ΛογοΣχόλιο

Άνθρωποι που έχουν την τύχη να μελετήσουν βαθιά την ανθρώπινη ψυχή, πολλές φορές φωτίζουν με τις γνώσεις τους τη ζωή μας, όταν έχουμε ανοιχτά τα μάτια της καρδιάς μας, για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τα όσα προσπαθούν να μας πουν.

   «Οδοιπορούμε μέσα στο δαίδαλο του κόσμου βαριεστημένοι, περίλυποι, φορτωμένοι το μανδύα της πλήξης. Έχουμε μέσα μας μια πολύτιμη ουσία που τη σκεπάζει ένα εύθραυστο κρανίο. Παραμένουμε πάντοτε κακόψυχοι, πάντα διψασμένοι. Ακαλαίσθητοι ζηλωτές του κάλους, φρικαλέοι ωραιοπαθείς, μισεροί, ερωτοληπτικοί, άφρονες. Αναγνωρίζουμε τη μεγάλη α ρ ε τ ή της αμαρτίας μα δε μας βοηθάει κανείς ν’ αμαρτήσουμε. Είμαστε απαρηγόρητοι για την ανικανότητά μας να καταστρέψουμε. Τους βλέπουμε όλους ανήθικους από ζήλια που δεν μπορούμε να είμαστε και μεις. Να το σκιαγράφημά μας.»(Μενέλαος Λουντέμης, από το μυθιστόρημα Έκσταση.)

Ευτυχία είναι να χαίρεσαι με λίγα και όχι να θέλεις πολλά, να λες καλά είναι αυτά…

    Στη Λέσχη Ανάγνωσης Ερμούπολης συζητήσαμε το βιβλίο του Γουίλιαμ Γκόλντινγκ, Ο Άρχοντας των Μυγών, στην πρώτη συνάντηση του 2015. Η κοπή της πίτας, όπως κάθε χρόνο, γίνεται στην πρώτη συνάντηση του έτους, με τα χαμόγελα να ποζάρουν στο φακό, κι εμάς, κάθε χρόνο, και πιο κοντά, μέσα από ταξίδια, που μας υπόσχεται και τα πραγματοποιεί η ελληνική και ξένη λογοτεχνία…

Μ’ αρέσει…στο χώρο μου, γύρω μου να βρίσκονται κορνίζες, στους τοίχους, στα ράφια…με πολλές φωτογραφίες! Είναι οι στιγμές που δεν θα ξεχάσω, που θέλω να θυμάμαι, για να είμαι χαρούμενη…Μόνο να τις βλέπω, να τις ξαναζώ…

Ανάμεσα στις ευχές και τα χαμόγελα, που αυτές τις μέρες μοιράσαμε, ίσως κάποιοι ξεχάσαμε να μοιραστούμε στιγμές, ξεχάσαμε να χαμογελάσουμε στη ζωή, ξεχάσαμε να σιωπήσουμε και ν’ ακούσουμε: τα βλέμματα, τις σκέψεις, τα τραγούδια…

Αγαπήσαμε την Ήπειρο …κι αυτό δεν ήτανε τυχαίο, το χρωστάμε και στον δάσκαλο των Ηπειρώτικων χορών. Δημιούργησε ο ίδιος μια χορευτική ομάδα, που έδωσε πνοή στον Σύλλογο Ηπειρωτών Σύρου, έφερε την Ήπειρο στις Κυκλάδες, κι εμάς, στην Ήπειρο.

   Με μελαγχολούν οι γιορτές, δεν τις θέλω…φώτα, μουσικές, στολίδια, μοναξιές, αναπολήσεις, νοσταλγίες, μνήμες…Θυμάμαι τον τόπο μου, που τόσο μου λείπει, θυμάμαι τους ανθρώπους μου που έχουν φύγει απ΄ αυτή τη ζωή, όχι όμως μέσα από την καρδιά μου…Θυμάμαι και τότε ξυπνούν φωνές γλυκές, υπέροχες από το χτες, μνήμες ζωής, παιδικής ψυχής, χρώματα πατρίδας, αρώματα φύσης μοναδικής, εικόνες άσβηστες, ζωντανές, δικές μας.

…είναι η ζωή του καθενός θάλασσα δίχως άκρη». Το μεσημέρι της Κυριακής ήχησε μέσα στην ψυχή, το υπέροχο αυτό τραγούδι, ανάμεσα σε τόσα άλλα…Η ζεστή παρέα των μουσικών, στην Απάνω Μεριά, έσμιξε με τη δικιά μας. Πίναμε κρασάκι κι αναπολούσαμε ο καθένας τις δικές του μνήμες.  Γιορτάζαμε το ευτυχές γεγονός της γέννησης του εγγονού!

«Στις οκτώ έχει μια εκπομπή στην τηλεόραση. Θα δείξει πλάνα από τη Σύρο, στιγμιότυπα από την Κατώγα στην Άνω Σύρο, με ζωντανή μουσική…» Δεν συνηθίζω να βλέπω τηλεόραση, όπως όλος ο κόσμος και δεν είδα τα όμορφα πλάνα της Σύρου, εκείνη τη μέρα στην τηλεόραση. Βλέπω όμως κάθε μέρα τη Σύρο, με τα μάτια μου και με τα μάτια της ψυχής μου. Τη μυρίζω, την καμαρώνω, κάνω βόλτα με το ποδήλατο στα χωριά της, περπατάω στις γειτονιές της Ερμούπολης, κολυμπάω στην υπέροχη θάλασσα του Νοέμβρη, ακούω τις υπέροχες μουσικές της…

Σελίδες

Subscribe to ΛογοΣχόλιο