ΛογοΣχόλιο

Κι οι δικοί μας ήταν πρόσφυγες…Ο παππούς μου ήρθε πρόσφυγας από το Στενίμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας, τη Βόρεια Θράκη. Ήταν ελληνική γη πριν προσαρτηθεί στη Βουλγαρία. Αν και δεν άκουσα αφηγήσεις του, γιατί δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω, η καρδιά μου σκιρτάει όταν ακούω για πρόσφυγες. 

Δεν τα κατάφερνε  με τα ποιήματα…όσο κι αν ήθελε να χρωματίσει τα όνειρά της, να περιγράψει με λέξεις, όσα δυνατά ένιωθε. Δάκρυα γέμιζαν τα μάτια της, όταν θυμόταν παλιές αγάπες. Τι αγάπες δηλαδή… «φαντασίες»...παιδικές, σκέψεις, όνειρα της εφηβείας, αγνά συναισθήματα, πόθοι…

«Είναι όμορφη η ζωή…να το θυμάσαι…» λέει ένα τραγούδι. Ο πόνος, οι πληγές μας, οι δοκιμασίες, τα μαθήματα που μας δίνει, με πιο σκληρό απ΄ όλα το «μάθημα θανάτου», όταν χάνουμε αγαπημένα πρόσωπα, επιβεβαιώνουν την αξία της, επιβεβαιώνουν την προσωρινότητά μας. Κι όσο πιο προσωρινοί ξέρουμε ότι είμαστε, κατανοούμε βαθιά αυτή τη μοναδική ομορφιά της.

ΕΦΥΓΕΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Ο ανθρώπινος πόνος δε μετριέται με λέξεις,
δε μετριέται με δάκρυα, μάνα,
είναι μια βαθιά πληγή μέσα μας,
που δεν μπορεί να χωρέσει σ’ αυτά.
 

   Τα παιδικά μου βιώματα περικλείουν το τοπικό ιδίωμα της Γουμένισσας, της πατρίδας μου, του όμορφου τόπου, που μεγάλωσα. Η Γουμένισσα, όπως κάθε τόπος κουβαλάει μια ιστορία, που πάντα ήθελα να την μάθω και να λύσω τις απορίες που είχα από παιδί.

…γαντζωμένες σαν πολύτιμα πετράδια πάνω στο ευλογημένο γαλάζιο, οι Κυκλάδες…

  …Ευλογημένο το ταξίδι σ’ αυτές…όπως κι αν τις συναντήσεις, όπως κι αν τις ζεις… μέσ’ απ΄ το τοπίο, μέσ’ απ’ τους ανθρώπους, μεσ’ απ’ τους χορούς και τα τραγούδια… θα πεισθείς για την μαγική ομορφιά τους, τα χρώματα, την αύρα τους, τη μοσχοβολιά τους…

Το πόσο αγαπώ τον χορό δεν το ανακάλυψα τα τελευταία χρόνια. Από μικρό παιδί χόρευα στο σπίτι μας…κρατιόμασταν σε κύκλο και χορεύαμε παραδοσιακούς χορούς, Μακεδονίτικους! Ο πατέρας μου χόρευε από πολύ νέος και του άρεσε ο χορός. Μου μετέδωσε αυτή την αγάπη ,το μεράκι του για το χορό.

   «ΛΕΩ δε μ’ αφήνω…, αλλά δεν είμαι κοντά μου… Είμαι όπως είμαι, με όσα καλά… και…όσα προβλήματα, έχουμε λίγο-πολύ όλοι, που μας βασανίζουν…Ξεκινούν απ’ το μυαλό, από τις δικές μας σκέψεις, από λάθος σκέψεις...

Τι είναι εκείνο που μας κάνει να πονάμε τόσο, όταν χάνουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Τι είναι εκείνο που μας έδεσε τόσο μαζί του και δεν μπορούμε να τo αποχωριστούμε. Τι είναι εκείνο που κάνει τους ανθρώπους ανεπανάληπτους, αναντικατάστατους, όταν φεύγουν. Τι τους κάνει να είναι πάντα, τόσο παρόντες, ακόμα κι όταν έχουν φύγει απ’ τη ζωή…

          Φεγγαρόδρομος
 
Γι’ άλλα ταξίδια ξεκίνησα απόψε,

Σελίδες

Subscribe to ΛογοΣχόλιο