Ξεχασμένοι Μύθοι, Θρύλοι και Παραδόσεις της Σύρου - Β΄ ΜΕΡΟΣ

Ξεχασμένοι Μύθοι, Θρύλοι και Παραδόσεις της Σύρου - Β΄ ΜΕΡΟΣ - Σύρος - Ερμούπολη - Γράφει ο  Παναγιώτης Κουλουμπής

Γράφει ο  Παναγιώτης Κουλουμπής 

 
Ο θρύλος του Πετροκόκκινου
 
Ο θρύλος θέλει την ιστορία αυτή να διαδραματίζεται στο Νεκροταφείο του Αγ. Γεωργίου, στον τάφο του Πετροκόκκινου.
 
Ένα βράδυ, δύο φίλοι έβαλαν ένα στοίχημα: να πάνε να παίξουν τράπουλα πάνω στον τάφο του Πετροκόκκινου. Ύστερα, κάποιος από τους δύο θα κάρφωνε ένα μαχαίρι σε ένα φύλλο της τράπουλας και ύστερα αυτό στο χώμα, έτσι ώστε να αποδείκνυε στον άλλο ότι όντως πήγε εκεί. Το έπαθλο θα ήταν ένα σεβαστό χρηματικό ποσό.
Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο ένας φίλος λέει στον άλλον ότι πηγαίνει να εκτελέσει την "αποστολή". Μόλις το έκανε, θα γυρνούσε πίσω στον φίλο του, με σκοπό να πήγαιναν το πρωί μαζί στο νεκροταφείο και, αν υπήρχε το μαχαίρι καρφωμένο, θα εισέπραττε τα λεφτά. Ξεκίνησε, λοιπόν, ο ένας φίλος για να πάει στον προορισμό του. 
 
Εκείνη την ημέρα έκανε κρύο και φυσούσε αρκετά, έτσι ο τύπος φορούσε ένα μακρύ παλτό σε στυλ καμπαρντίνας. Έφτασε λοιπόν δίπλα σε ένα τάφο και, κοιτώντας γύρω γύρω, έσκαψε για να καρφώσει το μαχαίρι στο χώμα. Κάνει μια απότομη κίνηση και καρφώνει το μαχαίρι βαθιά στο έδαφος. Σηκώνεται να φύγει και νιώθει κάτι να τον κρατάει κάτω. Εκείνη τη στιγμή παθαίνει καρδιακή προσβολή από τον φόβο του, νομίζοντας ότι κάποιος τον κρατάει και πεθαίνει ακαριαία. 
 
Αυτό που τον κράτησε κάτω δεν ήταν κάτι άλλο από το μαχαίρι το οποίο είχε ο ίδιος καρφώσει βαθιά στο έδαφος, πιάνοντας όμως και το παλτό του μαζί.
Επειδή, όμως, δεν κοιτούσε κάτω, δεν είδε ότι συνέβη κάτι τέτοιο. 
 
Ο φίλος του από τότε δεν μιλούσε από το σοκ για ένα μήνα περίπου, αλλά πήγαινε συχνά να αφήσει λουλούδια στον άτυχο νέο. Μια μέρα βρέθηκε νεκρός δίπλα από τον τάφο του φίλου του. Είπαν ότι δεν άντεξε τις τύψεις και αυτοκτόνησε.
Μια άλλη εκδοχή του θρύλου του Πετροκόκκινου είναι ότι ο «κάτοικος» του τάφου ζωντάνευε υπό μορφή «στοιχειού», κάτι σαν βρικόλακας, και τριγύριζε μέσα στα μνήματα και καμία φορά όταν πεινούσε πολύ τριγύριζε και στην πόλη.
 
Οι θρύλοι για τις στοές και τους υπόγειους διάδρομους κάτω από Δημαρχείο και την πλατεία Μιαούλη.
 
Θρύλοι αναφέρονται σε τεράστιες λαβυρινθώδεις στοές που διασχίζουν ολόκληρη την Ερμουπόλη, δημιουργώντας ένα ιδιόμορφο σύστημα ανεξερεύνητων διάδρομων.
Τα πολύ παλιά χρόνια, δεν ήταν ασυνήθιστο να ακούς στα καφενεία της Ερμούπολης ότι κάτω από την πλατεία και τις μαρμάρινες πλάκες υπάρχουν διάδρομοι και αίθουσες που ενώνονται με ένα γενικότερο σύστημα ανάλογων υπόγειων διάδρομων, στοών και υπόγειων αιθουσών, που ενώνουν όλα τα δημόσια κτήρια της νεοκλασικής Ερμούπολης. Μια από αυτές τις προσβάσεις - λέει ο θρύλος - βρίσκεται μέσα στο κτίριο του δημαρχείου.
 
