Οι ήρωες χωρίς όνομα

Οι ήρωες χωρίς όνομα - Σύρος - Μνημείο πεσόντων στον Ηρώον - σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

 
ΘΑ ΕΔΙΝΑ και τη ζωή μου γι' αυτήν τη χώρα, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα 'ρθει κανένας στην κηδεία μου, είχε πει ο Ιταλός σκιτσογράφος  Francesco Tullio Altan μεταξύ σοβαρού και αστείου και αυτή τη ρήση θυμίζει σε κάποιον που κοιτάζει τις στήλες με τα ονόματα των ηρώων, στην πλατεία Ηρώου της Ερμούπολης, που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα, αλλά είναι αδύνατον πλέον να τα διαβάσει κανείς.
 
ΔΗΛΑΔΗ στη στεφάνωση του Ηρώου, κάθε επέτειο Εθνικής Εορτής, γίνεται στην ουσία ένα μνημόσυνο νεκρών, αλλά κανείς δεν μπορεί έστω να διαβάσει σε ποιων το μνημόσυνο πήγε, για να μην σχολιάσουμε και το γεγονός ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν ξέρουν ακόμα και γιατί πήγαν.
 
ΚΑΙ όμως, είναι τα ονόματα των πατεράδων και των παππούδων μας, που πολέμησαν, σκοτώθηκαν «υπέρ βωμών και εστιών», αλλά μας αφήνει αδιάφορο αν τα ονόματά τους, σμιλευμένα στο μάρμαρο, είναι αόρατα δια γυμνού οφθαλμού, γιατί η μαύρη μπογιά με την οποία είχαν επικαλυφθεί, έχει εξαφανιστεί από τον χρόνο και τις καιρικές συνθήκες.
 
ΟΜΩΣ, ενώ κατ’ επανάληψη η εφημερίδα έχει κάνει μνεία αυτής της απρέπειας προς τους νεκρούς ήρωες του τόπου μας, η Δημοτική μας Αρχή εξακολουθεί να αδιαφορεί, κλείνοντας ερμητικά και τα μάτια και τα αφτιά, θεωρώντας προφανώς μια τέτοια «απαίτηση» ιδιαίτερα προκλητική και παράλογη.
 
ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ την επιστολή του Μιχαήλ Γουλ. Φρέρη, από το Μάννα, την οποία έστειλε στον τότε πρόεδρο της Κυβέρνησης Αλέξ. Κορυζή, όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του παιδιού του Γιώργου στο πεδίο της μάχης τον Φεβρουάριο του 1941: «Άγγελμα του 11 Συντάγματος Ορειβατικού Πυροβολικού Τ.Τ 850 με επληροφόρησεν τον ηρωικόν θάνατον του υιού μου Γεωργίου Μιχαήλ Φρέρη. Την πατρικήν μου λύπην παραγκωνίζει η υπερηφάνεια ότι το παιδί μου έπεσε σαν Έλληνας εκεί ακριβώς που είχε πέσει το 1912 ο αδελφός μου και ανάδοχος του, Γεώργιος Φρέρης, εκεί που επολέμησα και εγώ σε όλες τις μάχες και πολεμά ακόμη το άλλο παιδί μου για την δόξαν της Μεγάλης και αθάνατης Πατρίδος μας».
 
ΓΙΑ τον κάθε γιο του κάθε Μιχάλη Φρέρη, έχουμε χρέος να διατηρούμε τα ονόματα τους καθαρά και ευκρινή.
 
ΕΤΟΥΤΟΣ δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του, έχει πει ο μεγάλος μας ποιητής  Γιάννης Ρίτσος. Και το κάθε μνημείο που στήνεται για να τους τιμήσει είναι μια ακόμη γονυκλισία μας μπροστά σ’ αυτούς που ακόμα και ο Αδόλφος Χίτλερ αναγκάστηκε να ομολογήσει πως «… μόνον οι Έλληνες, εξ όλων των αντιπάλων οι οποίοι με αντιμετώπισαν, πολέμησαν με παράτολμον θάρρος και υψίστην περιφρόνησιν προς τον θάνατον…»
 
ΟΣΟ βρισκόταν εν ζωή ακόμη και ελάχιστα μέλη του Συνδέσμου Αναπήρων και Θυμάτων Πολέμου, με τον ισόβιο πρόεδρό του Γιώργο Βαμβακάρη, εκ των τελευταίων που έφυγε από τη ζωή τον Μάιο του 2012 και παρήλαυνε στις Εθνικές Επετείους με τον Μαρίνο Ρηγούτσο μέχρι το 2010, παραμονή της Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου τελούσαν επιμνημόσυνη δέηση στο κενοτάφιο του Αγίου Γεωργίου και έκαναν προσκλητήριο νεκρών σε στάση προσοχής.
 
ΤΙΜΟΥΣΑΝ εκείνους που έπεσαν. Τους συναγωνιστές τους, τους προ αυτών πεσόντες στα πεδία των μαχών υπέρ πίστεως και πατρίδος. Όλους, όσοι έχυσαν το αίμα τους ποτίζοντας το δέντρο της λευτεριάς, μεθυσμένοι από το αθάνατο κρασί του ‘21».
 
ΚΙ εμείς, οι φαμφαρόνοι και οι μεγαλοσχήμονες, δεν διαθέτουμε ούτε μισό κιλό μαύρη μπογιά να δώσουμε ζωή και χρώμα, να δώσουμε τη σωστή διάσταση της ανάγνωσης στα ονόματα αυτών των ηρώων, αφήνοντας τον χρόνο να ξεθωριάζει, με τη δική μας συμμετοχή, την ταυτότητά τους. Χωρίς να κοκκινίζουμε από ντροπή!