Η απόσταση μεταξύ νόμιμου και ηθικού

Η απόσταση μεταξύ νόμιμου και ηθικού - Σύρος - σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

 
ΔΕΝ είναι λίγοι εκείνοι που επιτίθενται κατά της εφημερίδας «ΛΟΓΟΣ» όταν προβάλλει το ερώτημα «Νόμιμο μπορεί να είναι, είναι όμως και ηθικό;»
 
Μάλιστα ασκούν δριμύτατη κριτική σε περιπτώσεις που άπτονται ενεργειών της παρούσας Δημοτικής Αρχής, όπως απευθείας αναθέσεις σε κατ’ εξακολούθηση ίδιες επιχειρήσεις και αγνόηση άλλων του ίδιου επαγγελματικού τομέα..
 
Επίσης, ενοχλεί και η ερωτηματική αναφορά περί νόμιμου και ηθικού σε επίπεδο κράτους, με βουλευτές ή υπουργούς, αδρά αμειβόμενους, να χαίρουν φοροαπαλλαγών ή να απολαμβάνουν ειδικών προνομίων, σε μια χρονική στιγμή που ένα μεγάλο μέρος του λαού να έχει υπερβεί τα όρια της φτώχιας.
 
ΚΑΙ επιτίθενται είτε γιατί έχουν συνηθίσει τις πολιτικές παρωπίδες, που δεν τους επιτρέπουν να αντιληφθούν πρόσωπα και πράγματα πέραν της οπτικής εμβέλειας που τους επιτρέπεται (ή που τους επιβάλλεται) να δουν είτε λόγω άγνοιας και επιδερμικής θεώρησης των πραγμάτων.
 
ΑΣ θυμηθούμε τι είχε απαντήσει στις 5 Σεπτεμβρίου του 2008 ο τότε υπουργός Ναυτιλίας και Νήσων Γιώργος Βουλγαράκης, όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφο αν ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό.
 
Απάντησε (δήθεν) απορημένος:  «Τι είναι αυτά που λέτε; Ισχυρίζεσθε ότι το νόμιμο είναι ή μπορεί να είναι ανήθικο; Τότε πρέπει να αλλάξουμε όλη τη νομοθεσία μας, να την κάνουμε ηθική»!
 
ΦΥΣΙΚΑ και ο κάθε κύριος Βουλγαράκης (δήθεν) απορεί, αντί να απαντήσει ευθέως, γιατί γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως όντως ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι απαραίτητα και ηθικό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο νόμος δεν στηρίζει την ηθική πλευρά των πραγμάτων.
 
Στηρίζει, όμως, εμμέσως, εκείνους που εκμεταλλεύονται την γενική και αόριστη πολλές φορές ορολογία του, προβαίνοντας σε πράξεις νόμιμες μεν, αλλά όχι απαραίτητα και ηθικές.
 
ΜΠΟΡΕΙ βέβαια η Δημοκρατία μας να προστατεύεται θεμελιωδώς από το ισχύον Σύνταγμα και τους νόμους, αλλά χωρίς την ηθική υπόσταση και χωρίς την αίσθηση του δικαίου μέσω της ηθικής, αυτή η Δημοκρατία είναι ευάλωτη, αφήνοντας χώρο για κάθε είδους ανηθικότητα καλυμμένη και προστατευμένη από τα πέπλα τής νομιμότητας ή της νομιμοφάνειας.
 
ΑΝ ανατρέξουμε στο παρελθόν θα βρούμε τι είχε γράψει ο Αριστοτέλης: «Έχουμε τις αρετές επειδή τις έχουμε ήδη εφαρμόσει στην πράξη, όπως γίνεται με όλες τις τέχνες. Γιατί αυτά που πρέπει να τα μάθεις για να τα κάνεις, τα μαθαίνεις κάνοντάς τα, όπως γίνεσαι οικοδόμος χτίζοντας οικοδομές και κιθαριστής παίζοντας κιθάρα. Με τον ίδιο τρόπο γινόμαστε δίκαιοι κάνοντας δίκαιες πράξεις, σώφρονες κάνοντας σώφρονες πράξεις και γενναίοι κάνοντας γενναίες πράξεις».
 
Η ΗΘΙΚΗ υπόσταση, πανθομολογουμένως, είναι στην ουσία προσωπική υπόθεση του καθενός σε οποιονδήποτε τομέα κι αν δραστηριοποιείται. Έχει ιδιαίτερη βαρύτητα αν δραστηριοποιείται στον πολιτικό τομέα, γιατί η κάθε νόμιμη ή νομιμοφανής του ενέργεια, όταν δεν καθοδηγείται από τη συνείδησή του, έχει ευρύτερο αντίχτυπο στην κοινωνία, η οποία τον κρίνει με διαφορετικά κριτήρια από εκείνα του δικαστή πάνω στην έδρα που δικάζει και αποφασίζει με βάση τον νόμο, χωρίς να εξετάζει αν -κατά την προσωπική του άποψη- είναι απαραίτητα και ηθική.
 
ΑΥΤΟ σημαίνει πως τις έννοιες νόμιμο και ηθικό, ο κάθε πολιτικός θα πρέπει να τις έχει εμπεδώσει πρώτα σε ατομικό επίπεδο πολύ πριν αποφασίσει να ασχοληθεί με τα κοινά  γιατί, όπως έχει γραφτεί χαρακτηριστικά «…η πολιτική ηθική είναι υποχρέωση που αναλαμβάνεται εθελοντικά που εκφράζεται με το αισθητήριο της καρδιάς και τη φωνή της συνείδησης».
 
ΑΡΚΕΙ φυσικά να υπάρχει συνείδηση, για να μπορεί να ακουστεί και η φωνή της, χωρίς να είναι απαραίτητο αυτή η φωνή να φτάσει μέχρι τα αφτιά εκείνων που φοράνε παρωπίδες ή σε εκείνων που έχουν κάνει βίωμά τους το νόμιμο, αλλά όχι απαραίτητα και το ηθικό.
 
(Σ.Σ: Αυτό το άρθρο αποτελεί τον προπομπό άρθρου στο οποίο θα αναφέρεται εκτενώς η ηθική υπόσταση τόσο της  Δημοτικής όσο και της Περιφερειακής Αρχής, όταν με στοιχεία κληθούν να απαντήσουν κατά πόσο το νόμιμο που επικαλούνται είναι και ηθικό)