Κάτω από την Εκκλησία της Κοιμήσης της Θεοτόκου είναι γεγονός ότι βρίσκεται ένα ευρύτατο σύστημα στοών. Η ονομασία της Κοίμησης της Θεοτόκου για τους μυημένους είναι συνθηματική και σημαίνει «Σφραγίσαμε την Πύλη». Το ίδιο βγαίνει και αν εξετάσουμε το όνομα, συμφώνα με την Πυθαγόρεια Αριθμοσοφία.
 
Παραδόσεις λένε πως οι στοές αυτές δημιουργήθηκαν για να διακινούνται και να κρύβονται διάφοροι θησαυροί που ερχόταν από την Ανατολή στην Ερμουπόλη, όταν ήταν το κέντρο της Ανατολικής Μεσόγειου, όπως επίσης και να κρυφτούν κειμήλια από τους πλουσίους προσφυγές που ήρθαν να κατοικήσουν το νησί.
 
Θησαυροί κρυμμένοι στους τοίχους των νεοκλασικών κτιρίων
 
 
Μια_άλλη παράδοση που έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να είναι πέραν για πέρα αληθινή είναι ότι οι χοντροί τοίχοι των τεράστιων νεοκλασικών κτηρίων που βρίσκονται διάσπαρτα σε όλο το νησί έχουν μυστικές κρυψώνες με θησαυρούς.
 
Ο Θρύλος της στοάς της Χαρίκλειας
 
Ο θρύλος αυτός έχει πολλές εκδοχές, ανάλογα με την εποχή που διαδραματίζεται.
Η πιο γνωστή εκδοχή διαδραματίζεται την εποχή της μεγάλης ακμής της Ερμούπολης με τους πλουσίους που είχαν «δούλες» μικρά κοριτσάκια. Μια τέτοια ήταν και η Xαρίκλεια. Μια ανύπαντρη μητέρα που κατέφυγε στη σπηλιά μαζί με το νεογέννητο νόθο κοριτσάκι της, για να γλιτώσει από την κατακραυγή της κλειστής νησιώτικης κοινωνίας.
 
 
H_Xαρίκλεια πέθανε και το μωρό της έμεινε αβοήθητο, στοιχειώνοντας με το κλάμα του τις υπόγειες στοές. Ο θρύλος λέει πως η Χαρίκλεια έχει στοιχειώσει την σπηλιά και όταν περάσεις απ' έξω αργά τη νύχτα ακούς να φωνάζει με μανία "βοήθεια".
Μια άλλη εκδοχή του θρύλου έρχεται περίπου στις αρχές του αιώνα και μας λέει ότι κάποτε ήταν 3 κορίτσια που έπαιζαν μπάλα μπροστά σε μία σπηλιά, κοντά στον Άγιο Δημήτριο. Κάποια στιγμή η μπάλα τους έπεσε μέσα στη σπηλιά. Έτσι, η μεγαλύτερη από αυτές, η Χαρίκλεια πήγε να την πιάσει... Όμως, καθώς η σπηλιά ήταν πολύ σκοτεινή, όσο και να προσπάθησε, δεν μπορούσε να βρει τον δρόμο της επιστροφής. 
 
Οι φίλες της ανησύχησαν μα η ώρα περνούσε και η Χαρίκλεια δεν επέστρεψε.
 
Η πιο ωραία και πιο "προσγειωμένη" εκδοχή τους θρύλου είναι αυτή που βγήκε από τους ίδιους τους εργαζόμενους στο ορυχείο. Αυτοί μας λένε πως είχαν οι ίδιοι βγάλει την «βρώμα» του χαμένου κοριτσιού για να μην πλησιάζουν κλέφτες και περίεργοι την σπηλιά του ορυχείου ούτε να μπαίνουν μέσα για να κλέψουν εργαλεία και δυναμίτες.