Παράπονα γονέων για την αίθουσα Α’ (μπάσκετ) του Κλειστού

Παράπονα γονέων για την αίθουσα Α’ (μπάσκετ) του Κλειστού - Σύρος -  «Δηλαδή πρέπει πρώτα να γίνει κάποιο ατύχημα και μετά να κινητοποιηθούν;»

«Δηλαδή πρέπει πρώτα να γίνει κάποιο ατύχημα και μετά να κινητοποιηθούν;»

 

Η Όλγα Παπακωνσταντοπούλου και ο Πέτρος Τομαής, γονείς δύο αθλητών του Άρη και του ΑΟ Ερμούπολης, με αφορμή την ακύρωση των αγωνιστικών του προπερασμένου Σαββατοκύριακου λόγω εισροής υδάτων από τη στέγη της οροφής της αίθουσας Α’ του Κλειστού, καταθέτουν τα παράπονά τους για την ελλιπή συντήρησή της, τα χρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά στις προπονήσεις και την απαράδεκτη πρακτική της Δημοτικής Αρχής που δεν αποδέχεται την εθελοντική προσφορά τους.

Συνέντευξη στον Θεοδόση Δανάμπαση

Ο.Π.: Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το 2016 έγινε μια συνάντηση στο ΔΙΟΓΕΝΗΣ όπου συμμετείχαν οι παλαίμαχοι του Άρη, η διοίκηση του Άρη, η διοίκηση του ΑΟ Ερμούπολης και οι παλαίμαχοι, όπου εκεί πέρα είχαν έρθει κάποιοι εκπρόσωποι από τον Δήμο και τους είπαν για την κατάσταση στο κλειστό.

Τον Δεκέμβριο του 2016 ξανάγινε άλλη συνάντηση στον ΕΡΜΗ όπου ήταν παρόντες οι ανωτέρω αλλά και ο Γουλιέλμος Πρίντεζης. Εκεί, ο κ. Πρίντεζης είπε θα κοιτάξει τι μπορεί να γίνει, ώστε κάποια πράγματα να προωθηθούν. Φτιάξαμε, λοιπόν, από την πλευρά μας μια επιστολή όπου περιγράφαμε ακριβώς τα προβλήματα και ποιες είναι οι άμεσες εργασίες που πρέπει να γίνουν, όπως οι αλλαγές σπασμένων τζαμιών που ήταν επικίνδυνα και οι επισκευές στα υδραυλικά συστήματα των αποδυτηρίων όπου μια είχαν νερό και μια δεν είχαν. Να φανταστείτε ότι ούτε χαρτί τουαλέτας δεν είχαν. Επίσης, από τις κερκίδες είχαν ξεκολλήσει όλα τα πλαστικά με αποτέλεσμα να μπουρδουκλώνονται οι θεατές, ενώ προτείναμε την τοποθέτηση προστατευτικών στα πλάγια των κερκίδων γιατί περνούσαν τα παιδιά από πάνω κι από κάτω και κινδύνευαν να χτυπήσουν! Παράλληλα, αναφέραμε και την οροφή των αποδυτηρίων που ήθελε επισκευή γιατί έσταζε και μέσα στα αποδυτήρια.

Τέλος, για τα νερά που λιμνάζουν όταν έβρεχε πολύ, προτείναμε να τοποθετηθεί ένας προσωρινός μουσαμάς αρχικά κάτω από την οροφή μέχρι να δούμε τι θα γίνει, ενώ και για τους εξωτερικούς χώρους άθλησης προτείναμε να γίνει μια διαγράμμιση των δαπέδων, τοποθέτηση καλύτερου φωτισμού στα εξωτερικά γήπεδα και να γίνουν κάποιες μικροεπισκευές σε πόρτες όπου υπήρχαν θέματα.

Η απάντηση σε αυτή την επιστολή ήταν ότι θα προχωρήσουν άμεσα οι καταγραφές στα σπασμένα τζάμια, οι επισκευές στις κερκίδες κι όλα τα υπόλοιπα. Ε, από τότε δεν έχει γίνει τίποτα!

Π.Τ.: Πέραν μόνο από τα πλέγματα που έβαλαν στις κερκίδες

Ο.Π.: Κι αυτό γιατί υπήρχε θέμα μην πέσει κανένα παιδί από κάτω και τρέχουν.

