Χριστός και Απόστολος!

Χριστός και Απόστολος!  - Σύρος - Ερμούπολη - Το ευθυμογράφημα του logotypos.gr
Το ευθυμογράφημα του logotypos.gr
 
ΚΑΛΟΣ άνθρωπος ήταν ο κύριος Απόστολος. Ήρεμος, ευγενικός, πρόσχαρος. Και όταν λέμε «ήταν» δεν πάει να πει σώνει και καλά πως ο κύριος Απόστολος τώρα πλέον βλέπει τα ραδίκια ανάποδα. Απλά, μια αλλαγή αριθμού τηλεφώνου του άλλαξε τη ζωή. Τόσο απλά για όλο τον κόσμο. Για όλο τον κόσμο εξαιρουμένου του κυρίου Απόστολου, διότι σε κάθε κανόνα υπάρχουν οι εξαιρέσεις. Στην περίπτωσή μας η εξαίρεση έτυχε να έχει το όνομά του.
 
ΦΑΓΩΘΗΚΑΝΕ όλοι να αλλάξει τον αριθμό τηλεφώνου. Τι είχε ο αριθμός τηλεφώνου και δεν τους άρεσε; Απλά, στο τέλος έληγε σε 666. «Και λοιπόν;» «Είναι ο αριθμός του Αντίχριστου, Απόστολε»  «Έχει τηλέφωνο ο Αντίχριστος;» «Δεν έχει, αλλά έχει ταυτότητα» «Πώς έχει ταυτότητα; Πήγε στην Αστυνομία και του τη βγάλανε;» «Όχι, Απόστολε. Όταν λέμε ταυτότητα εννοούμε έναν αριθμό, και ο αριθμός αυτός είναι ο 666» «Γιατί δεν είναι ο 777;» «Δεν ξέρουμε, Απόστολε. Όταν τον δεις καμιά φορά, ρώτα τον, αλλά εσύ –καλού κακού- άλλαξε τον αριθμό, να έχεις το κεφαλάκι σου ήσυχο». «Τι έχει το κεφαλάκι μου;» «Είναι αγύριστο, Απόστολε, και δεν καταλαβαίνει αυτά που του λέμε για το καλό του τόση ώρα, αυτό έχει»
 
ΚΑΙ τον πείσανε τον κύριο Απόστολο. Και άλλαξε τον αριθμό. Ε, αυτό ήτανε. Από τη μέρα που άλλαξε τον αριθμό άλλαξε και η ζωή του. Ο ίδιος λέει πως αυτό οφείλεται στο γεγονός πως τσαντίστηκε μαζί του ο Αντίχριστος που τον έφτυσε και τον εκδικήθηκε και μάλιστα από την πρώτη ώρα που έγινε η αλλαγή, από το πρώτο χτύπημα του τηλεφώνου με τον νέο αριθμό. «Πότε θα τον πάρουνε;» «Ποιον να πάρουνε;» «Τον Γεράσιμο, φυσικά» «Ποιος είναι ο Γεράσιμος, φυσικά;» «Ο μακαρίτης, ποιος άλλος;» «Και γιατί θα πρέπει, σώνει και καλά, να ξέρω τον μακαρίτη τον Γεράσιμο;» «Δεν είπα ότι τον ξέρεις. Ρώτησα πότε θα τον πάρουνε» «Να τον πάνε πού;» «Πού πάνε τους μακαρίτες;» «Εμένα ρωτάς;» «Αν δεν ρωτήσω εσένα που έχεις γραφείο κηδειών, ποιον θα ρωτήσω, τον μακαρίτη;»
 
