«Τη γλώσσα μού έδωσαν ELLHNIKH…»

«Τη γλώσσα μού έδωσαν ELLHNIKH…» - Σύρος - Ερμούπολη - Κυκλάδες - «Ψάχνομαι ολούθε, τίποτε δικό μου» -  Σχολιάζει ο Παναγιώτης Λίτσας
«Ψάχνομαι ολούθε, τίποτε δικό μου» - Σχολιάζει ο Παναγιώτης Λίτσας
 
Όποιος βρεθεί στις μέρες μας σε κάποιο νησί ή άλλο «τουριστικά αξιοποιημένο» μέρος της πατρίδας μας, θα διαπιστώσει –ίσως όχι με πολλή έκπληξη- πόσο έχουμε «εξευρωπαϊστεί» τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες, εμείς  οι …πρώην «Ανατολίτες» της Ευρώπης!
 
Σε ποιο μαγαζί, σε ποια καφετέρια ή μπαρ, σε ποιο κατάστημα με …σουβενίρ (για  …ενθύμια θα μιλάμε τώρα;), σε ποιο εστιατόριο ή και ταβέρνα δεν θα δει την ξενόγλωσση επιγραφή να διαφημίζει τα προς πώληση προϊόντα ;
Κοιτάζεις κι αναρωτιέσαι; Μήπως βρίσκομαι σε ξένη χώρα; Μήπως δεν είμαι στην Ελλάδα;
 
Κάποτε, λέει, ψηφίστηκε νόμος που υποχρέωνε τους ιδιοκτήτες καταστημάτων να έχουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ επιγραφές  γραμμένες στα ελληνικά ! Εφαρμόστηκε ποτέ; Αμ δε!
«Του Έλληνος ο τράχηλος …νόμους δεν υποφέρει»!
 
Αν  δώσεις προσοχή στις συζητήσεις, νέων κυρίως, θαμώνων που απολαμβάνουν το φρέντο εσπρέσο ή καπουτσίνο, το ντρινκ, το λέμον τζους, το …τσισ-κέικ  ή το χαμ, θα χρειαστείς …λεξικό για να καταλάβεις όλα όσα ακούς! «Έκανα …σέαρ», λέει ο ένας, «πόσα …λάικ είχες», ρωτά ο άλλος, «θα φτιάξω δική μου …πλέι λιστ», «θα το …ανεβάσεις φρίι;» «θα σου στείλω …μέιλ, έχω και κάποιες πολύ …χάι φωτογραφίες …σέλφι, θα τις ποστάρω στο Instagram και μετά στο Facebook  ή  στο twitter και θα γίνουν …βάιραλ»!!!
«Αλαλούμ, αλαλούμ! Άλλη γλώσσα μιλάμε, μάζεψέ τα να πάμε πιο καλά στο Χαρτούμ», όπως τραγουδούσε κάποτε ο Δάκης!
 
Ανοίγεις και την τηλεόραση και ο «άνκορμαν» (όχι πια εκφωνητής, είπαμε, γίναμε …Ευρωπαίοι!) πληροφορεί:  «Από το κοντρόλ με ειδοποιούν για σύνδεση με το πρες ρουμ μετά από ένα σύντομο …μπρέικ»!  Για να μη μιλήσουμε για τους αθλητικούς …ρεπόρτερ που μεταδίδουν ...λάιβ  αθλητικές συναντήσεις (ματς), ασκούν  κριτική στον …κόουτς  ή τον …ασίσταντ κόουτς και  κάνουν συνεχώς επίδειξη γνώσης ξένης γλώσσας χρησιμοποιώντας  όρους κατά κανόνα αγγλικούς ή αμερικανικούς! 
Άσε πια, ονόματα και τίτλους εκπομπών  των τηλεοπτικών σταθμών, που φρόντισαν να ακολουθούν τον …κανόνα της εποχής  χρησιμοποιώντας  άλλοτε αμιγώς ξένες λέξεις κι εκφράσεις,  άλλοτε  ελληνικές με  λατινικούς χαρακτήρες κι άλλοτε ξένες  λέξεις  με   ελληνικούς!!!
«Ψάχνομαι ολούθε, τίποτε δικό μου»
 
Αν,  έχεις υπομονή κι  επιχειρήσεις να διαβάσεις κάποιο από τα …χιλιάδες καθημερινά μηνύματα, SMS για τους μυημένους, θα βρεθείς μπροστά στα …γκρίκλις  κι αν καταλάβεις λέξη, γράψε μου ή για να το πω εκσυγχρονισμένα ποστάρισέ  μου για να καταλάβω κι εγώ!  Όταν, μάλιστα, βλέπεις  παιδιά του Δημοτικού να «επικοινωνούν» μεταξύ τους μέσω του κινητού  όχι μιλώντας, αλλά στέλνοντας  SMS γραμμένα στη νεοελληνική greeklish, μένεις άναυδος!  Πού θα πάει! Δεν θα αργήσει η εποχή που τα παιδιά θα επικοινωνούν και  με το δάσκαλο κάνοντας χρήση του ίντερνετ ή των social media! Η προσωπική επαφή θα είναι περιττή!
 
Σκέφτεσαι κι αναρωτιέσαι «πώς να μιλούν οι Έλληνες –όποτε επικοινωνούν μεταξύ τους- σωστά ελληνικά, όταν από τη μικρή τους ηλικία αποφεύγουν και να τα μιλούν και να τα γράφουν;»
 
Μήπως πρέπει οι «μεταρρυθμίσεις» να ξεκινήσουν από την οικογένεια και το σχολείο μέχρι και τις πανεπιστημιακές σχολές, με τη σωστή διδασκαλία –και προτροπή χρήσης- της ελληνικής γλώσσας; «Ανήκουμε στην Ευρώπη», ναι, αλλά δεν παύουμε να είμαστε και Έλληνες! Πώς θα το θυμόμαστε αυτό, όταν σιγά σιγά «ξεχνάμε» να μιλάμε κι αποφεύγουμε να γράφουμε  τη γλώσσα μας;
 
Κάποιοι ισχυρίζονται ότι «η οικονομική υποδούλωση ενός λαού ξεκινά από την εξαθλίωση της εθνικής του συνείδησης με την υποβάθμιση της εθνικής του γλώσσας»!  Άδικο έχουν;
 
Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός αναρωτιόταν:  «Μήγαρις χω ἄλλο στό νοῦ μου, πάρεξ ἐλευθερία καί γλῶσσα;» Το είδε ποτέ κανείς κάπου γραμμένο; Κι αν το είδε, το διάβασε, έδωσε σημασία; Μήπως κι αυτήν την ιστορική φράση θα έπρεπε να τη ξαναγράψουμε σε …greeklish;
 
Με τη σειρά του ο  νομπελίστας ποιητής μας Οδυσσέας Ελύτης έγραψε: «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική… Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου... !»
Στην εποχή της τεχνολογίας, της ταχύτητας και του Facebook  πόσοι  θυμόμαστε τον Σολωμό και τον Ελύτη;
 
Αυτά σκεφτόμουν και -κάνοντας …chat στο Facebook- έλεγα  στο φίλο μου αναστενάζοντας:
-Πού θα καταλήξουμε;
Κι εκείνος μού  ποστάρισε  ένα …αρχαίο ελληνικό γνωμικό:
-Don’t worry! Be happy!!!
-Ehis dikio,  του απάντησα και άνοιξα την τηλεόραση για ένα …ζάπινγκ!
 
Παναγιώτης Λίτσας