ΣΥΡΟΣ: Το φοβερό μυστικό της εύρεσης οστών στην Σπηλιά του Ρόζου

ΣΥΡΟΣ: Το φοβερό μυστικό της εύρεσης οστών στην Σπηλιά του Ρόζου - Ιστορική έρευνα από τον Παναγιώτη Κουλουμπή

Ιστορική έρευνα από τον Παναγιώτη Κουλουμπή

 

Το φοβερό μυστικό της εύρεσης οστών στην Σπηλιά του Ρόζου είναι ένα εφτασφράγιστο Άγνωστο Μυστικό της Ιστορίας της Σύρου που ξεχάστηκε σχεδόν από την  στιγμή που ανακαλύφθηκε.

Μια μεγάλη ιστορική έρευνα που για πρώτη φορά βγαίνουν στην δημοσιότητα με ΟΛΑ τα εκείνα τα στοιχεία και ντοκουμέντα και ανέκδοτες φωτογραφίες που δεν είχαν δημοσιοποιηθεί απο τότε που το θέμα ήταν επίκαιρο την εποχή της ανακάλυψης του.

Το 1995 μια ομάδα ψαγμένων ερασιτεχνών Συριανών εξερευνητών σπηλαίων μπαίνουν με κίνδυνο της ζωής τους να εξερευνήσουν την σπηλιά του Ρόζου με σκοπό να εξακριβώσουν κατά πόσο ήταν δυνατόν αυτό που αναφέρει ο Τιμολέων Άμπελάς ότι δηλαδή η σπηλιά ήταν τόσο μεγάλη που να χωρά 4000 άτομα. Όλο τον πληθυσμό της εποχής εκείνης. 

Εντελώς τυχαία όπως όλα τα μεγάλα σημαντικά ευρήματα ανακαλύπτουν κάτι τρομακτικό. 

Στο πιο βαθύ σημείο του σπηλαίου βρίσκουν διάσπαρτα ανθρώπινα κόκκαλα. 

Δυο_πράγματα τους παραξενεύουν. Τα οστά δεν ήταν θαμμένα. Ήταν άναρχα πεταμένα.

Παρατηρώντας καλύτερα ανακαλύπτουν κάτι ακόμα πιο τρομερό. Τα οστά είναι ανεξήγητα τεμαχισμένα και κάτι ακόμα … 
Διαβάστε την απίθανη αυτή ξεχασμένη Ιστορία μιας από τις σπουδαιότερες ανακύψεις που έγιναν στην Σύρο που σαν γεγονός πήρε κάποιες εφήμερες διαστάσεις όσο ήταν επίκαιρο και μετά αποσιωπήθηκε και ξεχάστηκε εντελώς.

Σήμερα σας ξαναφέρνω το γεγονός αυτό με ντοκουμέντα και φωτογραφίες και συνομιλώντας με ένα μέλος από τα παιδιά (σήμερα μεγάλο σε ηλικία) που μου περιγραφεί την περιπέτεια τους.

Η Έρευνα και το άρθρο που θα διαβάσετε χωρίζεται σε δυο μέρη.

Στο πρώτο μέρος θεωρώ σκόπιμο και σημαντικό να κάνω μια πολύ σύντομη ιστορική γεωλογική αναφορά στην γεωλογική ιστορία της Σύρου που είναι άγνωστη στον απλό κόσμο.

Ακολουθεί μια σύντομη αναφορά στην δημιουργία των σπηλαίων είναι επίσης πολύ χρήσιμη στην κατανόηση αυτών που θα διαβάσετε.

Αμέσως από αυτές τις πολύ σημαντικές γνώσεις ακόλουθη η Απίστευτη Ιστορία της ανακάλυψης και της περιπέτειας των Οστών στην Σπηλιά του Ρόζου.

Ένας από τους ευφάνταστους αρχαίους ελληνικός μύθους λέει ότι τα νησιά των Κυκλάδων δημιουργήθηκαν κατά την τρομερή Γιγαντομαχία, από τους τεράστιους βράχους που εκτόξευσαν οι Γίγαντες και οι θεοί εναντίον αλλήλων. Αυτή είναι η μυθολογική εκδοχή των κοσμογονικών γεωλογικών ανακατατάξεων που συνέβησαν κατά τη δημιουργία των Κυκλάδων και των άλλων νησιών του Αιγαίου.

