Πάρε στο παιδί κάτι να φορέσει ή κάτι να φάει να το «πιάσει», τώρα που είναι στην ανάπτυξη! Τι του ζαλίζεις το μυαλό με βιβλία που δεν θα του χρησιμεύσουν σε τίποτα; Πεταμένα λεφτά, κόρη μου!» Η μάνα μου συμφώνησε τότε και μέχρι σήμερα, με τόσα παιδιά κι εγγόνια,  δεν έτυχε ούτε να αγοράσω ούτε να διαβάσω βιβλία! Έπαθα τίποτα; Πως δεν πέρασα σε Πανεπιστήμιο; Ε και; Άσχημα τα βόλεψα μια ζωή σαν μάστορας; Γι’ αυτό σας λέω, πεταμένα τα λεφτά για δημιουργία βιβλιοθηκών στα σχολεία! Εσύ, Γιάννη, διαβάζεις βιβλία; Έχεις αυτό το κόλλημα; Ξόδευαν οι γονείς σου -ή εσύ όταν μεγάλωσες- ένα κάρο λεφτά για βιβλία;

-Όχι, αυτή τη συνήθεια δεν την …κόλλησα ποτέ μου, παρόλο που ο πατέρας μου ξόδευε πολλά λεφτά σε βιβλία! Σε κάθε ευκαιρία έφερνε στο σπίτι βιβλία και μου έλεγε: «Κοίτα, σου έφερα κι άλλα βιβλία! Θα έχεις να διαβάζεις με τις ώρες, αντί να τρέχεις άσκοπα στους δρόμους! Θα σου αρέσουν! Και ο κυρ Αριστείδης τα ίδια πήρε στα παιδιά του!» Τρεις βιβλιοθήκες είχε γεμίσει με βιβλία!  Βέβαια, ο ίδιος δεν άνοιξε ποτέ του ούτε από περιέργεια κάποιο βιβλίο!

Όμως, ξέρεις κάτι, μαστρο-Μήτσο; Τα βιβλία είναι σαν το φαγητό! Όσο πιο πολύ σου αραδιάζουν μπροστά σου, τόσο πιο πολύ μπουχτίζεις και δεν θες να φας! Χανόμουν κι εγώ ανάμεσα στις γεμάτες βιβλία βιβλιοθήκες και τελικά δεν διάβαζα κανένα! Αν και τώρα που το συλλογίζομαι, είχα τη λαχτάρα να διαβάσω βιβλία! Να τα έχω διαλέξει, όμως, μόνος μου, όχι «να, πάρε βιβλία και διάβαζε»!

Εσύ, Νίκο, γιατί δεν μιλάς; Τι σκέφτεσαι;

-Δεν συμφωνώ με το μάστορα που καμαρώνει, επειδή δεν διάβασε ποτέ του βιβλία! Έχε υπόψη σου, μαστρο-Μήτσο, πως «δεν υπάρχει πιο πιστός φίλος από το βιβλίο»! Εγώ αγάπησα από μικρός το διάβασμα. Μέχρι τα 11 μου χρόνια χαιρόμουν να επισκέφτομαι το γειτονικό βιβλιοπωλείο με τον αδερφό μου και με το μικρό μας χαρτζιλίκι να αγοράζουμε βιβλία! Με πόση χαρά ρουφούσαμε το περιεχόμενό τους! Πόσο δίκιο είχε αυτός που είπε πως «το βιβλίο είναι ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο»!  Ο μαγικός κόσμος των βιβλίων ξεδιπλωνόταν στα μάτια μας! Το ξεφύλλισμα των σελίδων ήταν για μένα και τον αδερφό μου ευκαιρία χαράς, γνώσης και επικοινωνίας μέσα από την επαφή μας με το χαρτί, το μολύβι και τη γοητεία της ανάγνωσης! Ταξιδεύαμε νοερά στον κόσμο του χτες και του σήμερα, γνωρίζαμε τόπους, ανθρώπους, συνήθειες! Ζούσαμε τις ιστορίες που διαβάζαμε σαν να ήμαστε κι εμείς ήρωες των βιβλίων! Κι όλα αυτά μέχρι την Ε΄ τάξη του Δημοτικού. Στην Στ΄ ήρθε ένας δάσκαλος που βάλθηκε να μας κάνει όλους με το ζόρι φίλους του βιβλίου!

-Και ήταν κακό αυτό;

-Ναι, γιατί σαν τον πατέρα του Γιάννη διάλεγε εκείνος βιβλία «για μας, πριν από μας»!  Όταν έφταναν γιορτές, έδινε 1-2 βιβλία στον καθένα! «Τώρα που θα κάθεστε 15 μέρες –μας έλεγε- αντί να τρέχετε στις αλάνες και τους δρόμους, θα καθίσετε να διαβάσετε τα βιβλία και όταν γυρίσετε ξανά στο σχολείο, θα σας ρωτήσω  για να δω αν διαβάσατε ή αδιαφορήσατε! Και τα δυο θα διαβάσετε, μέχρι την τελευταία σελίδα!»

Εμείς διαβάζαμε τα βιβλία, αλλά από τότε, όταν πλησιάζαμε σε βιβλιοπωλείο, αλλάζαμε δρόμο!

Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αρχίσω να ξαναδιαβάζω  βιβλία!

Τι τα θέλετε, φίλοι μου, ένα βιβλίο το διαβάζεις επειδή το θέλεις εσύ και σε ευχαριστεί, όχι γιατί σου το επιβάλλει κάποιος άλλος! Όπως δεν μπορείς να πεις σε κάποιον «νιώσε χαρούμενος», έτσι δεν μπορείς να πεις «διάβασε κι απόλαυσε τη χαρά του διαβάσματος»!

Εμείς ζήσαμε άλλα χρόνια, δύσκολα. Ας δώσουμε τώρα στα παιδιά την ευκαιρία να χαρούν τα βιβλία! Ας τους κάνουμε δώρο μαζί με το παιχνίδι κι ένα βιβλίο που ξέρουμε πως τους αρέσει και θα το απολαύσουν! Κάποιος, σοφός πρέπει να ήταν, είπε  πως «ένα παιδί που διαβάζει, θα γίνει ένας ενήλικος που σκέφτεται

Δεν ξέρω αν σας έπεισα, αλλά ξέρετε κάτι; Έχω μια ιδέα! Στις 2 Απριλίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου! Ας πάμε με τα εγγόνια στο βιβλιοπωλείο, να τα αφήσουμε να διαλέξουν ένα βιβλίο που εμείς θα τους χαρίσουμε! Και, γιατί όχι, ας διαλέξουμε και για μας ένα βιβλίο! Σίγουρα, θα χαρούν κι εκείνα κι εμείς μαζί τους! Ας γευτούν τη γοητεία της ανάγνωσης που εμείς στερηθήκαμε!

Δεν είναι ωραία ιδέα; Τι λέτε; Πάμε;