«... Θα «κάψει» πρώτα τα δικά μας πόδια»

«... Θα «κάψει» πρώτα τα δικά μας πόδια» - Σύρος - Ερμούπολη - Κυκλάδες - Ο Παύλος Χρυσαφίδης για την πλωτή εγκατάσταση επεξεργασίας υγρών αποβλήτων
Ο Παύλος Χρυσαφίδης για την πλωτή εγκατάσταση επεξεργασίας υγρών αποβλήτων
 
Καίρια παρέμβαση για το θέμα της γνωμοδότησης του Δήμου επί της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που αφορά στην πλωτή εγκατάσταση επεξεργασίας υγρών αποβλήτων (πετρελαιοειδή κατάλοιπα) και προσωρινή αποθήκευση αποβλήτων λιπαντικών ελαίων, εντός των εγκαταστάσεων του ναυπηγείου Σύρου, έκανε ο γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου Παύλος Χρυσαφίδης.
 
 του Θεοδόση Δανάμπαση
 
Η συζήτηση είχε ως στόχο να εγκριθεί η γνωμοδότηση του Δήμου (την τελική απόφαση παίρνει το ΥΠΕΚΑ) που θα επέτρεπε δυνητικά στην ιδιωτική εταιρεία που διαχειρίζεται την πλωτή μονάδα αποθήκευσης και επεξεργασίας υγρών αποβλήτων, να λαμβάνει κατάλοιπα και από διερχόμενα προς το λιμάνι της Ερμούπολης πλοία, ως αναγκαία συνθήκη για να είναι βιώσιμη η επένδυσή της (μέχρι τώρα έχει το δικαίωμα να λαμβάνει μόνο από τα πλοία που ελλιμενίζονται στο Νεώριο και από βιομηχανίες της Σύρου (ΔΕΗ κτλ).
 
Αντίθετα με το ρεύμα, καθώς πλειοψηφία και μείζων μειοψηφία ενέκριναν την γνωμοδότηση, ο κ. Χρυσαφίδης (μαζί με τον κ. Στρογγύλη) καταψήφισε την εισήγηση καθώς - όπως χαρακτηριστικά τόνισε - "πάμε να βάλουμε μια επικίνδυνη βόμβα στο λιμάνι μας».
Παρακάτω ακολουθεί η τεκμηρίωση της απόφασης του κ. Χρυσαφίδη.
 
«Χρυσώνεται το χάπι»
 
«Ο Νόμος προβλέπει γνωμοδοτική διαδικασία από την Τοπική Αυτοδιοίκηση σε θέματα που άμεσα ενδιαφέρουν τους πολίτες. Στην προκειμένη περίπτωση, η Περιφέρεια, προκειμένου να εγκρίνει τους περιβαλλοντικούς όρους σταθμού επεξεργασίας υγρών (;) αποβλήτων, ζήτησε και τη γνώμη του Δήμου, ο οποίος - με τη σειρά του - έφερε το θέμα σε δημόσια διαβούλευση (μόνο 5 !!! στους 50 φορείς μετείχαν στις αρμόδιες επιτροπές του) και εν τέλει στο Δ.Σ. για να γνωμοδοτήσει.
 
Η γνωμοδότηση αυτή ουδόλως δεσμεύει την Περιφέρεια ή τον αρμόδιο Υπουργό που θα λάβει και την τελική πολιτική απόφαση.
Η παριστάμενη στο Δ.Σ. εταιρεία έχει ήδη «κερδίσει» την εγκατάσταση της εντός του Νεωρίου και πλέον εξετάζονται οι περιβαλλοντικοί όροι λειτουργίας της και μόνο.