Δεν έχει και πολύ μεγάλη απόσταση ο μύθος με την πραγματικότητα.
Απλά αντικαταστήστε αυτήν την Γιγαντομαχία με τα γεωλογικά φαινόμενα που δημιουργήθηκαν πριν από εκατομμύρια χρονιά στον πλανήτη μας και από αυτά δημιουργήθηκε ο φλοιός της Γης.

Η Σύρος, καθώς και όλο το νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων, πριν από εκατομμύρια χρόνια ήταν ο βυθός μιας αβαθούς θάλασσας. Η Σύρος υπάρχει περίπου τα τελευταία επτά με δέκα εκατομμύρια χρονιά και δημιουργήθηκε μετά από μια σειρά γεωλογικών ισχυρών δονήσεων, χαμηλών θερμοκρασιών και τρομερών πιέσεων (έχουν αναφερθεί συνθήκες πίεσης μεταξύ 14-20 α) ο «πυθμένας « αυτος αναδύθηκε από την θάλασσα. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι δημιουργήθηκε μια πρώτη εικόνα των Κυκλαδικών νησιών και της Σύρου.

Η σημερινή μορφή του νησιού διαμορφώθηκε αιώνες αργότερα, έπειτα από μια επίσης μακρά διαδικασία γεωλογικών μεταμορφώσεων.
Γεωλογικά, η Σύρος καλύπτεται στο μεγαλύτερο τμήμα της από μεταμορφωμένα πετρώματα της αττικοκυκλαδικής μάζας.

*Μεταμορφωμένα πετρώματα είναι εκείνα τα πετρώματα, τα οποία προκύπτουν από άλλα προϋπάρχοντα μετά από ιστολογικές, ορυκτολογικές και χημικές μεταβολές τις οποίες υφίστανται χωρίς όμως να περάσουν από το στάδιο της τήξης.

Τα πετρώματα της Σύρου περιλαμβάνουν γρανίτη καλυμμένο από ασβεστολιθικά πετρώματα και αργιλικά ιζήματα (μαρμαρά και σχιστόλιθοι).
 

Στη βόρεια Σύρο εμφανίζονται ορισμένα σπάνια μεταμορφωμένα πετρώματα, μεταξύ των οποίων ιδιαίτερη θέση έχουν οι εκλογίτες. Πρόκειται για στρογγυλεμένους σκοτεινόχρωμους βράχους, οι οποίοι προεξέχουν εντυπωσιακά στο τοπίο. Προέρχονται από μεταμόρφωση βασικών πετρωμάτων, σε συνθήκες πολύ υψηλών πιέσεων και σχετικά χαμηλών θερμοκρασιών, δηλαδή μεταμόρφωση κυανοσχιστολιθικού τύπου με χαρακτηριστικό ορυκτό το γλαυκοφανή, ο οποίος ανακαλύφτηκε στη Σύρο πριν 170 χρονιά περίπου το 1845 από τον ένα Γερμανό γεωλόγο Χάουζμαν.

Ο Χάουζμαν ανακάλυψε ένα ορυκτό με ένα εντυπωσιακό μπλε χρώμα που το ονόμασε «γλαυκοφάνη» (από το γλάυκος και φαίνεται) και από τότε οι τόσο συνήθεις σχιστές πέτρες της Σύρου πήραν το όνομα «Κυανοσχιστόλιθοι.
Μαζί με τους κυανοσχιστόλιθους στον γεωλογικό χάρτη της Σύρου βρίσκουμε και άλλα ορυκτά σε βαθυκόκκινο χρώμα. Τους «Γρανάτες».

 

Υπάρχουν ορυκτά σε σμαραδοπράσινο χρώμα οι «ομφακίτες» που λόγο της πολύ όμορφης εμφάνισης τους ονομαστήκαν «εκλογίτες» 

Τα σπήλαια είναι κοιλότητες που δημιουργήθηκαν με φυσικό καθαρά γεωλογικό - χημικό τρόπο στο εσωτερικό της γης.

