«Δεν υπάρχει μέριμνα από τον Δήμο για το Πανεπιστήμιο»

«Δεν υπάρχει μέριμνα από τον Δήμο για το Πανεπιστήμιο» - Σύρος - Τρεις φοιτήτριες του ΤΜΣΠΣ αποκαλύπτουν τις σκέψεις τους
(από δεξιά προς αριστερά) Η Θεοδώρα, η Μαρία και η Χριστίνα

Τρεις φοιτήτριες του ΤΜΣΠΣ αποκαλύπτουν τις σκέψεις τους

 
Η Θεοδώρα, η Μαρία και η Χριστίνα είναι τρεις φοιτήτριες του Τμήματος Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων και παράλληλα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Φοιτητικού Συλλόγου Σύρου, που εκφράζουν τις προσωπικές τους απόψεις για τη σχέση των φοιτητών με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τον τοπική κοινωνία, τα προβλήματα στην ακαδημαϊκή και κοινωνική τους ζωή, τη σύνδεση του Στρατοπέδου με την εξέλιξη του Πανεπιστημίου αλλά και τον δυναμικό ρόλο που μπορεί να προσδώσει το ίδιο στην ευρύτερη ανάπτυξη του νησιού.
 
Συνέντευξη στον Θεοδόση Δανάμπαση
 
«Κατά διαστήματα λένε κάτι, αλλά ποτέ δεν κάνουνε»
 
Όπως συμφωνούν και οι τρεις, το μείζον ζήτημα που έχει «δοκιμάσει» τη σχέση του Πανεπιστημίου με τις Δημοτικές Αρχές είναι η εξεύρεση μιας μόνιμης και αποδεκτής λύσης για τη στέγαση των ακαδημαϊκών αναγκών του Πανεπιστημίου. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι φοιτητές να υφίστανται μια διαρκή ταλαιπωρία, να κάνουν διπλά μαθήματα σε συνεννόηση με τους καθηγητές τους (και οι ίδιοι βεβαίως υφίστανται τις συνέπειες αυτές), να περιφέρονται από αίθουσα σε αίθουσα και να υπάρχει θέμα ακόμη και στις τελικές εξετάσεις λόγω περιορισμένων χώρων.
 
«Οι γενικότερες περικοπές του κράτους δημιουργούν μια συνολική υποβάθμιση στον χώρο της Παιδείας, και αυτό παρατηρείται σε όλες τις σχολές», σημειώνει η Μαρία, ενώ η Θεοδώρα συμπληρώνει «Γενικότερα υπάρχει μια υποχρηματοδότηση η οποία πλήγει και το κύρος των Πανεπιστημίων και την ποιότητα σπουδών των φοιτητών, αφού το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας στέλνει κάθε χρόνο περί τους 120 νέους φοιτητές τη στιγμή που οι υποδομές του Πανεπιστημίου μπορούν να υποστηρίξουν μόνο 75. Έτσι, μας συρρικνώνει ακόμα περισσότερο και δεν μας αφήνει να εξελιχθούμε από τη στιγμή που δεν έχουμε αίθουσες για να υποδεχτούμε και άλλους φοιτητές και συνεπώς και άλλα τμήματα στο μέλλον».
«Δυστυχώς, λοιπόν, συζητάμε τόσα χρόνια για την έλλειψη χώρων με τις εκάστοτε Δημοτικές Αρχές, αλλά δεν έχουμε δει κάποιο ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Ναι μεν υπάρχει μια παραχώρηση κτηρίων, αλλά νομίζω πως πλέον αυτό λειτουργεί ως χάιδεμα αυτιών», παρατηρεί η Χριστίνα.
 
 
«Γι’ αυτό κι εμείς πρέπει να συνεχίσουμε να διεκδικούμε καθώς η Δημοτική Αρχή δεν δείχνει δείγματα για να βρεθεί μια μόνιμη λύση», τονίζει η Θεοδώρα για να συνεχίσει η Μαρία «Προφορικά, έχουμε λάβει κάθε φορά υποστήριξη από τον Δήμο. Το θέμα όμως είναι πως πρακτικά, όπως το βλέπουμε και με το θέμα του Στρατοπέδου, κατά διαστήματα λένε κάτι, αλλά ποτέ δεν κάνουνε. Κι εκεί που με το ένα χέρι προσπαθεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση να μας δώσει κάτι, με το άλλο πάει να μας το πάρει. Γενικά, υπάρχει μια τάση για μεσοβέζικες λύσεις, νομίζω. Είναι σαν να μας λένε ‘παιδάκια μου, θα σας δώσουμε τώρα αυτό και ησυχάστε’. Όπως, λοιπόν, δεν υπάρχει μέριμνα από την κοινωνία για την Παιδεία, έτσι δεν υπάρχει και αντίστοιχη μέριμνα από τον Δήμο για το Πανεπιστήμιο».
 
Μεμονωμένα όλα καλά, συνολικά υπάρχει πρόβλημα
 
Αναφορικά με τις σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί με την τοπική κοινωνία, στην πλειοψηφία τους –πιστεύουν και οι τρεις – ότι έχουν θετικό πρόσημο, αν και κάποιες φορές η κατάσταση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο.
 