Όσον αφορά τη στατικότητα του κτηρίου, και οι σύλλογοι και οι γονείς βάζουμε τα παιδιά μας μέσα γιατί είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα πέσει. Τα παιδιά δεν κινδυνεύουν από κάποιο σοβά να πέσει στα κεφάλια τους, αλλά κινδυνεύουν να γλιστρήσουν και να σπάσουν πόδια, χεριά και κεφάλια.

Π.Τ.: Αυτό έχει γίνει 1-2 φορές. Έχει χτυπήσει παιδί ασχέτως αν δεν χτύπησε σοβαρά. Έπεσε και χτύπησε το χέρι του γιατί είχαν σφουγγαρίσει για τα νερά που είχαν πέσει. Ευτυχώς, δεν έσπασε κανένα χέρι…

Ο.Π.: Κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Ως γονείς, έχουμε κάνει μια πρόταση, επειδή μεταξύ μας υπάρχουν και κάποιοι που πιάνουν τα χέρια τους και έχουν όρεξη για δουλειά, να πάμε εκεί να κολλήσουμε, να καθαρίσουμε σαν εθελοντές κ.ά. Ωστόσο, ο Δήμος το μπλοκάρει όλο αυτό με τη δικαιολογία ότι θα έρθει το ΙΚΑ και θα μας κάνουν καταγγελία κλπ. Αν εμείς οι γονείς κοινοποιούσαμε ότι θα κάναμε μια δράση εθελοντικά, δεν νομίζω να κινδυνεύαμε από το ΙΚΑ. Δεν νομίζω καν να ερχόταν και να μπλόκαρε  κανείς κάτι τέτοιο. Γενικώς, ο Δήμος σε ότι αφορά αυτό, όχι σύμμαχος δεν είναι, αλλά είναι σαν ένας τοίχος μπροστά μας, στον οποίο πέφτουμε συνέχεια πάνω του. Αυτό που με στεναχώρησε πιο πολύ το περασμένο Σάββατο που ματαιώθηκαν οι αγώνες ήταν ότι το δικό μου το παιδί που έχει λατρεία με το μπάσκετ, ήταν ξαπλωμένο όλη μέρα στο κρεβάτι αγκαλιά με το κινητό και πέρασε την ώρα του έτσι. Αντί τα παιδιά μας να τα κατευθύνουμε στις καφετέριες και στα μπαράκια του νησιού, καλό είναι οι αθλητικοί χώροι του νησιού να επισκευαστούν και να λειτουργούν έτσι ώστε τα παιδιά μας να βρίσκουν διέξοδο.

Π.Τ.: Δεν ζητάμε να μας κάνουν καινούργιο γυμναστήριο, ζητάμε όμως τουλάχιστον τα απαραίτητα. Να νιώθουν τα παιδιά ότι μπαίνουν σε έναν αθλητικό χώρο και να μην σκέφτονται αν υπάρχει ή όχι χαρτί τουαλέτας. Να μπορεί ένα παιδί μετά την προπόνηση να θέλει να κάνει ένα μπάνιο και να μην σκέφτεται ότι δεν υπάρχει ζεστό νερό! Δεν μπορεί ένα παιδί να περνάει από την πόρτα μέσα στο Αθλητικό Κέντρο και να είναι σπασμένο το τζάμι και να κρέμεται. Δηλαδή πρέπει πρώτα να γίνει κάτι και μετά να κινητοποιηθούν;

Ο.Π.: Και δεν είναι μόνο αυτό. Το παρκέ είναι άθλιο και γλιστράει σαν τσουλήθρα. Τα παιδιά όταν παίζουν αγώνες, ξέρετε τι κάνουνε; Παίρνουν κουτάκια κόκα κόλα και αλείφουν τα παπούτσια από κάτω για να μην γλιστράνε! Γιατί νοιώθουν ότι δεν πατάνε καλά.

Το Κλειστό, λοιπόν, δεν είναι ένας χώρος που φιλοξενεί μόνο 200 παιδιά ακαδημιών που κάνουν προπόνηση. Χρησιμοποιείται για προγράμματα Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, για διεξαγωγή σχολικών αγώνων, για διεξαγωγή κινητικών δοκιμασιών διαφόρων φορέων, όπως η Πυροσβεστική και το Λιμενικό  Σώμα, και από απλούς πολίτες. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκπροσωπούν όλο το νησί. Γι αυτό πρέπει να συντηρηθεί χωρίς να υπάρχει η δικαιολογία για τα οικονομικά. Υπάρχει τρόπος.  Να βρεθούν χορηγοί να αναλάβουν αυτοί την επισκευή. Γίνεται συνέχεια και σε άλλα νησιά.

