ΛογοΣχόλιο

Πόσο όμορφα, πόσο ζεστά, πόσο χαρούμενα υπήρξαν κάποια φτωχικά σπίτια, που δεν ήταν παλάτια, αλλά ήταν γεμάτα αγάπη. Τα χρόνια κι οι άνθρωποι τα ομόρφυναν, τα στόλισαν, τα γέμισαν. Ό,τι είναι η πατρίδα μας, είναι και το σπίτι μας. Πολύτιμος τόπος, ιερός, μοναδικός, ανεκτίμητος…τόπος που μας γαληνεύει, απαγκιάζουμε εκεί, λυτρωνόμαστε…  

    Είμαστε φίλοι… ή θέλουμε να λέμε ότι είμαστε ;Τι σημαίνει φίλος κι αδερφός; Κάποτε οι άνθρωποι είχανε τόσο αληθινές φιλίες που άντεχαν στο χρόνο. Όσο κι αν δοκιμάστηκαν μέσα στις δυσκολίες της ζωής που δεν ήταν λίγες…πείνα, φτώχεια, πόλεμοι, προσφυγιά… εκείνες τους έδεναν πιο πολύ. Φιλίες που ξεκινούσαν στα νοσοκομεία, στο στρατό, στην ίδια γειτονιά, στην επαρχία, στο εργοστάσιο, στην πόλη…

Κι οι δικοί μας ήταν πρόσφυγες…Ο παππούς μου ήρθε πρόσφυγας από το Στενίμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας, τη Βόρεια Θράκη. Ήταν ελληνική γη πριν προσαρτηθεί στη Βουλγαρία. Αν και δεν άκουσα αφηγήσεις του, γιατί δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω, η καρδιά μου σκιρτάει όταν ακούω για πρόσφυγες. 

Δεν τα κατάφερνε  με τα ποιήματα…όσο κι αν ήθελε να χρωματίσει τα όνειρά της, να περιγράψει με λέξεις, όσα δυνατά ένιωθε. Δάκρυα γέμιζαν τα μάτια της, όταν θυμόταν παλιές αγάπες. Τι αγάπες δηλαδή… «φαντασίες»...παιδικές, σκέψεις, όνειρα της εφηβείας, αγνά συναισθήματα, πόθοι…

«Είναι όμορφη η ζωή…να το θυμάσαι…» λέει ένα τραγούδι. Ο πόνος, οι πληγές μας, οι δοκιμασίες, τα μαθήματα που μας δίνει, με πιο σκληρό απ΄ όλα το «μάθημα θανάτου», όταν χάνουμε αγαπημένα πρόσωπα, επιβεβαιώνουν την αξία της, επιβεβαιώνουν την προσωρινότητά μας. Κι όσο πιο προσωρινοί ξέρουμε ότι είμαστε, κατανοούμε βαθιά αυτή τη μοναδική ομορφιά της.

ΕΦΥΓΕΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Ο ανθρώπινος πόνος δε μετριέται με λέξεις,
δε μετριέται με δάκρυα, μάνα,
είναι μια βαθιά πληγή μέσα μας,
που δεν μπορεί να χωρέσει σ’ αυτά.
 

   Τα παιδικά μου βιώματα περικλείουν το τοπικό ιδίωμα της Γουμένισσας, της πατρίδας μου, του όμορφου τόπου, που μεγάλωσα. Η Γουμένισσα, όπως κάθε τόπος κουβαλάει μια ιστορία, που πάντα ήθελα να την μάθω και να λύσω τις απορίες που είχα από παιδί.

…γαντζωμένες σαν πολύτιμα πετράδια πάνω στο ευλογημένο γαλάζιο, οι Κυκλάδες…

  …Ευλογημένο το ταξίδι σ’ αυτές…όπως κι αν τις συναντήσεις, όπως κι αν τις ζεις… μέσ’ απ΄ το τοπίο, μέσ’ απ’ τους ανθρώπους, μεσ’ απ’ τους χορούς και τα τραγούδια… θα πεισθείς για την μαγική ομορφιά τους, τα χρώματα, την αύρα τους, τη μοσχοβολιά τους…

Σελίδες

Subscribe to ΛογοΣχόλιο