Η διείσδυση του νερού της βροχής στις σχισμές των ασβεστολιθικών πετρωμάτων τα διαλύει πολύ αργά, δημιουργώντας σταδιακά ολοένα και μεγαλύτερες κοιλότητες στο εσωτερικό τους. Μέσα στα σπήλαια συναντούμε διάκοσμο από ασβεστολιθικές αποθέσεις. Το νερό που διαλύει τα ασβεστολιθικά πετρώματα και δημιουργεί το σπήλαιο γίνεται πλούσιο σε ανθρακικό ασβέστιο, το οποίο και εναποθέτει βαθμηδόν στα σημεία όπου υπάρχει σταγονορροή. Έτσι, στην οροφή του σπηλαίου δημιουργούνται οι σταλακτίτες και στο έδαφος οι σταλαγμίτες. Πλήθος άλλων εξειδικευμένων μορφών δημιουργούνται από την ίδια διαδικασία, δίνοντας πολύπλοκα και πολύ όμορφα συμπλέγματα.



Στην Σύρο η δημιουργία σπηλαίων είναι μάλλον κάτι πολύ εύκολο διότι βοηθούν τα πετρώματα. Σε κάποιες περιοχές του νησιού η Δημιουργία σπηλαίων είναι αρκετά εύκολη υπόθεση και σε κάποιες άλλες αδύνατη.
Η Σύρος θα πρέπει να έχει αρκετά άγνωστα που δεν έχουν ανακαλυφθεί και ενδεχομένως χωρίς μια ειδική έρευνα να μην ανακαλυφθούν πότε.
Έχει όμως έχει και κάποια γνωστά σπηλαία τα περισσότερα εντελώς ξεχασμένα, αναξιοποίητα κάποια άλλα λιγότερο γνωστά, επίσης ξεχασμένα και αναξιοποίητα και μερικά εντελώς άγνωστα που τα γνωρίζουν ελάχιστοι εξειδικευμένοι και ψαγμένοι.

Τα πιο γνωστό και ιστορικά σπηλαία της Σύρου που τα γνωρίζουμε σχεδόν από τα αρχαία χρόνια είναι Του Φιλοσόφου Φερεκύδη, Η Σπηλιά του Ρόζου, και του Αγίου Στεφάνου.

Η Σύρος είχε και κάποια ορυχεία. Στα Συριανά ορυχεία αυτά ως επί το πλείστον γινόταν εξόρυξη σμυρίγλι και ελάχιστο σίδερο.

Τέτοια σπήλαια υπάρχουν (ότι έχει απομείνει από αυτά) στην Παζολίνι, και στον Άγιο Δημήτριο. (Το σπηλαίο της Χαρίκλειας και του Κασίδη) 
 

Αν εξαιρέσουμε τα γνωστά σπηλαία του Φερεκύδη που «ακούγονται περισσότερο «Η Σπηλιά Του Ρόζου» είναι το πλέον σπουδαιότερο και σημαντικότερο από πλευράς ιστορικότητας σπηλαίο της Σύρου.

Το σπηλαίο αυτό σήμερα υπάρχει ακόμα. Εσωτερικά δεν έχει πάθει απολύτως τίποτα.

Εξωτερικά όμως διαφορά μπάζα από οικοδομές της περιοχής έχουν φράξει την είσοδο του.

Βρίσκεται πολύ κοντά στον χωματόδρομο άλλα είναι εντελώς αθέατο σε όσους δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του. Σε αυτό ακριβώς το «φυσικό» του καμουφλάζ οφείλει και την χρησιμότητα του ως καταφύγιο των παλιών Συριανών από τους επιδρομείς στο νησί της εποχή των διαφόρων επιδρομών πειρατικών η ακόμα και Τούρκων.

Την πληροφορία αυτήν την έχουμε από την αρχαιότητα που φαίνεται το σπηλαίο να είναι γνωστό. Ο Τιμολέων Άμπελάς γράφει ότι ήταν τόσο μεγάλο που μπορούσε να χωρέσει όλο τον πληθυσμό της Σύρου (υπολογίζεται τότε ο αρμός των κάτοικων της Σύρου ήταν 4000 άτομα).