«Σε περίπτωση που κάνουμε κάτι που μπορεί να τους ενοχλήσει λίγο περισσότερο, όπως το παράδειγμα της καταγγελίας πριν από περίπου 4 χρόνια και η επιθετική ρητορική του Δημάρχου που ακολούθησε, βλέπουμε ότι δημιουργείται ένα τεταμένο κλίμα. Όλα αυτά είναι όμως αποτέλεσμα της έλλειψης χώρων που υπάρχουν για να εκφραστούν οι καθημερινές ανάγκες των φοιτητών αλλά και των πολιτιστικών ομάδων. Σίγουρα αντιλαμβανόμαστε ότι δημιουργούμε κι εμείς πρόβλημα με την όχληση της μουσικής που ακούγεται μέχρι αργά το βράδυ, αλλά μόνο τον χώρο του Πανεπιστημίου διαθέτουμε και αυτόν μπορούμε να χρησιμοποιούμε», αναφέρει η Θεοδώρα.
 
«Προσωπικά διαθέτω τις καλύτερες των σχέσεων με πολύ κόσμο και μάλιστα επιθυμώ να παραμείνω στη Σύρο και μετά το πέρας των σπουδών μου. Αν με ρωτήσει, όμως, κάποιος αν το σύνολο της κοινωνίας με έχει βοηθήσει για να διεκδικήσω ανάλογους χώρους, τότε όχι δεν με έχει βοηθήσει», υπογραμμίζει η Μαρία.
 
Από τη μεριά της η Χριστίνα αναφέρεται και στις συνέργιες φοιτητών που έχουν γίνει μέχρι τώρα με ιδιώτες, οι οποίες πολλές φορές δεν έχουν αίσιο τέλος για τους πρώτους: «έχουν υπάρξει πολλές φορές που φοιτητές έχουν χρησιμοποιηθεί για διάφορα επιχειρηματικά project ιδιωτών, χωρίς τελικά να λάβουν καμία αμοιβή και με κίνδυνο μάλιστα να χάσουν και τα πνευματικά δικαιώματα της δουλειάς που κάνανε γι αυτούς».
 
Στέγαση και σίτιση ζητούν απεγνωσμένα λύση
 
Ένα από τα σημαντικότερα αγκάθια που έχει να αντιμετωπίσει κάθε φοιτητής ερχόμενος στη Σύρο είναι η έλλειψη χώρων στέγασης και το θέμα της σίτισης. Οι μόλις 13 κλίνες που προσφέρονται από φέτος ήταν μια θετική εξέλιξη, ωστόσο η αναλογία εισακτέων και σπιτιών (120 φοιτητές κάθε χρόνο – αντιστοιχούν σε 120 νέα σπίτια στην Ερμούπολη, κάτι εξωπραγματικό βεβαίως) είναι και πάλι δυσανάλογη, κάτι που αποτρέπει ακόμα περισσότερους υποψηφίους για να δηλώσουν ως σχολή προτίμησης το Πανεπιστημιακό Τμήμα της Σύρου.
 
Πανεπιστήμιο = Ανάπτυξη και Πολιτισμός
 
Κοινή πεποίθηση και των τριών φοιτητριών αποτελεί το γεγονός ότι «το μονοπάτι της Έδρας της Πολυτεχνικής Σχολής», το οποίο θεωρητικά θα επιλύσει και το Στεγαστικό πρόβλημα, θα αποτελέσει τον καθοριστικό αυτό παράγοντα που θα συμπαρασύρει όλο το νησί σε μια αναπτυξιακή πορεία, με την εδραίωση και εξέλιξη του Πανεπιστημίου, η οποία θα φέρει περισσότερα τμήματα και φοιτητές στη Σύρο, κάτι το οποίο θα επιδράσει άκρως ευεργετικά στη συνολική οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη του τόπου.
 
«Είμαστε ένα νησί που εδώ και χρόνια έχουμε κάνει πολλές φορές πίσω και δεν έχουμε διεκδικήσει τα όσα μας αναλογούν ως πρωτεύουσα των Κυκλάδων και της Περιφέρειας. Είμαστε το πιο μικρό Πανεπιστημιακό Τμήμα σε όλη την επικράτεια του Πανεπιστημίου Αιγαίου, έχουμε μόνο ένα τμήμα και γενικά έχουμε κάνει πίσω για να αναπτυχθούν οι υπόλοιποι. Οι άλλοι έχουν δεύτερα τμήματα, έχουν χώρους στέγασης και σίτισης, τα έχουν όλα. Εμείς δεν έχουμε τίποτε από αυτά. Τώρα, λοιπόν, ήρθε η σειρά μας. Ήρθε η ώρα να δοθεί και από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την τοπική κοινωνία η βαρύτητα σε εμάς. Νομίζω ότι όλοι όσοι έρχονται στη Σύρο αφομοιώνονται και γίνονται κομμάτι της κοινωνίας. Ερχόμαστε στη Σύρο για πενταετές σπουδές και καταλήγουμε μετά να κάνουμε μεταπτυχιακά ή να φτιάξουμε την υπόλοιπη ζωή μας εδώ», καταλήγει η Θεοδώρα κλείνοντας με αυτό τον αισιόδοξο τόνο τη συζήτηση.