Τι καταφέραμε τελικά;

Τι καταφέραμε τελικά; - Σύρος - Ερμούπολη - Λόγος των Κυκλάδων - Σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος
Σχολιάζει ο Γιάννης Ρουσσουνέλος
 
ΕΙΝΑΙ το υπ’ αριθ. 1 ζητούμενο για όλους εμάς που σήμερα κρατάμε στα χέρια μας το 500ό φύλλο της εφημερίδας και πρέπει να αναρωτηθούμε «Τι καταφέραμε τελικά, μετά από δέκα σχεδόν χρόνια ανελλιπούς κυκλοφορίας;»
 
ΕΥΚΟΛΟ είναι να δώσουμε τα εύσημα στον εαυτό μας και να αρχίσουμε να αλληλοσυγχαιρόμαστε, ταχτική συνήθης σε τέτοιες περιπτώσεις. Να ανοίξουμε και καμιά σαμπάνια ΚΑΪΡ, από αυτές που βγάζεις το φελλό αλλά δεν πετάγεται ο αφρός ούτε εκπυρσοκροτεί, αλλά τη δουλειά τους την κάνουν τελικά. Ευχές με σαμπάνια ή σαμπανιζέ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το αποτέλεσμα.
 
ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΑ φύλλα, λοιπόν, μνήμες και θύμησες, με ορισμένες εξ αυτών να σε κάνουν να αναρωτιέσαι «καλά, πώς και αντέξαμε;», αλλά και άλλες που σου φέρνουν χαμόγελο στα χείλη και λες «Να γιατί αντέξαμε»
 
ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ να ακούγεται μια ακόμα φωνή στον δημοσιογραφικό και ειδησεογραφικό χώρο, χωρίς το αόρατο φίμωτρο της λογοκρισίας, το οποίο πηγάζει από οικονομικά συμφέροντα που οδηγούν κατά βάση σε ευθεία ή σε τεθλασμένη γραμμή το κάρο της πληροφόρησης.
 
ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ να σταθούμε απέναντι στους ισχυρούς και να τεντώσουμε τη σφεντόνα με την πέτρα της αλήθειας, αδιαφορώντας αν είχαμε να αντιμετωπίσουμε αντιπάλους οι οποίοι μας έβλεπαν με απορία αρχικά για το θράσος μας και με έκπληξη στη συνέχεια, όταν αφήναμε ελεύθερο το λάστιχο της σφεντόνας και η πέτρα εύρισκε το στόχο της.
 
ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ να αντιπαραταχθούμε απέναντι σε χυδαιολόγους, λασπολόγους, συκοφάντες, χωρίς να ρίξουμε το επίπεδο του φύλλου στα δικά τους επίπεδα. Απαντήσαμε (και απαντάμε) σε συκοφαντίες και λασπολογίες με στοιχεία τα οποία δεν σήκωναν ούτε σηκώνουν αμφισβήτηση, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι λασπολόγοι συνέχιζαν και συνεχίζουν τη λασπολογία, μέσω του προσφιλούς τους μέσου, του διαδικτύου, ενστερνιζόμενοι την ταχτική του Γκαίμπελς «Ρίξε… ρίξε λάσπη, στο τέλος κάτι θα μείνει».
 
ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ να υπάρχει ένα άλλο βήμα για τους αναγνώστες μας, χωρίς να φιμώνουμε τη φωνή τους επειδή τα όσα θα έβλεπαν το φως θα έβλαπταν τους άμεσα ή έμμεσα «χρηματοδότες» μας, ακόμη και εκείνους με τα 30 ευρώ της ετήσιας συνδρομής τους. Αυτό σίγουρα στοίχισε (και στοιχίζει) ακριβά στην εφημερίδα, γιατί δημιούργησε πολέμιους και μάλιστα πολέμιους σε υψηλές θέσεις που μπορούσαν να χτυπήσουν παντοιοτρόπως οικονομικά την εφημερίδα, και το έκαναν.
 
ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ να φτάσουμε μέχρι τα γραφεία εισαγγελικών αρχών προκειμένου, μέσω αυτών, να δοθεί άδεια δημοσιοποίησης στοιχείων τα οποία μας αφορούσαν, αλλά οι συκοφάντες απέκρυπταν και όταν δημοσιοποιήθηκαν αποκαλύφτηκε ποιοι «έτρωγαν» και ποιοι είχαν το κεφάλι ψηλά χωρίς να τρέπονται να κοιτάξουν τους αναγνώστες τους στα μάτια.
 
ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ να επιβάλουμε ένα άλλο είδος δημοσιογραφίας, χωρίς φόβο και πάθος. Χωρίς φόβο ότι θα τα βάλουμε με ισχυρούς, οπότε θα είχαμε προδιαγραμμένη την αυτοχειρία μας και χωρίς το πάθος του χρήματος και του κέρδους, όταν στόχος δεν ήταν η «τσέπη» μας, αλλά η σωστή και αδέσμευτη ενημέρωση.
 
ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ να παλέψουμε με «συναδέλφους», που από την πρώτη στιγμή είδαν την έκδοση μιας νέας εφημερίδας στον χώρο των Κυκλάδων σαν άμεση απειλή. Έκαναν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου αυτή να κλείσει σε διάστημα λιγότερο των τριών μηνών, όπως προφητικά διέδιδαν, ώστε να αποτρέψουν διαφημιζόμενους και συνδρομητές να συνδράμουν ένα Μέσον το οποίο θα είχε βραχύβια ημερομηνία «ζωής». Άργησαν λίγο, αλλά κατάλαβαν τελικά πως δεν υπήρχε στην ετικέτα του τέτοια ημερομηνία.
 
ΕΙΝΑΙ λάθος να αλληλοσυγχαρούμε εαυτούς για όλα όσα αναφέρθηκαν. Δεν χρειάζονται τέτοιες γελοίες συμπεριφορές γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και ο πόλεμος με μορφή κλεφτοπόλεμου, ενδεδειγμένος με τον μανδύα της νομιμότητας, αλλά όχι της ηθικής, εξακολουθεί αμείωτος.
 
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ πείσμα και πάθος, ώστε να συνεχίσουμε αυτό που με προσωπικές και μόνο θυσίες καταφέραμε μέχρι σήμερα. Τα «εύσημα» ή τα «ανάθεμα» ας τα αφήσουμε στο αναγνωστικό μας κοινό. Τουλάχιστον σε αυτό που ακόμα μπορεί να δει τη διαφορά ανάμεσα στα Τοπικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και να τα βαθμολογεί ανάλογα με τα όσα τους προσφέρουν και όχι με τα όσα τους συμφέρει να τους προσφέρουν. Εκείνο το αναγνωστικό κοινό το οποίο γυρίζει την πλάτη στα Μ.Μ.Ε εκείνα  που έχουν υιοθετήσει τη συλλογιστική πως ανάπτυξη του τόπου όταν δεν περνάει πρώτα από την τσέπη τους, δεν θεωρείται ανάπτυξη, οπότε δεν χρειάζεται οποιασδήποτε από μέρους τους προβολής.