Γράφει ότι μέσα στο σπηλαίο αυτό έτρεχαν να βρουν καταφύγιο οι Συριανοί όταν εμφανιζόταν στον ορίζοντα πειρατές και άλλοι επιδρομείς.
 

ΟΙ ΗΡΩΙΚΟΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΚΑΙ Η ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

Την περίοδο 1998 με 2002 η είσοδος στο σπηλαίο ήταν σχετικά προσβάσιμη σε αυτούς που το γνώριζαν. 

Το σπηλαίο όμως παρέμενε ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΟ.

Μια ομάδα ερασιτεχνών εξερευνητών σπηλαίων που την αποτελούσαν Συριανοί και Αθηναίοι φίλοι επισπεύτηκαν το σπηλαίο πολλές φορές.
Τα παιδιά αυτά δεν ήταν άσχετα. Ούτε τυχαία. Αλλιώς δεν θα κινδύνευαν έτσι απερίσκεπτα να μπουν σε ένα ανεξερεύνητο σπήλαιο.

Με_κίνδυνο της ζωής των αφού δεν ήξεραν ούτε την διαρρύθμιση, ούτε την επικινδυνότητα του και το σπουδαιότερο αν μπαίνοντας και εισχωρώντας όλο και πιο βαθιά στο σπηλαίο θα ξαναέβγαιναν. 

Τα μόνα εργαλεία που είχαν αυτά τα παιδιά ήταν σχοινιά. Ισχυρούς φακούς, Πυξίδες, ειδικό εξοπλισμό Αναρρίχησης και Ορειβασίας, φωτογραφικές μηχανές (εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ακόμα οι ψηφιακές κάμερες και ήταν απλές μηχανές με φλας και φιλμ όποτε είχαν μαζί τους αρκετό φιλμ.. ) τετράδια και μολύβια για να ζωγραφίζουν και σχεδιάζουν ότι έβλεπαν και να χαρτογραφούν την πορεία τους.

Τα παιδιά αυτά ήταν με κάθε σημασία της λέξης ΉΡΩΕΣ και αυτό που έφεραν στο φως είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟ Και ΣΠΑΝΙΟ.

Πήγαν παντού μέσα στο σπηλαίο. Το εξερεύνησαν, το χαρτογράφησαν και ακόμα πιο σημαντικά το φωτογράφησαν σχεδόν βήμα με βήμα. Κυριολεκτικά σπιθαμή προς σπιθαμή.

Το χαρτογράφησαν τόσο τέλεια που τέτοια δουλεία δεν θα έκαναν επαγγελματίες σπηλαιολόγοι.

Οι φωτογραφίες που τράβηξαν σήμερα θεωρούνται ύψιστης σπουδαιότητας σημαντικά ντοκουμέντα.

Το μήκος του σπηλαίου είναι περίπου 70 μέτρα και το βάθος του από την επιφάνεια του εδάφους είναι περίπου 15 μέτρα.

Τα περισσότερα σημεία του είναι πολύ δύσκολα προσβάσιμη (ειδικά για αρχάριους ή ανειδίκευτους εξερευνητές). Όλη η διαδρομή απ’ άκρη σ’ άκρη γίνεται σχεδόν έρποντας και μόνο σε ελάχιστα σημεία μπορεί ένας άνθρωπος να σταθεί στα γόνατα του.

Μόνο μια αίθουσα είναι αυτή που μπορεί ένα άνθρωπος να σταθεί όρθιος.

Σε_αυτήν την μοναδική αίθουσα που μπορεί να σταθεί ένας άνθρωπος όρθιος οι νεαροί εξερευνητές έκανα την ανακάλυψη του Αιώνα στην Σύρο και ίσως μιας από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις στην Ιστορία της Σύρου.
Άλλα και ένα από τα μεγαλύτερα και άλυτα Μυστήρια που έχουν ανακαλυφθεί και δεν έχουν διευκρινιστεί ποτέ.

