Παιδί μου μάθε γράμματα

Παιδί μου μάθε γράμματα - Συρος - Ερμούπολη - Το ευθυμογράφημα του logotypos.gr
Το ευθυμογράφημα του logotypos.gr
 
ΜΙΑ σταλιά άνθρωπος. Να του δώσεις μια να πάει χαμένη το 80%. Και να σου το παίζει έξυπνος. Και το χειρότερο απ’ όλα, να αισθάνεσαι εσύ ηλίθιος. Και το πιο χειρότερο, να είσαι ο πιο ηλίθιος.
 
ΠΕΜΠΤΗ δημοτικού ο πιτσιρικάς και να σε στήνει στα έξι μέτρα. Και να προσπαθείς αν του ξεφύγεις και να μην μπορείς. «Τι δουλειά κάνεις, θείο;» «Δεν είμαι θείος σου» «Ξεκόλλα. Χαλάρωσε και άραξε στα κιλά σου να κάνουμε κουβέντα» «Πώς μου μιλάς έτσι, μωρέ; Συνομήλικοι είμαστε; Να σου δώσω καμιά ανάποδη, να δεις τον ουρανό σφοντύλι» «Ε, όχι και συνομήλικοι, θείο. Εσύ, όταν ήσουνα στην ηλικία μου, δεν είχε εφευρεθεί ακόμα ο τροχός» «Δε μου λες, αυτά σας μαθαίνουνε στο σχολείο, τρομάρα σου;» «Α, γεια σου, θείο. Έφερες την κουβέντα εκεί που ήθελα να τη φέρω εγώ» «Πού ήθελες να τη φέρεις;» «Στο σχολείο. Γι’ αυτό σε ρώτησα τι δουλειά κάνεις» «Δημόσιος υπάλληλος είμαι και το ξέρεις» «Και πόσες ώρες δουλεύεις τη μέρα;» «Οχτάωρο» «Καλά, δε σε ρώτησα πόσες ώρες δουλεύεις τον κόσμο. Πόσες ώρες δουλεύεις σε ρώτησα» «Να σου δώσω καμιά ανάποδη να δεις τον ουρανό σφοντύλι» «Θείο, να σου κάνω μια ερώτηση; Έχεις τίποτα προηγούμενα με τα σφοντύλια;»
 
ΚΑΠΩΣ έτσι ξεκίνησε η κουβέντα με τον Κωστάκη. Ήξερα πως ήτανε ζόρικο παιδί, αλλά να σου κάνει τα νεύρα τσατάλια… «Δε πας να ανοίξεις κανένα βιβλίο να διαβάσεις, να αφήσεις τον κόσμο στην ησυχία του;» «Όταν λες κόσμο, εννοείς εσένα, θείο» «Πώς σε αφήνουνε και κυκλοφορείς ελεύθερος, ρε παιδάκι μου; Ξέρω ότι απαγορέψανε τις μπαστούρες στις κατσίκες, όχι σε άτομα σαν και σένα» «Ναι, αλλά ξεφύγαμε από το θέμα μας, θείο» «Ποιο είναι το θέμα μας;» «Πόσες ώρες δουλεύεις τη μέρα και πόσες μέρες» «Σου απάντησα. Οχτώ ώρες τη μέρα από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή» «Και εγώ γιατί να δουλεύω δώδεκα ώρες τη μέρα και τα Σαββατοκύριακα; «Ορίστε;» «Ελληνικά μιλάω. Εγώ, γιατί να δουλεύω δώδεκα ώρες τη μέρα, χώρια τα Σαββατοκύριακα;» «Ορίστε;» «Ορίστε, με δουλεύεις κιόλας. Σα δεν ντρέπεσαι, στην ηλικία σου!»
 
ΚΑΙ μου εξήγησε, για να αποφύγει και τα υπόλοιπα «ορίστε;», αποτέλεσμα της αμηχανίας που μου προκάλεσε ο μπόμπιρας, που ακόμα δεν έσκασε από το αβγό. «Πηγαίνω στο σχολείο από τις 8 το πρωί μέχρι τις 2 το μεσημέρι. Ίσον έξι ώρες. Μια ώρα αγγλικά το απόγευμα, εφτά ώρες. Μια ώρα γαλλικά, οχτώ ώρες. Δυο ώρες φροντιστήρια, δέκα ώρες και δυο ώρες διάβασμα στο σπίτι, δώδεκα ώρες. Διάβασμα και τα Σαββατοκύριακα, που εσύ, θείο, κάθεσαι ξάπλα και διαβάζεις την εφημερίδα σου. Τι έχεις να μου απαντήσεις σε όλα αυτά;» «Ότι δεν είμαι θείος σου».
 
