Χριστίνα Αξαρλιάν - Ισχυροί οι δεσμοί που την συνδέουν με τη Σύρο

 

Ευγενική και προσηνής, με μια αύρα που κυριολεκτικά μαγνητίζει ,  η  γνωστής ηθοποιός Χριστίνα Αλεξανιάν  ξεδιπλώνει στο ΛΟΓΟ και το  logotypos.gr  πτυχές της ζωής της και  της καριέρας της. Αναφέρεται στους στενούς δεσμούς (ανάγουν  τις ρίζες τους στο μακρινό 1938) που την συνδέουν με τη Σύρο καθώς και στη θλίψη της  για τις χαμένες πατρίδες .  Και φυσικά  μιλά για την παράσταση «Τα τετράδια την Ανζέλ  Κουρτιάν»  η οποία αύριο στις 09:00 μμ  θα ανέβει  για μια και μοναδική παρουσίαση στο θέατρο Απόλλων, τονίζοντας ότι  στόχος  της  είναι η αφύπνιση του κόσμου ώστε  να μην επαναληφθούν  στο μέλλον άλλες γενοκτονίες.

του Γιώργου Αλβέρτη

Γλυκομίλητη και με αφοπλιστικό χαμόγελο αναφέρεται  στην ιδιαίτερη σχέση της με τα Σύρο: «Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχομαι στο νησί. Έχω έρθει πάρα πολλές φορές. Πολλά Καλοκαίρια.  Η Σύρος  είναι η βασίλισσα των Κυκλάδων» λέει, προσθέτοντας ότι  αφορμή για την  πρώτη της επίσκεψη στάθηκε  η φιλία που την συνδέει με την συνάδελφό της  ηθοποιό Κατερίνα Μαραγκού.

Ωστόσο οι δεσμοί που την ενώνουν με το νησί είναι πολύ ισχυροί, με τις ρίζες τους να χρονολογούνται στα 1938:  «Τότε είχε έρθει ο παππούς μου ο Γερβάρντ Αλεξανιάν  στο νησί και δούλεψε στην Ανώνυμο  Κλωστοϋφαντουργία Σύρου.  Λίγο αργότερα έφερε και την οικογένειά του εδώ. Ο πατέρας μου εκείνη την εποχή ήταν παιδί. Ζήσανε  12 χρόνια στο νησί.. βιώνοντας και τον πόλεμο και την απελευθέρωση .. Οπότε όλες του οι εικόνες,  οι εφηβικές  και παιδικές,  ήταν από εδώ. Έλεγε Σύρος και τρέχανε τα μάτια του.  Έτσι είχα αγαπήσει το νησί πολύ πριν το συναντήσω  και το περπατήσω, λέει, εκφράζοντας  την  συγκίνησή της που θα πατήσει στην σκηνή που ο λατρεμένος  πατέρας παρακολούθησε τις πρώτες του παραστάσεις: «Δεν κρύβω ότι είμαι πολύ συγκινημένη που θα παίξω σ’ αυτό  το θέατρο το μοναδικό στην Ελλάδα, τον Απόλλωνα. Ο μπαμπάς μου πολύ συχνά έλεγε  ότι ήταν μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου… Περηφανευόταν για αυτό.. Ότι μεγάλωσε σ’ ένα νησί που είχε αισθητική και παιδεία. Είχε προλάβει και είχε δει παραστάσεις σε αυτό, ενώ  απέναντι έκανε Ιταλικά  και στις καλόγριες πήγαινε Γαλλικά».

Για όλους τους ανωτέρω λόγους  λοιπόν η  αυριανή παράσταση  είναι αφιερωμένη στην μνήμη του πατέρα της.  Μάλιστα κάνει γνωστό ότι παλιότερα  είχε επισκεφθεί τον  παιδικό φίλο του πατέρα της  Γιώργο  Σιγάλα, ο οποίος δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή, προκειμένου να μοιραστεί μαζί του αναμνήσεις. 

Για το θέατρο Απόλλων μιλά με θαυμασμό. Τέτοιο  που ακόμη και αρκετοί συριανοί δεν αισθάνονται: «Κοιτάξτε, για μένα ο Απόλλωνας είναι ένα μαγικό σημείο. Δεν είναι μόνο η τέχνη. Για μένα είναι  το απόλυτο συναίσθημα αυτή τη στιγμή. Δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι θα αξιωθώ να παίξω σε αυτή τη σκηνή».

Τι ακριβώς όμως είναι: «Τα τετράδια την Ανζέλ  Κουρτιάν» και τι επίδραση έιχαν στο ψυχισμό της Χριστίνας Αλεξανιάν;

«Είναι μια καταγεγραμμένη μαρτυρία της Ανζέλ  Κουρτιάν  από το οδοιπορικό  της  μητέρας της  με τα τρία κοριτσάκια της . Αφετηρία η  Γενοκτονία του  1915. Φεύγουν από την Προύσα, διώκονται… πάνε Αφιόν Καραχισάρ, φτάνουνε Σμύρνη, περνάνε Μυτιλήνη, Κρήτη, μέχρι που καταλήγουν στην Κοκκινιά.  Η μικρή Κουρτιάν  βιώνει την καταστροφή της Σμύρνης  κι όλη την πυρκαγιά. Το βιβλίο μου το έδωσε η κόρη της. Όταν το διάβασα συγκλονίστηκα … και είπα θέλω να κάνω κάτι με αυτό το βιβλίο. Έτσι ξεκίνησα να κάνω την θεατρική διασκευή και το σκηνοθέτησα - γιατί  τελικά αυτός που γράφει σκηνοθετεί -  με  την έννοια ότι το είχα φανταστεί κάπως στο μυαλό μου κάπως.  Κι έτσι δημιούργησα αυτή τη θεατρική δουλειά».