 
Οι σταθμοί αυτοί είναι υποχρεωτικοί και υπάρχουν σε αρκετά λιμάνια. Η χώρα μας έχει επιβαρυνθεί με πρόστιμα γιατί δεν έχει εφαρμόσει πλήρως την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία. Τέτοιος σταθμός με άγνωστα στάνταρτς λειτουργεί πάρα πολλά χρόνια μέσα στο Νεώριο (Λανάδο). Όπως, όμως, ειπώθηκε, τα απόβλητα του τα συλλέγει  η εταιρεία που δημιουργεί τον σταθμό.
 
Εμπλεκόμενος φορέας είναι ο Δήμος, διά του Λιμενικού Ταμείου, που διαχειρίζεται το λιμάνι και μάλλον είναι άμεσα εμπλεκόμενο ως προς τις υποχρεώσεις εξασφάλισης συγκέντρωσης των υγρών αποβλήτων.
Στον Πειραιά, ο ΟΛΠ έχει ειδικό τέλος που εισπράττεται προκαταβολικά από τα πλοία και τους επιστρέφεται αφού παραδώσουν απόβλητα.
 
Στη δικά μας περίπτωση, το πλάνο προφανώς είναι «Νεώριο μου δίνεις χώρο εγκατάστασης, σου εξασφαλίζω τη συνέχιση της περιβαλλοντικής αδειοδότησής σου, συμβάλλω σε οικονομική ανάσα σου και εγώ με τη σειρά μου θα κερδίσω απ' όλα τα υπόλοιπα απόβλητα που θα συλλέγω (πανταχόθεν) και θα τα επεξεργάζομαι σε πλωτό  εντός του Νεωρίου".
Τι θα μπορούσε να κάνει το Δημοτικό Συμβούλιο; Πολύ απλά, η πλειοψηφία να έχει αποφασίσει καταρχάς πώς θέλει να εξελιχθεί το νησί μας.
Μέχρι προχθές, νόμιζα ότι είχε δώσει το βάρος της στην τουριστική ανάπτυξη. 

 
Το να δέχεται, συνεπικουρούμενη από τη μείζονα μειοψηφία, χωρίς ουσιαστικό «κιχ», τη δημιουργία τέτοιας επιχείρησης στο νησί, κάθε άλλο με τον τουρισμό συμβαδίζει.
Όσο περισσότερους όρους βλέπεις σε μια θετική γνωμοδότηση, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις ότι "χρυσώνεται το χάπι".
Με την "περιβαλλοντική ραστώνη" που  μας διακρίνει σαν κοινωνία, και ο σταθμός θα λειτουργήσει και κέντρο αποβλήτων θα γίνουμε, και οι τυχόν όροι που θα τεθούν στην περιβαλλοντική αδειοδότηση, αν συμφέρει οικονομικά η καταστρατήγησή τους, θα καταπατούνται (γίνεται σχεδόν παντού και πάντα) και τα τυχόν πρόστιμα ή θα «συμφέρουν» ή απλά ...δεν θα πληρώνονται.

 
Η άρνηση του Δημοτικού Συμβουλίου, αν και θα ήταν «εκτός θέματος», θα ήταν  άρνηση μιας κοινωνίας υποψιασμένης, μιας κοινωνίας παρούσας και με διάθεση να αγωνιστεί για τα συμφέροντα και το μέλλον της. Το «εκτός θέματος» όχι του Δημοτικού Συμβουλίου δεν θα εμπόδιζε - το μόνο σίγουρο - την εγκατάσταση της  επεξεργασίας των επικίνδυνων αποβλήτων, θα έβαζε όμως υποθήκη του ενεργού στίγματος μας ως κοινωνία, απέναντι σε κάθε επιχείρηση που το κέρδος και η ανάπτυξή της θα ήταν κόντρα στα συμφέροντα και το μέλλον των παιδιών μας. 
Βέβαια, σε όλους μας ελπίζω ότι είναι κατανοητό ότι μια τέτοια δομή στα «πόδια μας», σε περίπτωση οποιουδήποτε ατυχήματος, θα «κάψει» πρώτα τα δικά μας πόδια».