Κάποια στιγμή παρατηρώντας το έδαφος με τους φακούς τους ξεχώρισαν ίχνη από κόκκαλα. Τα κόκκαλα ήταν διάσπαρτα (σχεδόν πεταμένα) στο έδαφος της σπηλιάς. Σιγά σιγά και προσεκτικά άρχισαν να ξεθάβουν αυτά που φαινόταν ευκολότερα να βγουν από το χώμα. Στην αρχή βλέποντας τα κόκκαλα παρατήρησαν ότι ήταν αρκετά μεγάλα για να είναι ενός μικρού ζώου που απλά χάθηκε και πέθανε μέσα στο σπηλαίο. Ενός σκύλου, μιας γάτας ενός κατσικιού η πρόβατου που έχασε τον δρόμο του και χάθηκε μέσα στην σπηλιά έστω.

Υπέθεσαν ότι ήταν κάποιου μεγαλυτέρου ζώου.

Συνέχισαν με πολύ προσοχή όπως είχαν δει να κάνουν οι αρχαιολόγοι (είπαμε ήταν ερασιτέχνες και παιδιά) με πινελάκια με εργαλεία μικρά να ανασκάπτουν το έδαφος και βγάζοντας όλο περισσότερα και μεγαλύτερα κόκκαλα.

Άρχισαν να αναρωτιούνται τι είδους ζώο μπορεί να ήταν. Ίσως υπέθεταν να είχαν ανακαλύψει ακόμα και κάποιο προϊστορικό ζώο.

Η συνέχεια όμως που τους επιφύλασσε η τύχη ξεπερνούσε κατά πολύ την πιο τρελή τους φαντασία.

Συνεχίζουν να ανασκάπτουν προσεκτικά όσα οστά τους ήταν εύκολο με τις συνθήκες και τα εργαλεία που είχαν προσπαθώντας σαν μην κάνουν κάποια ζημιά μην ξέροντας την σπουδαιότητα του «ζώου» που είχαν ανακαλύψει. 

Ώσπου ξαφνικά ανακαλύπτουν κάτι που αρχικά τους τρόμαξε. Μια ανθρωπινή γνάθο.

Συνεχίζοντας έντρομοι  την ανασκαφή ξεθάβουν ολόκληρο το ανθρώπινο κρανίο.

Συνεχίζοντας να σκάβουν προσεκτικά ανακαλύπτουν και άλλα. Πολλά ανθρώπινα κόκαλα.

Οι σκελετοί και τα κρανία δεν ήταν μόνο ένα. Ήταν περισσότερα. Τα παιδιά μέτρησαν 4 άτομα.

Αυτό που ήταν ανατριχιαστικό ήταν ότι τα κόκκαλα ήταν θρυμματισμένα. ΣΠΑΣΜΕΝΑ.

Αυτά τα παιδιά δεν ήταν άσχετα. Ούτε τυχαία. Αλλιώς δεν θα κινδύνευαν έτσι απερίσκεπτα να μπουν σε ένα ανεξερεύνητο σπηλαίο.

Οι περισσότεροι είχαν υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις. Ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν και είχαν την ψυχραιμία να το κάνουν.

Αν και τρομαγμένα με περίσσια ψυχραιμία κάνουν κάτι που σημαντικό και σπουδαίο. Φωτογραφίζουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ και βγαίνοντας έξω, ακόμα τρομαγμένα και φοβισμένα μην ξέροντας τι έχουν βρει παίρνουν το θάρρος και πολύ σωστά πράττοντας κάνουν ένα τηλεφώνημα στην αστυνομία και αναφέρουν το γεγονός.
Από εκεί και έπειτα αναλαμβάνει η Αστυνομία.

Ειδοποιεί την ειδική υπηρεσία αρχαιοτήτων και σπηλαίων η οποία στέλνει ειδικούς επιστήμονες από την Αθήνα και εισχωρούν πλέον ΕΠΙΣΗΜΑ μέσα στο σπηλαίο και αρχίζει έρευνες.

Ξέρουμε από πληροφορίες ότι βγάζουν ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ σε μεγάλους σάκους από το σπηλαίο και τα παίρνουν στην Αθήνα για έρευνες αρχικά να διαπιστωθεί η ηλικία τους. 

Αυτό που βγαίνει σαν πρώτη ανακοίνωση ήταν ότι μετά την έρευνα με το στοιχείο του άνθρακα 14 ηλικία των οστών κυμαίνεται περίπου στο 1200+. 
Από το σημείο αυτό και μετά συμβαίνει το έξης περίεργο. Το γεγονός ξεχνιέται..