Σειρά είχαν τότε, όπως λέει,  συνεργασίες που θα πλαισίωναν μουσικά την παράσταση  εντείνοντας  το δραματικό κλίμα της  όλης σκηνικής της παρουσίας: «Σκέφτηκα τον Haig Yazdjian, ο οποίος είναι εξαιρετικός σολίστας. Είναι ο  καλύτερος στο Ούτι και με μια ευαισθησία στη φωνή. Έτσι έγινε το πάντρεμα. Βρήκα επίσης στο Δήμο Νέας Σμύρνης  τον Βαγγέλη Χατζατουριάν, βλέπετε πολλά ..ιαν, γιατί  την Αρμενία την κουβαλάμε τελικά μέσα μας , και μόλις του είπα την ιδέα μου είπε σε στηρίζουμε προχώρα. Έτσι η παράσταση ξεκίνησε ως  παραγωγή του Πολιτιστικού Οργανισμού Νέας Σμύρνης  και τους ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Ήταν μια παράσταση που δώσαμε, με 2000 κόσμο  και με μεγάλη συγκίνηση… . Τουλάχιστον εγώ  είπα χαλάλι  οι έξι μήνες που πραγματικά δούλεψα πολύ. Άξιζε τον κόπο νομίζω αυτή η δουλειά. Την αγαπώ ιδιαίτερα και αυτό ήταν το κίνητρό μου, η αγάπη μου  γι’ αυτό το έργο» λέει και προσθέτει: «Η Ελλάδα χρωστάει πολλά στους Μικρασιάτες. Αν δεν είχαν φέρει εδώ  την αισθητική τους, το φως τους, τη γνώση τους, το εμπόριο και την διανόησή τους η Ελλάδα δεν θα χε φτάσει ως εδώ.  Έδωσαν πάρα πολλά στο να χτιστεί  η Ελλάδα η επόμενη.  Τους χρωστάμε πάρα πολλά. Φυσικά δεν έτυχαν της καλύτερης υποδοχής.  Ήταν πολύ δύσκολο  όλο αυτό. Περάσανε ένα ρατσισμό . Ενώ ήταν οι Έλληνες Ίωνες , οι Έλληνες τους θεωρούσαν Τούρκους και οι Τούρκοι Έλληνες.  Παρότι ήρθανε και αφήσανε περιουσίες  πίσω».

Αναφορά  κάνει και στην καταγωγή της μητέρας της, μνημονεύοντας και ένα αξιοπερίεργο περιστατικό που έλαβε χώρα κατά την επίσκεψή της στην  Καππαδοκία : «Πριν 10-13 χρόνια είχα επισκεφθεί  την  Σινασό  και από διαίσθηση εντόπισα το οικογενειακό μας σπίτι.  Είχα αγοράσει ένα καμεράκι  και μαζί  με τον Μηνά Χατζησσάβα, την μητέρα μου, και  κάποια λίγα ακόμη  άτομα  είμαστε  σ’ ένα μικρό βανάκι. Όπως διασχίζαμε τον δρόμο, σε μεγάλη απόσταση έβλεπα μέσα από  την κάμερα, και είπα αυτό είναι το σπίτι της γιαγιάς.  Τελικά όταν πήγα στη δημαρχία για να βρω τις αντιστοιχίες … ήταν πράγματι το σπίτι της. Λειτούργησε ο Πατριάρχης.. και  ήταν μοναδικές στιγμές αυτές.  Μπήκα μέσα στο σπίτι και  άφησα τη φωτογραφία της γιαγιάς μου της Ελισώς , που μόλις την είχα χάσει. Αισθάνομαι  ότι το  όφειλα  να πάω.  Το άλλο που θέλω να κάνω , είναι να πάω στην Αρμενία αυτή την παράσταση. Τη στηρίζει πάρα πολύ και η πρεσβεία και ο αρχιεπίσκοπός  μας, ο πάσης Ελλάδος Αρμενίων και βεβαίως ο δήμος Νέας Σμύρνης . Με μπροστάρη τον Χατζατουριάν είναι ένα όνειρό μας να το πάμε στην Αρμενία».

Πως προέκυψε όμως αυτή η παράσταση;  Αποτελούσε στόχο ζωής για την Χριστίνα Αξαρλιάν;  : «Αυτή η παράσταση προέκυψε μαγικά… Όταν ήρθε το βιβλίο στα χέρια μου. Αισθάνθηκα ότι πρέπει να μιλήσω γι’ αυτό  το διωγμό. Να μιλήσω και για την Μικρασιατική καταστροφή των Ελλήνων, αλλά και για την γενοκτονία των Αρμενίων.  Το όφειλα. Θα μου πεις είναι το DNA;  Ναι είναι.  Στο πρόσωπο της Ανζέλ  Κουρτιάν  ακουμπάνε όλες οι οικογένειες … οι Αρμένικες… οι Ελληνικές.. όσοι διώχθηκαν… όσοι βιώσανε τον ρατσισμό  και την εξόντωση.  Με αφορμή την Κουτιάν μιλάμε για τον καθένα που το έχει υποστεί αυτό , και αυτό που πρέπει να μάθουμε είναι ότι δεν πρέπει να ξαναγίνει» καταλήγει.   

Περισσότερα στο Video: