Σε έναν αντιστασιακό που «έφυγε»

Σε έναν αντιστασιακό που «έφυγε» - Σύρος - Γράφει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

Γράφει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

 
ΛΕΩΝΙΔΑΣ Παπαμερκουρίου. Ένας από τους τελευταίους αντιστασιακούς που έφυγε από τη ζωή στις 11 Φεβρουαρίου του 2017 στα 94 χρόνια του, σε νοσοκομείο της Αθήνας με σοβαρά προβλήματα υγείας, τόσο αθόρυβα ώστε ακόμα και εμείς πληροφορηθήκαμε τη «φυγή» του λίγες μέρες πριν.
 
ΕΡΓΟΛΗΠΤΗΣ δημοσίων έργων, με αγάπη για τη Σύρο, την οποία θεωρούσε δεύτερη ιδιαίτερη πατρίδα του, διετέλεσε πρόεδρος του «Αττικού Τύμβου» και γραμματέας του Παραρτήματος της Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (ΠΕΑΕΑ) στις Κυκλάδες, δίνοντας το «παρών» σε όλες τις εκδηλώσεις που είχαν σχέση με την Κατοχή και τον Εμφύλιο, πολλές φορές βασικός ομιλητής τέτοιων εκδηλώσεων, ιδιαίτερα μάλιστα μετά τον θάνατο του Νίκου Φιλάρετου.
 
ΔΕΝ δίστασε να καταγγείλει δημόσια φαινόμενα διαφθοράς δημοσίων υπαλλήλων. Είχε μιλήσει για διαπλοκές, «νονούς» και μίζες αναφερόμενος στις δημοπρατήσεις δημοσίων έργων, ενώ είχε κάνει λόγο και για δωροδοκίες δημοσίων υπαλλήλων, θεωρώντας ότι εξαιτίας των δωροδοκιών και του ανταγωνισμού στις δημοπρασίες, οι εργολάβοι κάνουν μεγάλες εκπτώσεις με αποτέλεσμα όλα αυτά να λειτουργούν στη συνέχεια σε βάρος της ποιότητας των έργων. Η συνέχεια τον δικαίωσε, όταν αναδύθηκαν τα σκάνδαλα στην Πολεοδομία και ανέλαβε η Δικαιοσύνη να καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία.
 
ΗΤΑΝ ο αντιστασιακός εκείνος που -όπως ο ίδιος τόνιζε- κατάφερε να γλυτώσει τον θάνατο, «με τις στημένες δίκες της φασιστικής ελληνικής Δεξιάς, η οποία δολοφόνησε τον Παύλο, τον «Νεκρό Αδελφό» του».
 
Ο ΠΑΥΛΟΣ Παπαμερκουρίου.  Ηγετική φυσιογνωμία του αντιστασιακού νεολαιίστικου κινήματος στην Κατοχή, στέλεχος της ΕΠΟΝ των Ανατολικών συνοικιών της Αθήνας. Συνελήφθη για τη δράση του από την Ειδική Ασφάλεια τρεις φορές. Με την έναρξη του Εμφυλίου ο «χρυσός αετός της Αθήνας», όπως τον αποκαλούσαν οι σύντροφοί του για το παράστημά του και τα χρυσόξανθα μαλλιά του, πέρασε στην παρανομία. Τον Ιανουάριο του 1949 συνελήφθη σε αστυνομικό μπλόκο. Τον Μάρτιο μεταφέρθηκε στις Στρατιωτικές Φυλακές Αθηνών (ΣΦΑ) στη Μακρόνησο όπου βασανίστηκε απάνθρωπα χωρίς να απαρνηθεί την ιδεολογία του και να υποκύψει. Καταδικάστηκε σε θάνατο, κρατήθηκε στις Φυλακές Αβέρωφ, στο κελί των μελλοθανάτων  και στις 8 Ιουλίου 1949 εκτελέστηκε στο Γουδί. Το 1960–61 ο Μίκης Θεοδωράκης στο μουσικό έργο του για τον Εμφύλιο «Το τραγούδι του νεκρού αδερφού», εμπνευσμένος από τη θυσία του παλιού συναγωνιστή και αγαπημένου του φίλου Παύλου Παπαμερκουρίου, θα γράψει γι’ αυτόν το εμβληματικό τραγούδι του μοιραίου αδελφοκτόνου πολέμου «Τον Παύλο και τον Νικολιό».
 
Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ Παπαμερκουρίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923 και ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά (τρία αγόρια κι ένα κορίτσι) του παπα-Γιώργη Παπαμερκουρίου. Η Υβόννη Παπαμερκουρίου, κόρη του Λεωνίδα και της Έλλης Τουλιάτου, δημοτών Ερμούπολης, προβλήθηκε από το περιοδικό «Ταχυδρόμος» ως ένα από τα λίγα άτομα στην Ελλάδα που διαθέτουν υψηλό δείκτη νοημοσύνης, γνωστό ως I.Q.  
 
ΑΞΙΟ λόγου είναι και το γεγονός πως «φλογερά» άρθρα του Λεωνίδα Παπαμερκουρίου έβλεπαν το φως της δημοσιότητας τόσο από τις στήλες Αθηναϊκών, αλλά και τοπικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, με πολλά εξ αυτών να έχουν φιλοξενηθεί και στον Λόγο Των Κυκλάδων.
 
ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ, προσηνής, χαμηλών τόνων, αλλά δυναμικός. Απόλυτα γνώστης της ιστορίας, σε σημείο που δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να τον αμφισβητήσει, υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Ομίλου Μνήμης Εκτελεσμένων Αγωνιστών 1941-1952«Αττικός Τύμβος», ο οποίος στήθηκε στον αύλιο χώρο του νοσοκομείου Σωτηρία.
 
ΕΥΤΥΧΕΙΣ όλοι εμείς που τον γνωρίσαμε και είχαμε την τύχη να ακούσουμε και την άλλη άποψη για γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία μας και δεν διδαχτήκαμε στα σχολεία που φοιτήσαμε, ούτε τα διαβάσαμε σε έντυπα μέσα «ενημέρωσης».  Όπως ο ίδιος άλλωστε έλεγε «… οι διάφοροι αφελείς, που επί χρόνια ποτίστηκαν με την προπαγάνδα της Δεξιάς, νομίζουν ότι όποιος αναφέρει την ιστορική αλήθεια, όπως ο υποφαινόμενος, είναι κομμουνιστής».