Ακόμα και σήμερα δεν έχουμε μάθει ακριβώς την συνέχεια των αποτελεσμάτων αυτής της έρευνας.

Στον Συριανό Τύπο και στον Αθηναϊκό τύπο διαβάζουμε ότι τα κόκκαλα που βρεθήκαν άνηκαν σε 4 άτομα. 

Ένα ανατριχιαστικό και σίγουρο είναι ότι ένας από τους σκελετούς ανήκε σίγουρα σε παιδί.

Δεν μπορούμε επίσης να ξέρουμε αν ήταν Συριανοί ή από άλλο μέρος. Ούτε πως βρεθήκαν σε αυτό το σημείο.

Αυτό που παραξένεψε τα παιδιά περισσότερο δεν ήταν αυτά ακριβώς τα κόκκαλα, όσο το ότι ήταν προσεκτικά θρυμματισμένα. Ενδεχομένως με βαρύ αιχμηρό εργαλείο (μπαλτά ίσως ή μεγάλο βαρύ σπαθί).

Τα παιδιά όπως γραφώ πιο πάνω δεν ήταν άσχετα ούτε τυχαία. Ήξεραν τι έβλεπαν. Και αυτό που τους είχε κάνει περισσότερη εντύπωση ήταν πως τα κόκκαλα δεν είχαν ίχνος από … μεδούλι.

Παρ` όλο που η επιτροπή ήρθε και ξαναήρθε στην Σύρο, και οι επισκέψεις και τα αποτελέσματα δεν ανακοινωθήκαν πότε.

Όλα αυτά χάθηκαν και ξεχαστήκαν στον χρόνο και κανείς ακόμα και τότε δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει τι είχαν ανακαλύψει οι ειδικοί.

Βλέπετε η μόνη ενημέρωση πάνω σε αυτά τα θέματα εκείνη την εποχή ήταν μόνο ο τύπος και το ραδιόφωνο.

Ο τύπος ασχολήθηκε όσο το θέμα ήταν επίκαιρο, στους δε  ανειδίκευτους και ερασιτέχνες ασχολούμενους με το τοπικό ραδιόφωνο το θέμα δεν υπέπεσε ποτέ στην αντίληψη τους όποτε εύλογα  δεν αναφερθήκαν στο γεγονός για να κινήσουν την περιέργεια του κόσμου να ενδιαφερθεί περαιτέρω.

Έκτοτε τα πάντα ξεχάστηκαν και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε περεταίρω

Ενδεχομένως να υπάρχουν απαντήσεις και πορίσματα άλλα πλέον δεν είναι προσβάσιμα,  και ίσως να βρίσκονται εντελώς ξεχασμένα, θαμμένα και σκονισμένα σε κάποια αποθήκη στην Αθήνα.



Διατηρώ κατόπιν προσωπικής θέλησης την ανωνυμία του κυρίου ΜΓ του ανθρώπου που μου έδωσε την συνέντευξη και τις φωτογραφίες και θα δοθούν μόνο κατόπιν δικής του αδείας σε εξειδικευμένους υπηρεσιακούς παράγοντες.

Το φωτογραφικό αρχειακό υλικό ανήκει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΝ Κύριο ΜΓ και δημοσιοποιείτε σε αποκλειστικότητα στο άρθρο αυτό κατόπιν άδεια του σε έμενα ΜΟΝΟ.

Πήγες: Προσωπικές έρευνες, συνεντεύξεις και συζητήσεις. Ιστοσελίδα του ΞΕΝΙΟΣ ΔΙΑΣ website, του Πανεπιστημίου Πατρών (Απρίλιο 2003). Άτλαντας των γεωλογικών μνημείων του Αιγαίου, εκδ. Υπουργείο Αιγαίου, 2002. Wikipedia.
 

Έρευνα, Δημοσιογραφική επιμέλεια, Συγγραφή.
Παναγιώτης Κουλουμπής
14 Νοεμβρίου 2017
Ερμούπολη, Σύρος, Κυκλάδες