Τα σκουπίδια και οι γάτες της κυρίας Ιουλίας

Τα σκουπίδια και οι γάτες της κυρίας Ιουλίας - Σύρος - Ερμούπολη - Μεταξύ σοβαρού κι αστείου…
Μεταξύ σοβαρού κι αστείου…
 
ΟΧΙ βέβαια, κυρία Ιουλία. Ναι μεν να διανύετε κάποια ηλικία, ανεξακρίβωτη διότι έχετε χάσει την ταυτότητα και οι χαρτορίχτρες σήκωσαν τα χέρια ψηλά, όταν τους είπαμε να την υπολογίσουνε –στο περίπου- πόσο χρονών μπορεί να είσαστε, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δικαιολογείται το γεγονός να πετάτε τα σκουπίδια σας στις πόρτες των άλλων γειτόνων, και να τους διαολοστέλνετε όταν σας τα επιστρέφουνε στην πόρτα σας.
 
ΔΙΟΤΙ, είναι παρατηρημένο. Δεν θυμόσαστε τίποτα όταν τα κουβαλάτε και τα αφήνετε έξω από την κάθε πόρτα, αλλά πέφτετε διάνα στο όνομα της γειτόνισσας που σας τα επέστρεψε εν τω μέσω της νυκτός με τον ίδιο τρόπο. Πώς γίνεται αυτό; Ξαφνικά σας θυμάται η μνήμη και επανέρχεται, μαζί με τη γειτόνισσα, αλλά σας εγκαταλείπει αιφνιδίως όταν τα αφήνετε πεσκέσι έξω από την πόρτα της; Δηλαδή το πνεύμα του Σέρλοκ Χολμς σας επισκέπτεται μετά δόξης και τιμής και σας οδηγεί στην αποκάλυψη του ενόχου, ενώ την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια όταν ο ένοχος είσαστε εσείς; Μας δουλεύετε, κυρία Ιουλία μας, και μάλιστα ψιλό γαζί και διπλοβελονιά, χωρίς παρεξήγηση.
 
ΤΙ βίτσιο είναι αυτό; Ο κάδος απορριμμάτων να βρίσκεται είκοσι μέτρα από το σπίτι σας  και εσείς να κουβαλάτε τη σακούλα με τα σκουπίδια σας σε ακτίνα εκατό μέτρων, μέσα στη μαύρη νύχτα, για να βρείτε πού θα τα αφήσετε. Ούτε το ψοφόκρυο σας πιάνει ούτε η γρίπη ούτε το κακό συναπάντημα με κάποιον περαστικό. Αλλά επειδή όλη η γειτονιά ξέρει πια ποιος είναι ο μουστερής, παίρνει τη σακούλα και σας την αφήνει έξω από την πόρτα. Επιστρέφεται στον αποστολέα, δηλαδή ως απαράδεκτη. Κάτι σας γράμμα, κάτι σαν δέμα, κάτι σαν «ας το διάολο, πού θα πάει πια αυτή η κατάσταση με την κωλόγρια;»
 
ΜΑ κι εσύ, κύριε Φανούρη; Αφού βλέπεις την κατάσταση με τη γυναίκα σου, γιατί δεν τη μαζεύεις; Δηλαδή, επειδή και οι δύο μαζί συγκεντρώνετε τόσα χρόνια, όσα από κτίσεως Ακροπόλεως, δεν σημαίνει πως με τα μυαλά τετρακόσα της κυρίας Ιουλίας, συν τετρακόσα τα δικά σου, έχετε το ακαταλόγιστο. Αφού βοά η γειτονιά με τα καμώματά της, πάτησε λίγο πόδι. Το ένα, αφού το άλλο, λόγω ηλικίας, είναι στον τάφο, αλλά πάτησε, δεν θα πάθει τίποτα η ερίτιμος σύζυγος. Άντε να πάθει κάποια νευρική κρίση, από εκείνες που την πιάνουνε ταχτικά, όταν κάνει τσακωτές (σπανίως) τις γειτόνισσες που της επιστρέφουν τη σακούλα με τα σκουπίδια σας, τίποτε άλλο. Αφού οι εξετάσεις που έκανε προ ημερών δείχνουν ότι είναι περδίκι, τι φοβάσαι; Μην σου μείνει στα χέρια; Ξέχασέ το. Θα σε θάψει και να μου το θυμηθείς. Θα μου πεις, πώς να μου το θυμηθείς πεθαμένος άνθρωπος, αλλά λέμε τώρα.
 
