ΛογοΣχόλιο

     Φορέσαμε με καμάρι τις παραδοσιακές φορεσιές περιμένοντας την παρέλαση. Νιώσαμε δέος φορώντας τες. Συγκεντρωθήκαμε όλοι στο σύλλογό μας των Βοριοελλαδιτών και Ποντίων. Τι ωραία εικόνα…(!) μικροί με θρακιώτικη φορεσιά, μεγάλοι με τις ποντιακές αρχοντικές γυναικείες φορεσιές και τις  αντίστοιχες αντρικές, που υπογραμμίζουν την ελληνική αντρεία και λεβεντιά. Η μακεδονίτικη φορεσιά, που φορούσα, μ’ έκανε να λάμπω από χαρά, νόμιζα πως φορούσα ολόκληρη τη Μακεδονία επάνω μου, τέτοια χαρά είχα…

Οι ουτοπικές προσδοκίες του «εγώ» γκρεμίζονται στην καθημερινότητα, που έχει τη δυσκολία της, εφόσον οι χαρακτήρες  δοκιμάζονται. Κανείς δεν είναι τέλειος. Τότε, η αυταπάτη της εξιδανίκευσης σβήνει κι αρχίζουμε να κατηγορούμε τον άλλο για τη δυστυχία μας, αντί η παραπάνω διαπίστωση να μας κάνει ηπιότερους. Αρκεί βέβαια να μην έχουμε να κάνουμε με ελαττώματα, τόσο σοβαρά και μεγάλου βαθμού αρνητικότητας, ώστε πραγματικά να είναι υπεύθυνος ο άλλος για τη δυστυχία μας.

Άνθρωποι που έχουν την τύχη να μελετήσουν βαθιά την ανθρώπινη ψυχή, πολλές φορές φωτίζουν με τις γνώσεις τους τη ζωή μας, όταν έχουμε ανοιχτά τα μάτια της καρδιάς μας, για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τα όσα προσπαθούν να μας πουν.

   «Οδοιπορούμε μέσα στο δαίδαλο του κόσμου βαριεστημένοι, περίλυποι, φορτωμένοι το μανδύα της πλήξης. Έχουμε μέσα μας μια πολύτιμη ουσία που τη σκεπάζει ένα εύθραυστο κρανίο. Παραμένουμε πάντοτε κακόψυχοι, πάντα διψασμένοι. Ακαλαίσθητοι ζηλωτές του κάλους, φρικαλέοι ωραιοπαθείς, μισεροί, ερωτοληπτικοί, άφρονες. Αναγνωρίζουμε τη μεγάλη α ρ ε τ ή της αμαρτίας μα δε μας βοηθάει κανείς ν’ αμαρτήσουμε. Είμαστε απαρηγόρητοι για την ανικανότητά μας να καταστρέψουμε. Τους βλέπουμε όλους ανήθικους από ζήλια που δεν μπορούμε να είμαστε και μεις. Να το σκιαγράφημά μας.»(Μενέλαος Λουντέμης, από το μυθιστόρημα Έκσταση.)

Ευτυχία είναι να χαίρεσαι με λίγα και όχι να θέλεις πολλά, να λες καλά είναι αυτά…

    Στη Λέσχη Ανάγνωσης Ερμούπολης συζητήσαμε το βιβλίο του Γουίλιαμ Γκόλντινγκ, Ο Άρχοντας των Μυγών, στην πρώτη συνάντηση του 2015. Η κοπή της πίτας, όπως κάθε χρόνο, γίνεται στην πρώτη συνάντηση του έτους, με τα χαμόγελα να ποζάρουν στο φακό, κι εμάς, κάθε χρόνο, και πιο κοντά, μέσα από ταξίδια, που μας υπόσχεται και τα πραγματοποιεί η ελληνική και ξένη λογοτεχνία…

Μ’ αρέσει…στο χώρο μου, γύρω μου να βρίσκονται κορνίζες, στους τοίχους, στα ράφια…με πολλές φωτογραφίες! Είναι οι στιγμές που δεν θα ξεχάσω, που θέλω να θυμάμαι, για να είμαι χαρούμενη…Μόνο να τις βλέπω, να τις ξαναζώ…

Ανάμεσα στις ευχές και τα χαμόγελα, που αυτές τις μέρες μοιράσαμε, ίσως κάποιοι ξεχάσαμε να μοιραστούμε στιγμές, ξεχάσαμε να χαμογελάσουμε στη ζωή, ξεχάσαμε να σιωπήσουμε και ν’ ακούσουμε: τα βλέμματα, τις σκέψεις, τα τραγούδια…

Αγαπήσαμε την Ήπειρο …κι αυτό δεν ήτανε τυχαίο, το χρωστάμε και στον δάσκαλο των Ηπειρώτικων χορών. Δημιούργησε ο ίδιος μια χορευτική ομάδα, που έδωσε πνοή στον Σύλλογο Ηπειρωτών Σύρου, έφερε την Ήπειρο στις Κυκλάδες, κι εμάς, στην Ήπειρο.

   Με μελαγχολούν οι γιορτές, δεν τις θέλω…φώτα, μουσικές, στολίδια, μοναξιές, αναπολήσεις, νοσταλγίες, μνήμες…Θυμάμαι τον τόπο μου, που τόσο μου λείπει, θυμάμαι τους ανθρώπους μου που έχουν φύγει απ΄ αυτή τη ζωή, όχι όμως μέσα από την καρδιά μου…Θυμάμαι και τότε ξυπνούν φωνές γλυκές, υπέροχες από το χτες, μνήμες ζωής, παιδικής ψυχής, χρώματα πατρίδας, αρώματα φύσης μοναδικής, εικόνες άσβηστες, ζωντανές, δικές μας.

Σελίδες

Subscribe to ΛογοΣχόλιο