«Που ‘ναι παχιές οι μύγες»

«Που ‘ναι παχιές οι μύγες» - Σύρος - Ερμούπολη - Μεταξύ σοβαρού κι αστείου… σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

Μεταξύ σοβαρού κι αστείου… σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος

 
ΠΟΤΕ δεν κατάλαβα τη λαϊκή ρήση, η οποία μας πληροφορεί ότι «οι μύγες είναι παχιές τον Αύγουστο». Δηλαδή, τους υπόλοιπους έντεκα κάνουν δίαιτα και ντερλικώνουνε τρώγοντας τον άμπακα μόνο τον μήνα Αύγουστο; Αυτό μας λένε; Εγώ, όποια μύγα και να δω, ολοχρονίς του χρόνου, ίδια τη βλέπω. Δεν την έχω ζυγίσει να δω το βάρος της επιστημονικά, αλλά μακροσκοπικά, όταν τη βαράω με τη μυγοσκοτώστρα και την πετυχαίνω, το ανάσκελο (συνήθως) πτώμα, την ίδια αίσθηση βάρους μου δίνει. Τόση ήταν όταν τη βάραγα τον Ιούνιο, τόση είναι και όταν τη βαράω τον Αύγουστο. Λέμε τώρα…
 
ΒΑΣΙΚΑ η αναφορά δεν είναι για τις μύγες. Είναι για τον κύριο Δημητράκη, ο οποίος όντως δέκα μήνες (από Μάρτιο μέχρι Δεκέμβριο) είναι να τον κλαίνε οι ρέγκες, λόγω βάρους, ενώ τους υπόλοιπους δύο δηλαδή Ιανουάριο και Φεβρουάριο δεν τον κλαίνε, πάλι λόγω βάρους. Προσωπικά δεν έχω δει καμιά ρέγκα να κλαίει, αλλά έτσι φημολογείται και δεν έχω κανένα λόγο να μην το πιστέψω. Εδώ πιστεύω άλλα κι άλλα, όπως (ας πούμε) ότι η Ελλάδα θα βρει το δρόμο της ανάπτυξης μέσα από την ύφεση, την υπερφορολόγηση από μια Αριστερή Κυβέρνηση χωρίς προηγούμενο και τη μιζέρια, και δεν θα πιστέψω ότι κλαίνε οι ρέγκες; Έλα, Παναγία μου!
 
Ο ΚΥΡΙΟΣ Δημητράκης είναι σαν «τσιλιβήθρα». Και για να μην σας πιάνουνε αδιάβαστους, τσιλιβήθρα λέγεται αλλιώς η σουσουράδα. Το πουλάκι, όχι η Ποπίτσα απέναντι που «κουνάει την ουρά της» και η κυρία Ασπασία η φαρμακόγλωσσα τη λέει «σουσουράδα» κουνώντας το πέτο της, διότι πού να βρει εκείνη ουρά να την κουνήσει, εκατόν δέκα κιλά, χώρια τα ψηλοτάκουνα. Μεταφορικά, βέβαια, τσιλιβήθρα λέμε το πολύ μικρόσωμο και αδύνατο άτομο, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, τον κύριο Δημητράκη. Ή τσιλιβήθρα πεις ή Δημητράκης πεις, διαφορά μηδενική. Αυτά περί τσιλιβήθρας ουσιαστικά και μεταφορικά, για να μην συγχέουμε τις έννοιες και τους Δημητράκηδες γενικώς. Κρίμα από τον Θεό.
 
ΔΗΛΑΔΗ, έκαστον Ιανουάριο και Φεβρουάριο ο κύριος Δημητράκης, ο «τσιλιβήθρας» και ο «πετσί και κόκκαλο», αλλάζει όψη. «Πιάνει λίγο κρέας πάνω του» κατά το κοινώς λεγόμενο. Δηλαδή τι «κοινώς λεγόμενο», κατά το λεγόμενο της κυρίας Ασπασίας, η οποία –όπως είπαμε- ζυγίζει το λιγότερο όσο τέσσερις Δημητράκηδες και σε ζυγαριά που κλέβει κάμποσα κιλά σε παρόμοιες περιπτώσεις, όταν δηλαδή ανεβαίνουν πάνω της κάτι κύριες Ασπασίες σαν την κυρία Ασπασία και τερματίζει το κοντέρ σε ένα δέκατο του δευτερολέπτου. Και αυτό γιατί ο κύριος Δημητράκης είναι συνταξιούχος του ΟΓΑ και παίρνει 280 ευρώ σύνταξη τον μήνα, οπότε πού «να πιάσει κρέας πάνω του», αφού κρέας τρώει μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα ή και κάποιες άλλες μέρες, όταν κάτι φιλάνθρωπα σωματεία δίνουνε καμιά σακούλα με φακές, αλλά και λίγο κρέας, αν και αποκλείεται να κάνει κανείς φακές με κρέας. Τουλάχιστον απ’ όσο ξέρω, γιατί στην μαγειρική βαθμολογούμαι  με τον βαθμό τρία, αφού ούτε αυγό δεν  ξέρω να τηγανίσω σωστά, αλλά λόγος να γίνεται περί μαγειρικής, διότι φακές με κρέας δεν έχουμε κάνει τουλάχιστον στο δικό μας σπίτι, ίσως και από άγνοια μαγειρικής.
 
ΓΙΑ να είμαστε ρεαλιστές, δεν είναι μυστήριο το γιατί οι μύγες παχαίνουν τον Αύγουστο και ο κύριος Δημητράκης τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο. Διότι οι μεν μύγες βρίσκουν πολύ περισσότερο φαγητό το καλοκαίρι γιατί τα φαγητά χαλάνε πιο εύκολα και οι μύγες τρελαίνονται για τέτοιες λιχουδιές με χαλασμένα κρεατικά, όπως θα έλεγε και η κυρία Ασπασία, ο δε κύριος Δημητράκης ξεπατώνεται (κυριολεκτικά) τρώγοντας πίτες και άλλα εδέσματα που τις συνοδεύουν, αφού όπου πίτα και χορός ο Δημητράκης πρώτος, πιασμένος χεράκι με τη Βασίλω.
 
ΠΕΦΤΕΙ φαγοπότι δηλαδή επί δίμηνο. Φάτε πιείτε μωρ’ αδέρφια, που λέει και το δημοτικό άσμα,  διότι οι περισσότερες πίτες είναι τσάμπα. Κάποιες άλλες που έχουνε εισιτήριο, με τα έσοδα να «προορίζονται δια φιλανθρωπικό σκοπό» δεν τις πλησιάζει ο κύριος Δημητράκης, διότι εκείνος έχει ανάγκη φιλανθρωπίας, όχι να το παίζει και φιλάνθρωπος!
 
ΜΠΟΡΕΙ μεν η Ελλάδα να βογκάει από το κρύο και το χιόνι τους δύο πρώτους μήνες του χρόνου, αλλά για τον κύριο Δημητράκη με τα 280 ευρώ σύνταξη του ΟΓΑ είναι μήνες παραδείσιοι και ας πηγαίνει τρις και τετράκις ημερησίως στην τουαλέτα, διότι έντερο είναι αυτό και πώς να ανταποκριθεί σε τόση ποσότητα πίτας που περνάει μέσα του; Αλλά είναι το μόνο που διαμαρτύρεται, χωρίς αυτό να ενοχλεί τον κύριο Δημητράκη, που έχει μάθει απέξω όλα τα πεπραγμένα και όλους τους στόχους του επόμενου χρόνου όλων των συλλόγων και όλων των σωματείων. Μα όλους!