ΕΙΧΕ πέσει στην περίπτωση ο Απόστολος με την αλλαγή του αριθμού του τηλεφώνου. Και ήτανε Παρασκευή απόγευμα. Και δεν μπορούσε να κάνει νέα αλλαγή αριθμού. «Καλησπέρα. Μπορείς, ρε φίλε, να μου πεις πόσο πάει το μαλλί;» «Ποιο μαλλί;» «Το μαλλί, ντε. Τα μπικικίνια που χρειάζονται για να του στρώσεις και επιδερμίδα του Νώντα, καθόσον μάγκας, ντερμπεντέρης και καραμπουζουκλής, αλλά μην τον δει ο Χάρος στην κατάσταση που είναι μετά το τροχαίο  και τρομάξει» «Δεν σας καταλαβαίνω, κύριε» «Καλά, δεν έμαθες ελληνικά εσύ στο σκολείο;» «Έμαθα ελληνικά στο σκολείο, αλλά δεν έμαθα τίποτα για τον Νώντα» «Δεν σου τον φέρανε;» «Ποιοι να μου τον φέρουνε;» «Οι τέσσερις» «Γιατί να μου τον φέρουνε οι τέσσερις;» «Αλλά πόσοι να σου τον φέρουνε;» «Να μου τον φέρουνε οι πέντε» «Γιατί να σου τον φέρουνε οι πέντε;» «Αλλά, πόσοι να μου τον φέρουνε;» «Ρε φίλε, πλάκα μου κάνεις; Την κολοκυθιά θα παίξουμε τώρα; Τι σόι γραφείο κηδειών είσαι εσύ;» «Τι γραφείο κηδειών είμαι; Καλά, δεν σε μάθανε ελληνικά στο σκολείο;»
 
ΚΑΘΕ φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο χτυπούσε περίεργα και η καρδιά του Αποστόλη. «Είναι αλήθεια ότι πέθανε η Καλλιόπη;» «Εσείς τι λέτε;» «»Μου φαίνεται απίστευτο. Μα, η Καλλιόπη; Χτες είμαστε μαζί και τα λέγαμε. Τι μπορεί να πει κανείς;» «Σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε, αυτό να πει» «Ναι, αλλά εκείνη πέθανε χτες, δεν πέθανε σήμερα» «Χτες τη λέγανε αυτή την παροιμία» «Δεν το πιστεύω. Η Καλλιόπη! Είναι σίγουρο;» «Τι να σας πω; Για σίγουρο το έχουνε, γιατί αν κάνουνε λάθος δε θα νιώσει καλά η Καλλιόπη όταν ανοίξει τα μάτια της και καταλάβει πως την έχουνε κάνει πρωτομαγιάτικο στεφάνι μέσα στα λουλούδια σε ένα φέρετρο».
 
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ και όμως αληθινό. Πέρασε ένα Σαββατοκύριακο δραματικό ο Αποστόλης. Χτυπούσε το τηλέφωνο και τον έπιανε σύγκρυο. «Γιατί καθυστερείτε να έρχετε να τον πάρετε;» «Τι να κάνουμε, κυρία μου; Δουλειές» «Κι αυτό δουλειά είναι. Ξέρετε τι είναι να κάνεις παρέα με έναν πεθαμένο και μάλιστα τόση ώρα;» «Ξέρω, κυρία μου. Κάνεις  προπόνηση, μην σου κακοφανεί όταν σου κουνήσει και σένα το δάχτυλο ο Άγιος Πέτρος» «Κουνήσουν από τη θέση σου, χριστιανέ μου! Μα, δεν μου λες; Πήρα σωστά τον αριθμό; Γραφείο κηδειών δεν είναι εκεί;» «Όχι, κυρία μου. Εδώ που πήρατε δεν έχει τηλέφωνο» «Χριστός και Παναγία!»
 
ΕΙΔΕ κι έπαθε να ξημερώσει η Δευτέρα, να πάρει τηλέφωνο στον ΟΤΕ και μάλιστα πρωί… πρωί. «Καλημέρα σας» «Καλημέρα σας» «Θα ήθελα να πάνω μια αλλαγή» «Τι αλλαγή;» «Αλλαγή αριθμού» «Από πότε οι ταφόπλακες έχουνε αριθμό;» «Ποιες ταφόπλακες;» «Πού πήρατε τηλέφωνο, κύριε;» «Στον ΟΤΕ» «Ποιον ΟΤΕ; Εδώ είναι γραφείο κηδειών».