Π.Τ.: Το θέμα είναι να σπρώξουν τα παιδιά προς τον αθλητισμό κι όχι προς τις καφετέριες. Οι καφετέριες έχουν ήδη πάρα πολλά παιδιά…

Ο.Π.: Βλέπουμε στα μαγαζιά 16χρονα ν’ ανοίγουνε μπουκάλια. Λοιπόν, πρέπει να τα πάρουμε από κει που τους επιτρέπουν να ανοίγουνε μπουκάλια και να τα στρέψουμε αλλού. Αυτό είναι πολύ βασικό και γι αυτό στεναχωριόμαστε και επιμένουμε. Δεν έχουμε κανένα προσωπικό όφελος.

Π.Τ.: Το θέμα είναι ότι πρέπει να μας λύνουν τα προβλήματα κι όχι να μας τα δημιουργούν. Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα πρόβλημα και θέλουμε τη βοήθεια από τον Δήμο για να μας λύσει αυτά τα προβλήματα. Κι εμένα το παιδί μου περίμενε πως και πως την Κυριακή, καθώς ήταν η πρώτη φορά που τον πήραν στην αποστολή γιατί είναι μικρός κι έρχεται και μου λέει «Μπαμπά αναβλήθηκε. Μια φορά είπε πως θα με πάρει στην αποστολή και τελικά αναβλήθηκε το παιχνίδι λόγω βροχής». Μα να γίνει αναβολή αγώνα σε κλειστή αίθουσα;

Ο.Π.: Είναι τρελό! Κι δεν μιλάμε για υπερβολικά πολλά χρήματα καθώς προσφερόμαστε είτε να βρούμε χορηγούς είτε να βάλουμε προσωπική εργασία. Παντού, όμως, πέφτουμε σε τοίχο!

Π.Τ.: Είχαμε προσφερθεί, για να καταλάβετε, να βάλουμε 4 διχτάκια στο εξωτερικό γήπεδο και μας είπαν να μην κάνουμε τίποτα γιατί θα δημιουργηθεί πρόβλημα. Δεν μας άφηναν να τα αλλάξουμε! Προσφερόμαστε εμείς σαν γονείς… Εγώ, π.χ., μπορώ να πάω να βάψω τα αποδυτήρια και δεν με ενδιαφέρει να δώσω 20 ευρώ για να πάρω μια κούτα πλαστικό και να αφιερώσω 2 ώρες. Αλλά από τη στιγμή που δεν με αφήνεις, κάνε τουλάχιστον κάτι εσύ.

Ο.Π.: Έχω έναν γιο ο οποίος είναι 15 χρονών. Το καλοκαίρι αυτός κι άλλα 3 παιδιά βραβεύτηκαν στο ΑΕGEAN BALL FESTIVAL ως αθλητές του ΑΥΡΙΟ και πήραν το κύπελλο σε αυτή την καταπληκτική οργάνωση που γίνεται κάθε χρόνο. Ωστόσο, ενώ στο νησί γίνεται αυτή η καταπληκτική οργάνωση, όλον τον υπόλοιπο χρόνο οι αθλητικές εγκαταστάσεις σαπίζουν. Δεν γίνεται τα παιδιά μας να μην μπορούν να παίξουν σε έναν χώρο ασφαλή και να κινδυνεύει η σωματική τους ακεραιότητα από γλίστρημα λόγω εισροής νερού; Είναι τραγικό!

Π.Τ.: Πολλά παιδιά, μετά τη διοργάνωση αυτή, ξεκίνησαν να ασχολούνται με το μπάσκετ. Ποια είναι, όμως, η ειρωνεία; Τους δίνουν το κίνητρο καλώντας στη Σύρο διεθνείς μπασκετμπολίστες και κάποια παιδιά αποφασίζουν να πάνε σε ομάδες, αλλά στο τέλος πού καταλήγουν; Δεν γίνονται τελικά αγώνες και τρώνε τοίχο! Εμείς καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει κρίση, αλλά δεν γίνεται ολόκληρος Δήμος να μην μπορεί να κάνει μια συντήρηση σε μία αθλητική εγκατάσταση.