ΛογοΣχόλιο

   Τα παιδικά μου βιώματα περικλείουν το τοπικό ιδίωμα της Γουμένισσας, της πατρίδας μου, του όμορφου τόπου, που μεγάλωσα. Η Γουμένισσα, όπως κάθε τόπος κουβαλάει μια ιστορία, που πάντα ήθελα να την μάθω και να λύσω τις απορίες που είχα από παιδί.

…γαντζωμένες σαν πολύτιμα πετράδια πάνω στο ευλογημένο γαλάζιο, οι Κυκλάδες…

  …Ευλογημένο το ταξίδι σ’ αυτές…όπως κι αν τις συναντήσεις, όπως κι αν τις ζεις… μέσ’ απ΄ το τοπίο, μέσ’ απ’ τους ανθρώπους, μεσ’ απ’ τους χορούς και τα τραγούδια… θα πεισθείς για την μαγική ομορφιά τους, τα χρώματα, την αύρα τους, τη μοσχοβολιά τους…

Το πόσο αγαπώ τον χορό δεν το ανακάλυψα τα τελευταία χρόνια. Από μικρό παιδί χόρευα στο σπίτι μας…κρατιόμασταν σε κύκλο και χορεύαμε παραδοσιακούς χορούς, Μακεδονίτικους! Ο πατέρας μου χόρευε από πολύ νέος και του άρεσε ο χορός. Μου μετέδωσε αυτή την αγάπη ,το μεράκι του για το χορό.

   «ΛΕΩ δε μ’ αφήνω…, αλλά δεν είμαι κοντά μου… Είμαι όπως είμαι, με όσα καλά… και…όσα προβλήματα, έχουμε λίγο-πολύ όλοι, που μας βασανίζουν…Ξεκινούν απ’ το μυαλό, από τις δικές μας σκέψεις, από λάθος σκέψεις...

Τι είναι εκείνο που μας κάνει να πονάμε τόσο, όταν χάνουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Τι είναι εκείνο που μας έδεσε τόσο μαζί του και δεν μπορούμε να τo αποχωριστούμε. Τι είναι εκείνο που κάνει τους ανθρώπους ανεπανάληπτους, αναντικατάστατους, όταν φεύγουν. Τι τους κάνει να είναι πάντα, τόσο παρόντες, ακόμα κι όταν έχουν φύγει απ’ τη ζωή…

          Φεγγαρόδρομος
 
Γι’ άλλα ταξίδια ξεκίνησα απόψε,

Μια παράσταση με φρέσκια διάθεση, παλμό, μουσικές και λόγια  ταιριασμένα, που να θυμίζουν τo αρχαίο θέατρο, την αρχαία κωμωδία, μας χάρισε η πολύ καλή δουλειά  των ηθοποιών και του σκηνοθέτη του Ερασιτεχνικού Θιάσου του Απόλλωνα, στη Σύρο. 

   Πόσοι ποιητές δεν έχουν υμνήσει αυτό το υπέροχο φως του Αιγαίου. Η Σύρος λούζεται κάθε μέρα στο άσπιλο, το αμόλυντο, ολόδροσο, άπλετο φως, που δεν μπορεί κανείς να αναλύσει τη σύνθεση του, τη μοναδική του διαύγεια, που παραπέμπει στην καθαρή σκέψη, τη σοφία, τη δημιουργικότητα, την αισιοδοξία, τη γαλήνη.

     Φορέσαμε με καμάρι τις παραδοσιακές φορεσιές περιμένοντας την παρέλαση. Νιώσαμε δέος φορώντας τες. Συγκεντρωθήκαμε όλοι στο σύλλογό μας των Βοριοελλαδιτών και Ποντίων. Τι ωραία εικόνα…(!) μικροί με θρακιώτικη φορεσιά, μεγάλοι με τις ποντιακές αρχοντικές γυναικείες φορεσιές και τις  αντίστοιχες αντρικές, που υπογραμμίζουν την ελληνική αντρεία και λεβεντιά. Η μακεδονίτικη φορεσιά, που φορούσα, μ’ έκανε να λάμπω από χαρά, νόμιζα πως φορούσα ολόκληρη τη Μακεδονία επάνω μου, τέτοια χαρά είχα…

Οι ουτοπικές προσδοκίες του «εγώ» γκρεμίζονται στην καθημερινότητα, που έχει τη δυσκολία της, εφόσον οι χαρακτήρες  δοκιμάζονται. Κανείς δεν είναι τέλειος. Τότε, η αυταπάτη της εξιδανίκευσης σβήνει κι αρχίζουμε να κατηγορούμε τον άλλο για τη δυστυχία μας, αντί η παραπάνω διαπίστωση να μας κάνει ηπιότερους. Αρκεί βέβαια να μην έχουμε να κάνουμε με ελαττώματα, τόσο σοβαρά και μεγάλου βαθμού αρνητικότητας, ώστε πραγματικά να είναι υπεύθυνος ο άλλος για τη δυστυχία μας.

Σελίδες

Subscribe to ΛογοΣχόλιο