ΛογοΣχόλιο

Ανάμεσα στις ευχές και τα χαμόγελα, που αυτές τις μέρες μοιράσαμε, ίσως κάποιοι ξεχάσαμε να μοιραστούμε στιγμές, ξεχάσαμε να χαμογελάσουμε στη ζωή, ξεχάσαμε να σιωπήσουμε και ν’ ακούσουμε: τα βλέμματα, τις σκέψεις, τα τραγούδια…

Αγαπήσαμε την Ήπειρο …κι αυτό δεν ήτανε τυχαίο, το χρωστάμε και στον δάσκαλο των Ηπειρώτικων χορών. Δημιούργησε ο ίδιος μια χορευτική ομάδα, που έδωσε πνοή στον Σύλλογο Ηπειρωτών Σύρου, έφερε την Ήπειρο στις Κυκλάδες, κι εμάς, στην Ήπειρο.

   Με μελαγχολούν οι γιορτές, δεν τις θέλω…φώτα, μουσικές, στολίδια, μοναξιές, αναπολήσεις, νοσταλγίες, μνήμες…Θυμάμαι τον τόπο μου, που τόσο μου λείπει, θυμάμαι τους ανθρώπους μου που έχουν φύγει απ΄ αυτή τη ζωή, όχι όμως μέσα από την καρδιά μου…Θυμάμαι και τότε ξυπνούν φωνές γλυκές, υπέροχες από το χτες, μνήμες ζωής, παιδικής ψυχής, χρώματα πατρίδας, αρώματα φύσης μοναδικής, εικόνες άσβηστες, ζωντανές, δικές μας.

…είναι η ζωή του καθενός θάλασσα δίχως άκρη». Το μεσημέρι της Κυριακής ήχησε μέσα στην ψυχή, το υπέροχο αυτό τραγούδι, ανάμεσα σε τόσα άλλα…Η ζεστή παρέα των μουσικών, στην Απάνω Μεριά, έσμιξε με τη δικιά μας. Πίναμε κρασάκι κι αναπολούσαμε ο καθένας τις δικές του μνήμες.  Γιορτάζαμε το ευτυχές γεγονός της γέννησης του εγγονού!

«Στις οκτώ έχει μια εκπομπή στην τηλεόραση. Θα δείξει πλάνα από τη Σύρο, στιγμιότυπα από την Κατώγα στην Άνω Σύρο, με ζωντανή μουσική…» Δεν συνηθίζω να βλέπω τηλεόραση, όπως όλος ο κόσμος και δεν είδα τα όμορφα πλάνα της Σύρου, εκείνη τη μέρα στην τηλεόραση. Βλέπω όμως κάθε μέρα τη Σύρο, με τα μάτια μου και με τα μάτια της ψυχής μου. Τη μυρίζω, την καμαρώνω, κάνω βόλτα με το ποδήλατο στα χωριά της, περπατάω στις γειτονιές της Ερμούπολης, κολυμπάω στην υπέροχη θάλασσα του Νοέμβρη, ακούω τις υπέροχες μουσικές της…

« Όταν αποδεχόμαστε αυτό που υπάρχει, παραιτούμαστε  από τις προσδοκίες του νου, από τις φαντασιώσεις που το «εγώ» έχει ανάγκη.», μας είπε, μας προβλημάτισε. Έχουμε την τύχη, εμείς που παρακολουθούμε τις ομιλίες-συζητήσεις του π. Μελέτιου Ζαχαρόπουλου, το πρώτο Σάββατο κάθε μήνα στην ομάδα γονέων που συναντιέται στην αίθουσα του Ναού της Μεταμόρφωσης, στην Ερμούπολη, να μαθαίνουμε σπουδαία πράγματα για τις σχέσεις μας και όσο πολύπλοκες κι αν είναι αυτές, να τις προσεγγίζουμε όλο και περισσότερο, μέσα από στοιχεία, που αλλιώς,  όντας εντελώς ανυποψίαστοι, δεν θα είχαμε γνωρίσει.

«…για όλους έχει ο Θεός, άκου μάνα… και μας χωράει ο ουρανός», έχει στη διαπασών ο έφηβος και τραγουδάω κι εγώ μαζί του για υποστήριξη, για συμπαράσταση, για κατανόηση, για παρέα…

Στο βάθος του μυαλού και της σκέψης, τη μόνη, φοβισμένη ψυχή μας με το φως κάποιας αλήθειας άγγιξε ο κάθε ηθοποιός, όσο μπόρεσε να προσεγγίσει, να νιώσει, να ζήσει τον ρόλο του, να τον σεβαστεί, να τον αγαπήσει και να τον αποδώσει. Συνέχεια του προηγούμενου μου σχόλιου θα ήθελα να αποτελέσουν αυτές οι σκέψεις, με αφορμή την 26η Συνάντηση Ερασιτεχνικών Θιάσων Αιγαίου και την πρώτη μου ενασχόληση με το Θέατρο, που για μένα ήταν ένα «σχολείο ψυχής».

Αξέχαστες, μοναδικές στιγμές θεάτρου ζωντάνεψαν μέσα από την επικοινωνία ανάμεσα στο κοινό που αποτελούνταν από ερασιτέχνες ηθοποιούς και απλούς ανθρώπους, κατοίκους της Λήμνου και ερασιτέχνες ηθοποιούς της θεατρικής παράστασης, που ήταν η σειρά της να παρουσιασθεί. Μια επικοινωνία μαγική, ένα ταξίδι δημιουργικότητας και αγάπης για το θέατρο. Το ζήσαμε τόσο σαν ηθοποιοί, όσο και ως θεατές. Διπλός ρόλος, υπέροχος.

της Μαρίας Π. Κρόντη

Θάλασσα από ασήμι…

... είναι η θάλασσα του φθινοπώρου, η πιο ωραία θάλασσα, η θάλασσα της δροσιάς και της ζωντάνιας, η θάλασσα της μαγείας. Νομίζω δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς, τη φθινοπωρινή θάλασσα κι όσοι λένε, συνεχίζω όσο μπορώ τα μπάνια, στην ουσία δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη συνήθεια να απολαμβάνουν τη θάλασσα. Για μένα, και για πολλούς, αυτά τα μπάνια είναι τα καλύτερα!

της Μαρίας Κρόντη

Σελίδες

Subscribe to ΛογοΣχόλιο