ΑΦΗΝΩ την κατάσταση με τις γάτες. Τραγική. Διότι, βλέποντας την αυλή της νομίζεις πως πρόκειται για μεταφορά του κυνοκομείου από το Μάννα στη γειτονιά μας. Μια μέρα μέτρησα τριάντα εννέα γάτες! Συμπούρμπουλες όλες, συμπούρμπουλοι όλοι. Η μια πάνω στην άλλη. Πολλές φορές βλέπω και μη φυσιολογικά πράγματα, όπως ας πούμε τον ένα πάνω στον άλλο, αλλά ας μην επεκταθούμε. Και αφήνω τη βρόμα και τα περιττώματα, διότι πού να βρούνε χώμα να αφοδεύσουνε τριάντα εννέα γατιά; Έπρεπε να τους παραχωρήσει ο δήμος γήπεδο στη γειτονιά μόνο για κατούρημα, διότι για χέσιμο ούτε λόγος.
 
ΚΑΙ είναι δικαιολογία αυτή, όταν σας κατσαδιάζουνε, κυρία Ιουλία μας, πως αφήνετε τα σκουπίδια σε ξένες πόρτες, να απαντάτε πως αν τις αφήνετε στην πόρτα σας, θα τις σκίσουνε οι γάτες και θα βρομάει ο τόπος; Δηλαδή τώρα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση με τους γάτους και τις γάτες τον ένα πάνω στον άλλο, τι λέτε ότι γίνεται; Όλα μέλι γάλα, δηλαδή; Κι εμείς αγαπάμε τα ζώα, κυρία Ιουλία, αλλά η αγάπη έχει και όρια. Δεν είναι δυνατόν να αγαπάμε τα ζώα, αλλά να συμπεριφερόμαστε στους γείτονες χειρότεροι από ζώα, χωρίς απαραιτήτως να είμαστε ο ένας πάνω στον άλλο ούτε η μία πάνω στην άλλη, αν και στη γειτονιά, η αλήθεια να λέγεται, τέτοια φαινόμενα δεν είναι σπάνια.
 
ΟΡΙΣΤΕ; Τι είπατε, κυρία Ιουλία μας; «Η αυλή είναι δική σας και τα σκουπίδια είναι δικά σας και τα κάνετε ό,τι θέλετε;» Δηλαδή, πού κολλάει τώρα όλο αυτό; Να φέρω κι εγώ δυο μπουλντόκ, να τα αμολήσω στη γειτονιά να δείτε για πότε εξαφανίζονται οι γάτες. Και το βράδυ θα τα αφήνω έξω από την πόρτα, για να κανονίσουνε καταλλήλως όποια μου αφήνει τη σακούλα με τα σκουπίδια στην πόρτα μου. Τι είπατε; «Τι υπονοώ με όλα αυτά;» Τίποτα δεν υπονοώ, κυρία Ιουλία. Όταν τα φέρω και τα αμολήσω στη γειτονιά ελάτε να συζητήσουμε, γιατί να το ξέρετε, τα μπουλντόκ δεν έχουμε μάθει καλούς τρόπους και αυτό το ξέρουνε μέχρι και οι γάτες, οπότε καιρός είναι να το μάθουνε κάποιοι άνθρωποι, κυρία Ιουλία, που δεν έχουνε τρόπους και ας μην είναι μπουλντόκ.
 
Ο Ρίμος