ΟΧΙ, στο Θεό σας, τι να του απαντούσα του μπόμπιρα; Άσε που δεν σταμάτησε εκεί γιατί είχε πάρει φόρα. «Μας αλλάζουνε και τα βιβλία. Κάθε φορά που βγαίνει μια κυβέρνηση, αλλάζει τα βιβλία» «Έχεις δίκιο. Δεν προλαβαίνεις να ενημερωθείς στη νέα ύλη» «Δεν κατάλαβες, θείο. Δεν είναι δικό μου το πρόβλημα» «Και τίνος είναι;» «Της μάνας μου και του πατέρα μου, που με διαβάζουνε. Πάνω που μαθαίνουνε κάτι, τσουπ, το αλλάζουνε και άντε να τους δείχνω τι μας είπανε οι δάσκαλοι για να το μάθουνε  κι εκείνοι. Γιατί, αν δεν το μάθουνε, πώς θα μου το δείξουνε εμένα; Τι κατάλαβες από όλα αυτά, θείο;» «Πως δεν είμαι θείος σου. Τι άλλο;»
 
ΜΟΥ το παίζει και πολιτικοποιημένο άτομο ο Κωστάκης. «Γιατί δεν ψηφίζουμε και εμείς στις εκλογές;» «Ορίστε;» «Πολύ εκνευριστικό αυτό το «ορίστε», θείο» «Πώς θα ψηφίσετε; Εσείς δεν έχετε μάθει καλά καλά την προπαίδεια και θέλετε να έχετε δικαίωμα ψήφου; Ρε, τι ακούει κανείς από τα σημερινά παιδιά που ακόμα δεν βγάλανε την πιπίλα από το στόμα!» «Εμείς δεν έχουμε μυαλό και έχουνε αυτοί που μας κυβερνάνε;» «Ε, κάτι λίγο παραπάνω» «Και αφού έχουνε λίγο παραπάνω μυαλό αυτοί που μας κυβερνάνε, γιατί αλλάζουνε τα βιβλία εκείνων που μας τα δώσανε και ήτανε οι προηγούμενοι από αυτούς που τα αλλάξανε; Οι προηγούμενοι δηλαδή είχανε λιγότερο μυαλό από τούτους ή ετούτοι έχουνε περισσότερο μυαλό από τους προηγούμενους;» «Ορίστε;»
 
ΜΑΛΙΣΤΑ, με το «ορίστε;» προσπαθούσα να αποφύγω την επόμενη ερώτηση του μπόμπιρα, που με είχε στριμώξει στη γωνία. «Κι εγώ στη ηλικία σου το ίδιο διάβαζα, Κωστάκη. Έτσι γίνεται πάντα. Για να μάθεις γράμματα πρέπει να στρώσεις τον κώλο σου κάτω, διαφορετικά θα μείνεις ξύλο απελέκητο» «Και τι θα γίνω, όταν μεγαλώσω και βγάλω το δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο και το πανεπιστήμιο, θείο;» «Θα γίνεις ένας χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία» «Όπως ας πούμε ο θείος μου ο Αργύρης, που τα τέλειωσε όλα αυτά και έχει κρεμασμένα τα πτυχία στον τοίχο και τα μουντζώνει κάθε μέρα και τους μιλάει» «Γιατί τα μουντζώνει και τι τους λέει;» «Να τα χέσω τα διπλώματα. Είκοσι τέσσερα χρόνια στα θρανία για να δουλεύω είκοσι ώρες και να παίρνω 450 ευρώ μισθό το μήνα» «Αυτά λέει;» «Αυτά λέει, θείο. Και εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί να δουλεύω δώδεκα ώρες τη μέρα, ενώ εσύ δουλεύεις τον κόσμο οχτώ ώρες τη μέρα. Τι έχεις να πεις τώρα;» «Έχεις δίκιο, ανιψιέ» «Ορίστε;»
 
Ο Ρίμος